“അതെ… മാഡം.”
ക്ലാരമ്മയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി.
കണ്ണുകൾ അവനെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്ന് അളന്നു—മുടി, മുഖം, കഴുത്ത്, നെഞ്ച്, അരക്കെട്ട്, തുടകൾ.
ഒരു നിമിഷം ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കൊടും കഴപ്പ് …
വാ… വാ… അകത്തേക്ക് വാ.”
അവൾ വാതിൽ കൂടുതൽ തുറന്നു.
വെള്ള സാരിയും ബ്ലൗസും—നേർത്ത ആവരണം.
അവളുടെ കൊഴുത്ത മേനിയുടെയും, അവയവങ്ങളുടെ കൊഴുപ്പിന്റെയും ഉലച്ചിലും തടയാൻ അപര്യാപ്തമായിരുന്നു
ഡോർ അടച്ചു. ലോക്കിന്റെ ശബ്ദം.
ക്ലാരമ്മ തിരിഞ്ഞു. കനത്ത കൊഴുത്ത നിതംബം ഇളക്കി നടന്നു.
രോഹൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു
ഹാളിൽ വലിയ സോഫ. ജനാലയിലൂടെ കായലിന്റെ കാഴ്ച.
ക്ലാരമ്മ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു.
“ഇരിക്ക് മോനേ.”
രോഹന്റെ കണ്ണിലെ ഭയം വായിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. ശബ്ദം താഴ്ന്ന്, മൃദുവായി:
“പേടിക്കണ്ട രോഹൻ…
എന്റെയും നിന്റെയും ആദ്യാനുഭവമാണ് ഇത്.
ഞാനും ഭർത്താവല്ലാതെ ഒരാളെ ആദ്യമാണ്… അതും ഈ പ്രായത്തിൽ
രോഹൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു
മോനെന്താണ് കുടിക്കാൻ വേണ്ടത്?”
“അത്… മാഡം…”
ക്ലാരമ്മ തലയാട്ടി. ഒരു ചെറിയ ചിരി.
“അതെ… ഈ ‘മാഡം’ വിളി വേണ്ട.
ഞാൻ ഒരു ടീച്ചറാണ്. റിട്ടയർഡ് ആയതുകൊണ്ട് റിട്ടയർഡ് ആയതുകൊണ്ട്…
രോഹൻ എന്നെ ‘ടീച്ചറമ്മ’ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി.”
രോഹൻ മൂളി.
“ഹം…”
ക്ലാരമ്മ ഒരു ചുവട് അടുത്തേക്ക് വച്ചു.
എന്നാൽ പൊന്നുമോൻ അങ്ങനെ ഒന്ന് വിളിച്ചേ…
ടീച്ചർ ഒന്ന് കേൾക്കട്ടെ.”
രോഹൻ ചുണ്ടുകൾ അനക്കി.
ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ:
“ശരി… ടീച്ചറമ്മേ.”
അതാണ്… മിടുക്കൻ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
കനത്ത നിതംബം വീണ്ടും ഇളക്കി കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു.കനത്ത കുണ്ടിഗോളങ്ങളുടെ മാംസളതയും വലിപ്പവും ഒകെ വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ലാസ്യമായ നടത്തം ….
ടീച്ചർക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായോ… അതോ അഭിനയമാണോ?
രോഹൻ ശരിക്കും കൺഫ്യൂഷനിൽ ആയി.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെ നിഴൽ കണ്ടതായി തോന്നി. പക്ഷേ ഉറപ്പില്ല.
എന്തായാലും… മനസ്സിലാവതിടത്തോളം ഇടുക്കി കഥ പറയാൻ നിൽക്കേണ്ട താനും അങ്ങു അഭിനയിക്കുക തന്നെ …
കിച്ചണിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്ന ക്ലാരമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ആപ്പിൾ ജ്യൂസ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അതുമായി രോഹന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. സോഫയിൽ അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു.
കൊഴുത്ത സ്ത്രീയുടെ
മാംസളമായ സാന്നിധ്യം. വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം—അവൾ ഗ്ലാസ് രോഹന്റെ ചുണ്ടോട് അടുപ്പിച്ചു.
വിരലുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ അല്പം സ്പർശിച്ചു.
രോഹന്റെ നല്ല ചുവന്ന ഇളം ചുണ്ടുകൾ.
അൽപ്പസമയത്തിനകം തന്റെ വായും ചുണ്ടും ചേർത്ത് ചീമ്പി വലിക്കാനുള്ളതാണ്.
ആ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് കൊഴുത്ത തുപ്പൽ കുടിക്കാനുള്ളതാണ്.
ഓർത്തപ്പോൾ ക്ലാരമ്മയുടെ തുടകൾ ഒന്ന് കൂട്ടി തിരുമ്മി.
രോഹൻ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ ഗ്ലാസ് പിടിച്ച് മുഴുവൻ കുടിച്ചിറക്കി.
തണുത്ത ജ്യൂസ് അന്നനാളത്തിലേക്കു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു നേരിയ ആശ്വാസം.
ക്ലാരമ്മ കാലിയായ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി.
..മിടുക്കനായല്ലോ ….ക്ലാര ചിരിച്ചു 
അവൾ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു…രോഹൻ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
ഹാളിൽ ഒരു വലിയ ഫോട്ടോ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു മധ്യവയസ്കനായ പുരുഷൻ. ഷർട്ടും ടൈയും. ഗൗരവമുള്ള മുഖം.
ടീച്ചറുടെ ഭർത്താവായിരിക്കും. മരിച്ചുപോയതാവാനാണ് സാധ്യത.
രോഹൻ ആ ഫോട്ടോയിൽ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.
പിന്നെ പുറംതിരിഞ്ഞു നിന്നു…
ക്ലാര തിരിച്ച് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.
തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഫോട്ടോയും നോക്കി, പുറംതിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന രോഹനെ കണ്ടു…
ഇനി എന്തിനാണ് വച്ചു താമസിപ്പിക്കുന്നത്?
അവൾ പിന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ കുട്ടികാമുകനെ സമീപിച്ചു…
ക്ലാരയുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം രോഹന്റെ കഴുത്തിൽ അടിച്ചു.
അവൻ തിരിയാൻ തുടങ്ങി—നടന്നില്ല.
ക്ലാരമ്മ അവനെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
കൊഴുത്ത മുലകൾ അവന്റെ പുറത്ത് അമർത്തി. ഞെരിച്ചു.
ബ്ലൗസിനകത്തെ മാറിടം മുഴുവൻ അവന്റെ Tഷർട്ടിനോട് ചേർന്നു.