അമ്മു: (മുഖം ഉയർത്താതെ, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ “എനിക്ക്… എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല ഏട്ടാ… ഞാൻ… ഞാൻ ചെയ്തത് വല്ലാത്ത തെറ്റാണ്. ഏട്ടൻ… ഏട്ടൻ എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?”
ഞാൻ: “നിന്നോട് ദേഷ്യമോ? എന്തിനാ ദേഷ്യം? നീ എന്റെ അനിയത്തിയല്ലേ… പിന്നെ ഉറക്കത്തിൽ നീ ചെയ്തതിന് ഞാൻ എന്തിന് ദേഷ്യപ്പെടണം?”
ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആശ്വാസത്തിന്റെയാണോ അതോ അതിലേറെയുള്ള മറ്റെന്തെങ്കിലും വികാരമാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ആ മുറിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. എന്റെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും അവളുടെ കാതുകളിൽ ഒരു വന്യമായ സംഗീതം പോലെയാണ് പതിച്ചതെന്ന് അവളുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മു: “മഹിയേട്ടാ… അപ്പോ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു. ആ ചുവന്ന നൈറ്റിയിൽ അവളുടെ മാറിടത്തിന്റെ ഉയർച്ചതാഴ്ചകൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
ഞാൻ: “എന്താ അമ്മൂ… ചോദിച്ചോ.”
അമ്മു: “ഇത്രയൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തിട്ടും… ഞാൻ ആ ഷോർട്സ് അഴിച്ചിട്ടും, എല്ലാം ചെയ്തിട്ടും… ഏട്ടൻ എന്താ എന്നെ ഒന്ന് തടയാഞ്ഞത്? ഒന്ന് ഉണർത്താമായിരുന്നില്ലേ? ഞാൻ അബദ്ധത്തിൽ ചെയ്യുന്നതാണെന്ന് ഏട്ടന് അറിയാമായിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ടും ഏട്ടൻ എന്താ മിണ്ടാതെ കിടന്നു തന്നത്?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വെടിയുണ്ട പോലെയാണ് തറച്ചത്. ഞാൻ വല്ലാതെ കുഴങ്ങിപ്പോയി. മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ പരുങ്ങി. എന്റെ ഉള്ളിലെ കള്ളത്തരം അവൾ പിടികൂടിയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു ‘ഏട്ടൻ’ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ അവളെ തടയേണ്ടതായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ ‘പുരുഷൻ’ ആ സുഖം ആവോളം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അവളോട് എങ്ങനെ പറയും?
ഞാൻ: “അത്… അത് പിന്നെ… നീ നല്ല ഉറക്കത്തിലല്ലേ എന്ന് കരുതി. പെട്ടെന്ന് ഉണർത്തിയാൽ നീ പേടിക്കില്ലേ…”
ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞു ഒപ്പിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അമ്മു വിട്ടില്ല. അവൾ പതുക്കെ ബെഡിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി വന്നു. അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്താണ്. അവളുടെ ആ ചുവന്ന നൈറ്റിയുടെ സുഗന്ധം എന്റെ ബോധം കെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മു: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “നുണ പറയണ്ട മഹിയേട്ടാ. ഏട്ടന്റെ കണ്ണ് കണ്ടാൽ എനിക്കറിയാം. ഏട്ടനും അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ? ആ വിയർപ്പും ആവേശവുമൊക്കെ ഏട്ടനും വേണമായിരുന്നില്ലേ? ഏട്ടന്റെ മനസ്സ് ഞാൻ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഞാൻ ശരിക്കും വിയർത്തു പോയി. എന്റെ മനസ്സ് അവൾ പച്ചയ്ക്ക് വായിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു. ആ ചുവന്ന ലേസിനുള്ളിൽ അവളുടെ ഉടൽ വിങ്ങുന്നതും, അവളുടെ നോട്ടത്തിലെ ആ വന്യതയും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി—ഞാൻ മാത്രമല്ല, അവളും ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ‘ഏട്ടൻ-അനിയത്തി’ ബന്ധത്തിന് അപ്പുറം ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന്.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ കോർത്തു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.
അമ്മു: “ഏട്ടൻ പേടിക്കേണ്ട… എനിക്ക് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല. ആർക്കായാലും അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നിപ്പോകും. നമുക്ക്… നമുക്ക് ഉറങ്ങണ്ടേ?”
അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു തരം
പ്രലോഭനമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ വെറുക്കുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, രാവിലെ നടന്നതിന്റെ പേരിൽ അവൾക്കും എന്നോട് ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം തോന്നിത്തുടങ്ങിയോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു.
bro story kidilam aayttund ith continue cheyyanam please