പിന്നീട് തന്റെ റൂമിലെ മരക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ആ ചിത്രത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു….
രാത്രിയത്തെ ക്ഷീണത്തിൽ ഇടക്കെപ്പോഴോ അയാൾ ഗാടനിദ്രയിലേക്ക് വഴിമാറി…
അന്ന് രാവിലെ മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. അയാൾ പോയതും നതാഷ വലിയൊരു ഭാരമൊഴിഞ്ഞതുപോലെ ശ്വാസം വിട്ടു. അവൾ സാവധാനം കുളിക്കാനായി ഡ്രസ്സ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
തന്റെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ, കഴുത്തിന് താഴെയും വയറിന് വശങ്ങളിലും കൈകളിലും ചുവന്നു തുടുത്ത പാടുകൾ!!!!
സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അമർന്ന ഇടങ്ങൾ, അവന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ പാടുകൾ…!!!
അവ ഓരോന്നും ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഭോഗത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായിരുന്നു.
നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാടുകളിൽ തൊട്ടു നോക്കി.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… സാം എന്നെ ഇത്രമാത്രം വന്യമായാണോ കീഴടക്കിയത്? ഈ പാടുകൾ മാത്യു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!!!”
മാത്യുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര വലിയ ചതിയാണ് ചെയ്തതെന്ന ബോധം അവളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിറച്ചു.
പക്ഷേ, ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരുതരം നിഗൂഢമായ അഭിമാനമായിരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പാടില്ല.
സാധാരണയായി സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസുകളും മോഡേൺ സാരികളും ധരിക്കാറുള്ള നതാഷ ഇന്ന് ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൾ തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്നും കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ എടുത്തു.
കഴുത്ത് പൂർണ്ണമായും മറയുന്ന തരത്തിലുള്ള ആ വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു—കൈത്തണ്ടയിലെ ആ വലിയ ചുവന്ന പാട് ശരിക്കും മറയുന്നുണ്ടോ എന്ന്.
ഒരു സ്കാർഫ് കൂടി കഴുത്തിൽ ചുറ്റി അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറാണ്. പക്ഷേ ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ സാമിന്റെ സ്പർശനം ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പൗഡർ ഉപയോഗിച്ച് കഴുത്തിലെ ചെറിയൊരു പാട് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാത്യുവിനോ മറ്റാർക്കെങ്കിലുമോ ഒരു തരി പോലും സംശയം തോന്നാൻ പാടില്ല. അവൾ തന്റെ ബാഗെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു:
“നീ നിന്റെ ശരീരത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കാം നതാഷാ… പക്ഷേ നിന്റെ ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞ സാമിന്റെ ഈ ചായങ്ങൾ നീ എങ്ങനെ മറയ്ക്കും?!!!!”
അതിനിടക്ക് അവൾ തന്റെ ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്ത് സാം സ്ഥിരമായി മെസ്സേജ് അയക്കാറുള്ള നമ്പറിലേക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മെസ്സേജ് തിരിച്ചയച്ചു…അധികമായി ഒന്നുമില്ല…
ഒരു ‘ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാം.. ‘ എന്ന ടെക്സ്റ്റ്..
ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കാർ ഓടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് ആ ഫോണിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ അത്രനേരമായിട്ടും സാം ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുണ്ടായില്ല…. സാം ആ മെസ്സേജ് കാണാതെ ഇരുന്നത് അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു….. സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ പൂർണ്ണമായും അടിമയാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയം രാവിലെ പത്തുമണി ആവാറായിട്ടും സാം തന്റെ വാടക വീട്ടിലെ മരക്കട്ടിലിൽ ഏതോ സ്വപ്ന സുഖ നിദ്രയിലായിരുന്നു… നതാഷ അയച്ച മെസ്സേജ് ഒന്നും അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…!!
ഹോസ്പിറ്റലിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തണുപ്പിലും നതാഷയ്ക്ക് വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ സാം മെസ്സേജ് അയക്കാറുള്ള നമ്പറിലേക്ക് പലപ്രാവശ്യം വിളിച്ചുനോക്കി… പക്ഷെ ഫലം ഉണ്ടായില്ല….