ആവനാഴി – 5
[ കത്തനാർ ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ബൃഹന്നള
ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അവർ രണ്ടുപേരും സാധാരണ പോലെ പെരുമാറാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. തമ്മിൽ ഒരു അടി അകലത്തിൽ നടന്നും, വേറെ വേറെ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയും.
പക്ഷേ പ്രശ്നം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ഇന്നലെ വരെ ബോധപൂർവം ഒഴിവാക്കിയിരുന്ന കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ഓരോ മിനിറ്റിലും തമ്മിൽ തിരയുകയായിരുന്നു.
അത് നിർത്താൻ രണ്ടുപേർക്കും പറ്റുന്നില്ല.
“നേരെ നോക്കി നടക്ക്,” ലച്ചു പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നോക്കുന്നില്ലല്ലോ.”
“അപ്പോ ഇപ്പൊ നീ വേറെ വല്ല അവളുമാരെയുമാണോ നോക്കിയത്?”
“നീ അല്ലെ എന്നെ നോക്കിനടക്കുന്നത്.”
“അജു…”
“ലച്ചു…”
രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം മിണ്ടാതായി. കാരണം മുന്നിൽ അഖിലും മീരയും നിന്നിരുന്നു.
കോളേജ് ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവരെ കണ്ടമാത്രയിൽ തന്നെ അജുവിനും ലച്ചുവിനും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായിരുന്നു.
ഇന്ന് രക്ഷയില്ല. അവർ കണ്ടു ഞങ്ങൾ ഒരേ ബസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നത്. അഖിലും മീരയും ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് എന്തോ കുഴപ്പം മണക്കുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും അതിത്ര രാവിലെയാകുമെന്ന് കരുതിയില്ല.
രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തും സംശയത്തിന്റെ തെളിച്ചം.
അഖിൽ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കെട്ടി നിന്നു.
മീര ഭ്രൂവരികൾ ഉയർത്തി മാറിമാറി അജുവിനെയും ലച്ചുവിനെയും നോക്കി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്,” അജു ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“വളരെ ഗുഡ് ആയ മോർണിംഗ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
“എന്ത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
മീര മുന്നോട്ട് വന്നു.
“എന്റെ ഒരു ചെറിയ സംശയം.”
“നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴാ വലിയ സംശയം ഉണ്ടാവാറുള്ളത്?” ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ ചുമ്മാ ചോദിക്കുന്നതാ.”
അഖിൽ അവരെ ചൂണ്ടികാട്ടി.
“ഇന്ന് രാവിലെ നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണോ വന്നത്?”
കള്ളം പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം കുഴയും
എന്നുതോന്നിയ അജു “അതെ,” എന്ന് പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“അതെന്താ അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം?”
“അല്ല, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വരെ ഒരാൾ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ ഒരു വശത്തും മറ്റെയാൾ മറ്റേ വശത്തും നിൽക്കുന്നവരായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരുമിച്ച്.”
“അതൊരു വലിയ കാര്യമാണോ?”
“വലിയ കാര്യമല്ല.”
അഖിൽ ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ ഇന്ററസ്റ്റിംഗ് ആണ്.”
ലച്ചു ഉടനെ വിഷയം മാറ്റി.
“വരുന്നോ ക്ലാസിലേക്ക്?”
“വരാം.”
എന്നാൽ അഖിലും മീരയും വിട്ടില്ല.
നാലുപേരും ക്ലാസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മീര ഒരിക്കൽ ലച്ചുവിന്റെ മുഖത്തേക്കും ഒരു പ്രാവശ്യം അജുവിന്റെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ അഖിലിനോട് പറഞ്ഞു.
“എന്തോ ഉണ്ട്.”
“ഉണ്ട്.”
“വലിയ എന്തോ.”
“വളരെ വലിയ എന്തോ.”
ക്ലാസിൽ എത്തിയിട്ടും സ്ഥിതി മോശമായിരുന്നു.
അജു തന്റെ പതിവ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
ലച്ചു പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ പോകേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
“ഉച്ചയ്ക്ക് കാണാം,” അവൾ പറഞ്ഞുപോയി.
വളരെ സ്വാഭാവികമായി.
വളരെ പതുക്കെ.
പക്ഷേ അതു കേട്ടത് അഖിലും മീരയും ആയിരുന്നു.
അവർ ഇരുവരും സാവധാനം തല തിരിച്ചു.
അജു തലയിലെ മുടിയിലൂടെ കൈ ഓടിച്ചു.
“ശ്ശേ…”
അഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അതായിരുന്നു കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.
ആദ്യ പിരീഡ്.
രണ്ടാമത്തെ പിരീഡ്.
മൂന്നാമത്തെ പിരീഡ്.
പഠനം നടന്നു.
അധ്യാപകർ വന്നു പോയി.
കുറിപ്പുകൾ എഴുതി.
എന്നാൽ അഖിലിന്റെയും മീരയുടെയും ശ്രദ്ധ മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
അജുവും ലച്ചുവും.
ഒരു പ്രൊഫസർ ബോർഡിൽ സമവാക്യം എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അഖിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ ലച്ചു ഇരിക്കുന്നു.
അവൾ ബോർഡിലേക്കല്ല നോക്കുന്നത്.
അജുവിന്റെ പിറകിലേക്കാണ്.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ്
അജു സംശയം തോന്നി പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടി.
ലച്ചു ചിരിച്ചു.
അജു ഉടനെ മുന്നോട്ട് നോക്കി.
ഇതെല്ലാം അഖിൽ കണ്ടു.
മീരയും കണ്ടു.
“കിട്ടി,” മീര മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
ബ്രേക്കിൽ അവരത് ഉറപ്പിച്ചു.
അഖിൽ വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോയപ്പോൾ ലച്ചു അറിയാതെ അജുവിന്റെ അരികിൽ നിന്നു.