ഒരു മെസ്സേജിന് അപ്പുറം – 3
[ പറവ 🍁]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
അങ്ങനെ ആ രാത്രിയിലെ തണുപ്പിനിടയിൽ, ഫോണിന്റെ ഇരുവശത്തുമിരുന്ന രണ്ടുപേരും വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു ചൂടിലേക്ക് പതുക്കെ പടർന്നുകയറുകയായിരുന്നു.
അബുവിന്റെ ഓരോ വാക്കും സിനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ തൊടാത്തൊരു ഇടം തേടിയെത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ മറുപടി പറയുമ്പോഴൊക്കെ ശബ്ദത്തിൽ നാണവും ചിരിയും
കഴപ്പും ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
സിനുവിന്റെ പുറ്റിൽ പൊട്ടി ഒലിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
റാഷിയോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത എന്തോ ഒരു പുതുമയായിരുന്നു അബുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ അവൾ കണ്ടെത്തിയത്.
അത് അവൾ ആസ്വദിച്ചു…
ഇത് കഴപ്പ് ആണോ??
അതോ അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള മറ്റെന്തെങ്കിലുമാണോ…
അവൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തത്ര വേഗത്തിൽ ആ വികാരം വളരുകയായിരുന്നു.
“അബു…”
അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“മ്മ്?”
“ഒന്നുമില്ല…”
പറയാൻ വന്നത് അവൾ വിഴുങ്ങി.
മറുവശത്ത് അബു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ആ മൗനത്തിനുപോലും ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
കാലങ്ങളായി മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു വാതിൽ സിനു പതുക്കെ തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ ഇതുവരെ ആരെയും കാണിക്കാത്ത തന്റെ മറ്റൊരു മുഖം.
അബുവിന്റെ മുന്നിൽ മാത്രം പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങിയ ഒരു സിനു.
അവൻ കുണ്ണയിൽ തടവി കൊണ്ട് കിടന്നു.
സംഭാഷണം അവസാനിച്ചിട്ടും ഏറെ നേരം അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു.
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഇപ്പോഴും ആ ചെറിയ നാണച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ഒരു ഭയവും.
“ഇനി ഇത് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”
അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
───
അബുവിനും ഉറക്കം വന്നില്ല.
സിനുവിന്റെ കഴപ്പ് അവന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്.
അബു കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന കുണ്ണയിൽ
തടവി കിടന്നു.
സിനുവിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും
വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ നാണം കലർന്ന ചിരി…
പറയാതെ നിർത്തിയ വാക്കുകൾ…
തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദത്തിൽ വന്ന ആ ചെറിയ വിറയൽ…
ഇതുവരെ തങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അകലം കുറയുകയാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
മൊഞ്ചത്തി സിനുവിനെ സുഹിപ്പിച്ചു തന്റെ കൊതി തീർക്കാൻ അവന്റെ കുണ്ണ തരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിന്തയ്‌ക്കൊപ്പം റാഷിയുടെ മുഖവും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
സുഹൃത്ത്.
തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
ഒരു നിമിഷം അബു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
താൻ കടന്നുപോകുന്ന വഴി എവിടേക്കാണ് എത്തിക്കുന്നതെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും സിനുവിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനുള്ള മനസ്സുറപ്പ് ഓരോ ദിവസവും കുറയുകയായിരുന്നു.
ഫോൺ വീണ്ടും എടുത്ത് അവൻ അവരുടെ chat തുറന്നു.
അവസാനമായി അയച്ച മെസ്സേജിലേക്ക് നോക്കി.
പുതിയൊന്നും ടൈപ്പ് ചെയ്തില്ല.
ഫോൺ താഴെ വെച്ചു.
പക്ഷേ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു—
ഇനി തങ്ങൾക്കിടയിലെ അകലം പഴയതുപോലെ ആയിരിക്കില്ല.
രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ സിനു കുറച്ചുനേരം കിടക്കയിൽ തന്നെ കിടന്നു.
മുറിയിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം.
അവൾ പതുക്കെ ഫോൺ എടുത്തു.
ആദ്യമായി കണ്ടത് റാഷിയുടെ മെസ്സേജ്.
“Happy Anniversary, my wife ❤️”
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വന്നു.
പക്ഷേ അത് അധികനേരം നിന്നില്ല.
മെസ്സേജ് വീണ്ടും വായിച്ചപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അബുവിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വളർന്നുവന്ന ആ പ്രത്യേക അടുപ്പം ഇന്ന് മറ്റൊരു അർത്ഥം കൈവരിച്ചതുപോലെ.
അവൾ Instagram തുറന്നു.
റാഷി അവളെ mention ചെയ്തിരുന്നു.
അവന്റെ story
തുറന്നപ്പോൾ പഴയൊരു ഫോട്ടോ.
താനും റാഷിയും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചിത്രം.
അതിനൊപ്പം—
“Happy Anniversary, my wife ❤️”
അവൾ കുറച്ചുനേരം ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
വർഷങ്ങളായി തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ മനുഷ്യൻ.