“പ്ലോപ്പ്” എന്ന ശബ്ദത്തോടെ യുസഫിന്റെ കുണ്ണ അവളുടെ യോനിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു….
സ്റ്റിഫിയ ഫ്രഷ് ആകാൻ മുറിയിലെ ബാത്റൂമിൽ കയറി കൂടെ യുസഫും കാരണം ബാത്റൂമിലെ വെള്ളം തുറക്കുന്ന ശബ്ദം മനു കേട്ടു….
ഇനി അവിടേ നിൽക്കുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന് മനുവിന് മനസിലായി അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സമയം വൈകുന്നേരത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ മനു വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറി വീടാകെ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും യൂസഫിന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു അവിടെ കണ്ട ഓരോ കാഴ്ചയും കേട്ട ഓരോ വാക്കും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു.
ഹാളിലെ പഴയ കസേരയിൽ അവൻ പതിയെ ഇരുന്നു കണ്ണുകൾ അടച്ചെങ്കിലും മനസ്സിന് വിശ്രമമില്ല ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു.
“ഞാൻ ഇനി അവളുടെ ഭർത്താവാണെന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥം”
ഓരോ ചിന്തയും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതിനിടയിൽ, ക്ഷീണം അവനെ കീഴടക്കി എപ്പോഴോ അറിയാതെ അവൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു മെല്ലെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
രാത്രിയായപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ആ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മനു ഉണരുന്നത്. അവൻ
പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ യൂസഫിന്റെ കാറായിരുന്നു അത്.
കാർ മുറ്റത്ത് എത്തിയതും കാറിന്റെ ഡോർ പതിയെ തുറന്നു
ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങിയത് സ്റ്റിഫിയയായിരുന്നു അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം കാറിന്റെ വാതിൽ അടച്ച് യൂസഫിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഇരുവരും കുറച്ച് നേരം എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു ഇടയ്ക്കിടെ സ്റ്റിഫിയ തലകുലുക്കുന്നതും ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറയുന്നതും മനു ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഹാളിലിരുന്നു ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മനുവിനെ സ്റ്റിഫിയയും കണ്ടു ഒരു നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.
പക്ഷേ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും യൂസഫിനോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു
അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് സ്റ്റിഫിയ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു കയറി യൂസഫ് അവൾ അകത്ത് കയറിയെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം കാർ പതിയെ തിരിച്ച് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറിയ സ്റ്റിഫിയ നേരെ ഹാളിലിരിക്കുന്ന മനുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”
മനു തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി.
“ഇല്ല…”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കുറച്ച് ദേഷ്യം കലർന്നിരുന്നു.
അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ സ്റ്റിഫിയ പറഞ്ഞു
“എന്നാൽ ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തുതരാം. ചേട്ടായി… കൈ കഴുകി വാ.”
അത് പറയുമ്പോൾ സ്റ്റിഫിയയുടെ മുഖത്ത് പതിവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ചിരിയുടെ അർഥം മനുവിന് മനസ്സിലായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിനെ എതിർക്കാനോ ഒന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യാനോ ഉള്ള ധൈര്യം അവന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവയെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
സ്റ്റിഫിയ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് ചൂടുള്ള ഭക്ഷണം ഒരു പാത്രത്തിൽ എടുത്ത് മനുവിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചു.
“കഴിക്കൂ…”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
മനു ഒന്നും പറയാതെ തലകുനിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വീടാകെ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു പാത്രത്തിൽ സ്പൂൺ തട്ടുന്ന ചെറിയ ശബ്ദം മാത്രമാണ് കേട്ടിരുന്നത്.
അൽപനേരം ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
തല താഴ്ത്തി, ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന മനുവിനെ സ്റ്റിഫിയ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അവന്റെ ആ നിസ്സഹായമായ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വിചിത്രമായൊരു സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു.
ആ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ അവൾ അറിയാതെ ചെറുതായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കേട്ട് മനു തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി.
“എന്താ… ചിരിക്കുന്നത്?”
അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
സ്റ്റിഫിയ ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,