രുദ്രസേനൻ – 3

[ Abarijithan ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ ആയിരുന്നു കള്ളും പെണ്ണും ആഘോഷരാത്രികളും…. യുദ്ധത്തിൽ സൈന്യകാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനന്തം അത് മാത്രം ആയിരുന്നു……….

യുദ്ധം അവസാനിച്ച് രാത്രിയായിരിക്കുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ വിജയം തങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിലായതോടെ പടത്താവളം ആഹ്ലാദത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രമായി മാറി. ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന വിജയക്കൊടികൾ കാറ്റിൽ പാറിക്കളിച്ചു. പടക്കങ്ങളുടെ വർണ്ണവെളിച്ചം രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു.

ചെണ്ടകളും മദ്ദളങ്ങളും വിജയത്തിന്റെ താളം മുഴക്കി. വീരന്മാർ വാളുകളുയർത്തി നൃത്തം ചെയ്തു. ചിലർ പാട്ടുപാടി, മറ്റു ചിലർ മദ്യം

നിറച്ച പാനപാത്രങ്ങൾ പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് വിജയത്തിന്റെ മധുരം നുകർന്നു. തീയിൽ ചുട്ടെടുത്ത മാംസവും വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങളും നീണ്ട മേശകളിൽ നിരന്നു. ചിരിയും ആർപ്പുവിളികളും പാട്ടും കൂത്തും കൊണ്ട് ആ രാത്രി ഉണർന്നുനിന്നു.

സൈന്യത്തലവന്മാരും പടനായകന്മാരും തങ്ങളുടെ വീരകഥകൾ അയവിറക്കി. ഓരോ വിജയവും ഓരോ വീരന്റെ പേരിൽ പുകഴ്ത്തപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ആ ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അധികാരകേന്ദ്രം ഒരാളായിരുന്നു.

രുദ്രസേനൻ!

വിശാലമായ തോളുകൾ, കട്ടിയുള്ള മീശ, ഗാംഭീര്യമാർന്ന മുഖം, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നോട്ടം. യുദ്ധഭൂമിയിൽ

അയാളുടെ സാന്നിധ്യം തന്നെ സൈന്യത്തിന് ആവേശമായിരുന്നു.

കോട്ടയുടെ പ്രധാന മുറ്റത്ത് സ്വർണപ്പണികളാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ അയാൾ ഇരുന്നു.

വലതുവശത്ത് സൈന്യാധിപന്മാർ. ഇടതുവശത്ത് രാജകീയ ഉദ്യോഗസ്ഥർ. മുന്നിൽ വിജയാഘോഷത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന സൈനികർ.

അതിനിടയിലാണ് കോട്ടയുടെ കൂറ്റൻ കവാടങ്ങൾ വീണ്ടും തുറന്നത്.

തുടർച്ചയായി തടവുകാരെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ആകെ നൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ട് പേർ.

എഴുപത്തിയെട്ട് പുരുഷന്മാർ.

അമ്പത്തിനാല് സ്ത്രീകൾ.

അവരിൽ ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ സൈനികരും സാധാരണ ഗ്രാമവാസികളും രാജകുടുംബത്തിലെ പരിചാരികമാരും പ്രായമായവരും യുവതികളുമുണ്ടായിരുന്നു.

യുദ്ധത്തിന്റെ ക്ഷീണം അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ചിലരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറിപ്പോയിരുന്നു. പലരുടെയും കൈകളിലും കാലുകളിലും

ചങ്ങലകളുണ്ടായിരുന്നു.

കോട്ടയുടെ വിശാലമായ മുറ്റത്ത് അവരെ കൂട്ടമായി നിർത്തി.

“ആകെ നൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ട് തടവുകാർ. അതിൽ എഴുപത്തിയെട്ട് പുരുഷന്മാരും

അമ്പത്തിനാല് സ്ത്രീകളും.”

കണക്കുകൾ വായിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥൻ തലകുനിച്ചു.

രുദ്രസേനൻ സിംഹാസനത്തിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“നൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ടു അടിമകൾ ഇന്ന് എന്റെ സൈന്യകാർക്ക് ആഘോഷദിവസമാണ്….

അയാൾ തടവുകാരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു.

സ്ത്രീകൾ ഭയത്തോടെ പരസ്പരം ചേർന്നുനിന്നു. ചിലർ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ തലകുനിച്ചുനിന്നു.

“എല്ലാവരും തല ഉയർത്തി നിൽക്കൂ!”

അയാളുടെ ശബ്ദം മുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി.

“നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് രുദ്രസേനന്റെ കോട്ടയിലാണ്. ഇവിടെ നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ തടവുകാരാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ഇനി എന്റെ കൈകളിലാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ തടവുകാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഒരു യുവതി ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ടുവന്നത്.

“ഞങ്ങൾ യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടില്ല. ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടണം!”

രുദ്രസേനൻ അവളെ നോക്കി.

ഏകദേശം ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന യുവതിയായിരുന്നു അവൾ.

അരക്കെട്ടുവരെ നീളുന്ന കറുത്ത ഇടതൂർന്ന മുടി. വലിയ മിഴികളും നീണ്ട കൺപീലികളും. ഇളം ഗോതമ്പുനിറമുള്ള മുഖത്ത് യുദ്ധത്തിന്റെ ക്ഷീണം പ്രകടമായിരുന്നു.

യുദ്ധത്തിന്റെ തിരക്കിൽ അവളുടെ പട്ടുസാരി പല ഭാഗത്തും മണ്ണുപുരണ്ടിരുന്നു. അരക്കെട്ടിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം അലസമായി തൂങ്ങിക്കിടന്നു. കൈകളിൽ നേർത്ത വളകളും കഴുത്തിൽ ചെറിയൊരു സ്വർണമാലയുമുണ്ടായിരുന്നു.