വക്കച്ചൻ: “അപ്പോൾ ഇതാണ് കാര്യം! മാത്യു ഡോക്ടറെ പറ്റിച്ചു സുഖിക്കുകയാണല്ലേ? ഈ വീഡിയോ എന്റെ കയ്യിലുള്ളടത്തോളം കാലം ഡോക്ടർ എന്റെ വാക്കിന് പുറത്തു പോകില്ല. നിന്റെ ഈ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി ഞാൻ അഴിക്കും.”
നതാഷ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പോകുമ്പോൾ, താൻ ഒരു വലിയ കെണിയിലേക്കാണ് നടന്നു കയറിയതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാത്യുവിനെക്കാൾ വലിയൊരു അപകടം തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല.
. നതാഷ കാറിൽ ഇരുന്ന് സാം ബൈക്ക് ഓടിച്ചു പോകുന്നത് റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ നോക്കി അവൾ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
കഴുത്തിലെ സ്കാർഫ് ഒന്ന് കൂടി മുറുക്കി, അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം നേരിടാൻ—സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്—കാർ ഓടിച്ചു.
പുറത്ത് നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ച കാർ പോർച്ചിൽ നിർത്തി നതാഷ അതിവേഗം അകത്തേക്ക് കയറി.
തന്റെ ആഡംബര വീടിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്ന നതാഷ കണ്ടത് ഹാളിന്റെ നടുവിലെ സോഫയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന മാത്യുവിനെയാണ്.
അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു മെഡിക്കൽ ജേണൽ തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
വായനയ്ക്കിടയിൽ എപ്പോഴോ അയാൾ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണ്.
ഉറക്കത്തിലും അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആയുധം പോലെ തറച്ചു.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… ഞാൻ എന്ത് പാപമാണ് ഈ ചെയ്യുന്നത്? എന്നെ ഇത്രമേൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ ചതിച്ച് ഞാൻ മറ്റൊരുവന്റെ ഉടലിന്റെ ചൂടിൽ മയങ്ങുകയായിരുന്നല്ലോ.”
തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും സാമിന്റെ നഖപ്പാടുകൾ എരിയുന്നുണ്ട്.
അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഇപ്പോഴും സാമിന്റെ ഗന്ധം വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല.
മാത്യു ഉറങ്ങുകയാണല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തിൽ അവൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മുകളിലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.
പക്ഷേ, മൂന്നാമത്തെ പടിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സോഫയിൽ നിന്നും മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
മാത്യു: “ആ… നീ വന്നോ നതാഷാ?”
അയാൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
നതാഷ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.
അവളുടെ ഹൃദയം തൊണ്ടയിൽ വന്നു മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വേഗം തന്റെ സ്കാർഫ് കഴുത്തിനോട് ചേർത്ത് മുറുക്കി.
മാത്യു: “നേരം ഒരുപാട് വൈകിയല്ലോ. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ പേഷ്യന്റ്? അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ആശ്വാസമുണ്ടോ?”
നതാഷ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒന്ന് കൃത്രിമമായി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയി.
നതാഷ: “അത്… അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല മാത്യു. വല്ലാതെ ഡിപ്രസ്ഡ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അയാളെ കുറേ നേരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മെഡിസിൻസ് കൊടുത്ത് അയാൾ ഉറങ്ങിയ ശേഷമാണ് ഞാൻ ഇറങ്ങിയത്.”
അവൾ പച്ചക്കള്ളങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി നിരത്തുമ്പോൾ മാത്യു അത് പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
മാത്യു: “നീ ശരിക്കും ഒരു ഗ്രേറ്റ് ഡോക്ടറാണ് നതാഷാ.
സ്വന്തം ഉറക്കം പോലും കളഞ്ഞു നീ മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ഓടുന്നുണ്ടല്ലോ.
നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്. വേഗം പോയി ഫ്രഷായിട്ട് കിടന്നുറങ്ങൂ.”
മാത്യു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
ആ ചുംബനം ഒരു പൊള്ളൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
സാമിന്റെ വന്യമായ ഉമ്മകൾ ഏൽപ്പിച്ച പാടുകൾക്ക് മുകളിൽ മാത്യുവിന്റെ പവിത്രമായ ആ സ്പർശനം അവളിൽ അസഹനീയമായ കുറ്റബോധം നിറച്ചു.
നതാഷ: “ശരി മാത്യു… ഞാൻ… ഞാൻ പോയി കിടക്കട്ടെ.”
അവൾ വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ഓടി.
ബെഡ്റൂമിലെത്തി വാതിലടച്ച് അവൾ ആ വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.
സ്കാർഫ് മാറ്റിയപ്പോൾ കണ്ട ആ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ അവളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പുറത്ത് പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കൽ കേട്ടു തുടങ്ങി. ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം പിറക്കുകയാണ്, പക്ഷേ നതാഷയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.