ഹിബ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ ഓരോ മരങ്ങളെയും ചൂണ്ടി എല്ലാവർക്കും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. ഉണ്ണിയും അനസും പറമ്പിലൂടെ നടന്ന് കൃഷികാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. അനിതയും നസീമയും ഹിബയുടെ അനിയത്തിയും കൂടി ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.
ഉമ്മ വീടിന്റെ വരാന്തയിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം എല്ലാവർക്കും വലിയൊരു മാനസിക ഉല്ലാസം നൽകി. യാതൊരു അപരിചിതത്വവുമില്ലാതെ, സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ഫീൽ ആയിരുന്നു ഉണ്ണിക്കും കൂട്ടർക്കും അനുഭവപ്പെട്ടത്.
സമയം പോയത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല. വൈകുന്നേരത്തെ വെയിൽ മങ്ങിത്തുടങ്ങി. തിരികെ പോകാനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഉമ്മ എല്ലാവർക്കും ചൂട് ചായയും കടിയും തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ, “ഇനി വരുമ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പാകത്തിൽ വരണം,” എന്ന് ഉപ്പ ഖാദർ സ്നേഹപൂർവ്വം നിർബന്ധിച്ചു.
“തീർച്ചയായും, അടുത്ത
തവണ വരുമ്പോൾ ഹസ്ന താത്തയും കുടുംബവും ഉള്ള സമയം നോക്കി വരാം,” അനിത പറഞ്ഞു.
ചായ കുടിച്ച ശേഷം എല്ലാവരും തിരികെ പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. യാത്ര പറയാൻ സമയമായപ്പോൾ ഉമ്മ ഖദീജ അകത്തുനിന്നും കുറച്ച് പലഹാരങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു അനിതയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
“ഇത് പോകുന്ന വഴിക്ക് കഴിക്കാനാണ്,” ഉമ്മ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ ഉണ്ണി മുന്നോട്ട് നടന്നു. പുറകിലായി അനിതയും നസീമയും ഹിബയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനസും ഉപ്പ ഖാദറും ഉമ്മ ഖദീജയും ഹിബയുടെ അനിയത്തിയും അവരെ യാത്രയയക്കാൻ മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്നു.
എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ്, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയും ഒരുപിടി നല്ല ഓർമ്മകളോടെയും ഉണ്ണിയും സംഘവും കാറിലേക്ക് കയറി. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് ഉണ്ണി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു, തിരികെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കായി കാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…
ഹിബയുടെ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി കാറിൽ കയറിപ്പറ്റിയപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അപൂർവ്വമായ മൗനം പടർന്നിരുന്നു. അത്രയും നേരം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന തിരക്കുകളും സംസാരങ്ങളും മെല്ലെ അടങ്ങിയതിന്റെ ആശ്വാസവും, ഒപ്പം വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചെറിയൊരു ഉദ്വേഗവും അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് കാർ സ്റ്റാർട്ടാക്കി, എൻജിന്റെ ശാന്തമായ ഇരമ്പലോടെ വണ്ടി മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വിൻഡോ ഗ്ലാസുകളിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന സമയം. ആകാശത്ത് ചുവപ്പും നീലയും കലർന്ന ചായക്കൂട്ടുകൾ മാഞ്ഞുതുടങ്ങുകയും, വഴിയോരത്തെ തെരുവ് വിളക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി മിഴിച്ചുനോക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
കാറിനുള്ളിലെ തണുപ്പിൽ, എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത
ശബ്ദത്തിനിടയിലൂടെയാണ് ആ ചിന്ത പെട്ടെന്ന് ആരുടെയോ മനസ്സിൽ ഉയർന്നതും പുറത്തേക്ക് വന്നതും.
“ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ ഇനി വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണോ? അതോ ഇന്ന് ഉണ്ണിയുടെയും അനിതയുടെയും വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒന്നിച്ചുകൂടിക്കൂടേ? നാളെ രാവിലെ സൗകര്യം പോലെ പോകാമല്ലോ.”
ആ ചോദ്യം കാറിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അലയടി ഉണ്ടാക്കി. പുറകിലെ സീറ്റിലിരുന്ന നസീമയും ഹിബയും പരസ്പരം ഒന്നു നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ നിർദ്ദേശം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം വന്നു.
ദിവസങ്ങളുടെ അലച്ചിലിനും മനസ്സിലെ ഭാരങ്ങൾക്കും ശേഷം, എല്ലാവരും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു രാത്രി… അതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സുരക്ഷിതമായ ഇടം ഉണ്ണിയുടെയും അനിതയുടെയും വീടു തന്നെയായിരുന്നു.
“അതാണ് നല്ലത്,” നസീമ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് രാത്രി അവിടെ നിൽക്കാം. നാളെ രാവിലെ ഇറങ്ങിയാൽ മതി.”