രാത്രി ഏറെ വൈകിയിട്ടും ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകിയില്ല. റൂം ബോയ് ഡിന്നർ കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചപ്പോൾ ആ വിഭവം വിളമ്പാനും ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാനുമുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞങ്ങൾ. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അമ്മുവിന്റെ മുഖം കലുഷിതമായിരുന്നു.
മുൻപൊക്കെ എത്ര പിണങ്ങിയാലും ‘മഹേഷേട്ടാ’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തേൻതുള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ അംശം പോലുമില്ല.
”മഹേഷേ… കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ആ പ്ലേറ്റുകൾ അവിടെ എടുത്തു വെക്ക്,” അവൾ വളരെ തണുപ്പൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
’മഹേഷേ’ എന്ന ആ വിളി എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള ആ ബഹുമാനവും വാത്സല്യവും എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ‘ഏട്ടൻ’ എന്ന വാക്ക് അവൾ മനഃപൂർവ്വം വെട്ടിക്കളഞ്ഞത് എന്നെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാൻ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ പിന്നാലെ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൂടി കിടന്നു. ഞാൻ അരികിൽ ചെന്ന് കിടന്നപ്പോൾ അവൾ എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി ഭിത്തിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന പരിഗണന പോലും അവൾക്കില്ല. ആ റൂമിൽ ഞാൻ ഒരു വെറും നിഴൽ മാത്രമായി മാറിയതുപോലെ.
അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിട്ടും, എനിക്കത് അനുഭവിക്കാൻ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ അജ്മലിന്റെ ആജാനബാഹുവായ രൂപവും ഹൻസിയയുടെ സുന്ദരമായ മുഖവും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവർ എത്ര സന്തോഷത്തോടെയായിരിക്കും ഈ രാത്രി ആഘോഷിക്കുന്നത്?
അമ്മു ഉറങ്ങിയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, അവഗണനയുടെ കയ്പ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ പോയി കിടന്നാലോ എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും, പിന്നീട് മനസ്സ് മാറി ഞാൻ ആ മുറിയിലെ മറ്റൊരു വശത്തുള്ള ചെറിയ സെക്കൻഡറി ബെഡിലേക്ക് മാറി.
ജനാലയിലൂടെ ഗോവൻ രാത്രിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചം ഉള്ളിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ (40A) അജ്മലും ഹൻസിയയും അവരുടെ പ്രണയനിമിഷങ്ങളിൽ ആയിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെ, ഈ ആഡംബര മുറിയിൽ ഞാൻ തികച്ചും ഏകനാണ്. അമ്മുവിന്റെ ശ്വാസഗതി പതുക്കെ താളത്തിലാകുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട്, നാളെ അവളുടെ ദേഷ്യം മാറണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാൻ ആ തണുത്ത കിടക്കയിൽ ഉറക്കം പിടിക്കാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു.
പാതിരാത്രി എപ്പോഴോ വല്ലാത്ത ദാഹം തോന്നിയാണ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. എഴുന്നേറ്റു വന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു. മനോവിഷമം കാരണം ഉറക്കം വരുന്നില്ല. വല്ലാത്തൊരു ഭാരം നെഞ്ചിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നത് പോലെ. ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കയ്യിലെടുത്ത് റൂമിന് പുറത്തിറങ്ങി. നാലാം നിലയിലെ ആ വലിയ ജനലിന് അരികിൽ നിന്ന് താഴെ ഗോവൻ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിലേക്ക് പുകയൂതി വിട്ടു. ആ സിഗരറ്റ് കുറ്റി എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞ് തിരികെ നടക്കുമ്പോഴാണ് അജ്മലിന്റെയും ഹൻസിയയുടെയും റൂമായ 40A യുടെ മുന്നിലെത്തിയത്.
പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചില ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ ശബ്ദങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ ആ വാതിലിന് അരികിലേക്ക് ചെവി ചേർത്തു.
അകത്ത് നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കട്ടിലിന്റെ കാലുകൾ തറയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദത്തിനൊപ്പം, രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ വന്യമായി കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ‘പ്ലക് പ്ലക് പ്ലക്’ എന്ന ആ പ്രത്യേക താളം പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാം. അജ്മലിന്റെ ആജാനബാഹുവായ ശരീരം ഹൻസിയയുടെ ആ ഷേപ്പുള്ള ഉടലിൽ ആഞ്ഞു പതിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
പിന്നീട് കേട്ടത് ഹൻസിയയുടെ വിറയാർന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലാണെന്ന് ആ വാക്കുകൾ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഹൻസിയ: “അജൂ… ഉഫ്ഫ്… അടിക്കടാ പൊന്നേ… എന്നെ ഉരഞ്ചി ഉടക്കടാ… ആഹ്ഹ… പാല് വേണോടാ കുട്ടാ നിനക്ക്? ഉഫ്ഫ്… എന്റെ മുല ചപ്പടാ…”
അവൾ കാമഭ്രാന്തിൽ കരയുന്നതും കിതയ്ക്കുന്നതും കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തീപിടിച്ചത് പോലെ തോന്നി. അജ്മലിന്റെ കരുത്തുറ്റ ആ പ്രഹരങ്ങൾ ഏൽക്കുമ്പോൾ അവൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ആ വന്യമായ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് ഞാൻ അവിടെ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. എന്റെ പാന്റിനുള്ളിൽ കുണ്ണ വിറച്ചു തഴച്ചു. ഒരു നിമിഷം ആ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറാൻ എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.
പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് അമ്മുവിനെ ഓർമ്മ വന്നു. എന്റെ ഓൺലൈൻ പെങ്ങളായി വന്ന്, ഒടുവിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയവൾ. ശാരീരികമായ ബന്ധത്തിനപ്പുറം അവളോട് എനിക്കുള്ള ആ ആത്മബന്ധം ഓർത്തപ്പോൾ ഒരു നിരാശ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ഒരു പെണ്ണ് തന്റെ പുരുഷനെ ആവേശത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ എന്റെ പെണ്ണ് എന്നെ അന്യനെപ്പോലെ കണ്ട് വാതിലടച്ച് കിടക്കുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ബെഡിൽ വീഴുമ്പോഴും ഹൻസിയയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കമ്പിയായ ശരീരവും നിരാശ നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ രാത്രിയിലെ ആ തണുത്ത കിടക്കയിൽ, അമ്മുവിനെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ സങ്കടം എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.