രാഘവൻ പതുക്കെ വിസ്മയയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളിലൂടെ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു. “സരസൂ… ഇവൾ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്തിനാണ് ഇത്ര വലിയ മറകൾ? പക്ഷേ വിസ്മയേ… നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത് നീ ശ്രദ്ധിക്കണം. നിന്റെ ഈ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ ഏത് ആണിന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു തീ പടരും. അത് നിന്റെ ചേട്ടനായാലും ശരി.”
രാഘവൻ വിസ്മയയുടെ അരക്കെട്ടിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു തന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തി. “ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ഈ
കോലത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആ വികാരം ഉണ്ടല്ലോ… അത് തന്നെയാണ് നിന്റെ ചേട്ടന്റെ ഉള്ളിലും ഉണ്ടാവുക. അവന്റെ ആ യുവത്വമുള്ള രക്തം തിളയ്ക്കാൻ നിന്റെ ഈ ഒരു നോട്ടം മാത്രം മതി.”
വിസ്മയ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചാഞ്ഞു. “അച്ഛന് ഇപ്പോൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ വല്ലാതെ വികാരം വരുന്നുണ്ടോ?” അവൾ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “പിന്നെയല്ലാതെ… നിന്റെ ഈ വിരിഞ്ഞ ഉടലഴകും മുലകളും കാണുമ്പോൾ ഏത് ആണിനാണ് നിയന്ത്രണം കിട്ടുക? അഭിജിത്ത് പാവമാണ്, പക്ഷേ അവനും ഒരു ആണല്ലേ? നീ അവനെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമൃഗം ഉണരും. അത് നീ തിരിച്ചറിയണം.”
സരസ്വതി ഇതൊക്കെ നോക്കി നിന്ന് രസിക്കുകയായിരുന്നു. “കണ്ടോ മോളേ… അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടല്ലോ. നീ ചേട്ടന്റെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നാൽ അവൻ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു പിരിമുറുക്കം ഉണ്ടല്ലോ… അത് അവനെക്കൊണ്ട് എന്തും ചെയ്യിപ്പിക്കും. ഇനി നീ അത് ആസ്വദിക്കുകയാണോ?”
വിസ്മയ തന്റെ ചന്തികൾ ഒന്ന് കുലുക്കി അച്ഛന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മാറി നിന്നു. “ആസ്വദിക്കാനല്ല അമ്മേ… അവനും കൂടി ഇതൊക്കെ ഒന്ന് അറിയണ്ടേ? നമ്മൾ മൂന്നുപേരും മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയോ ഈ സുഖങ്ങൾ?”
വിസ്മയയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് രാഘവനും സരസ്വതിയും പരസ്പരം നോക്കി.
അടുക്കളയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തുടർന്നു: “അമ്മേ… അച്ഛാ… ചേട്ടൻ ഇപ്പോഴും
ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും അറിവില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് നടക്കുന്നത്. ചേട്ടന് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാന് താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കില്…
വിസ്മയ തന്റെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല. അവൾ ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളം പതുക്കെ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് നിർത്തി. ബാക്കി പറയാൻ അവൾക്ക് എന്തോ ഒരു മടി തോന്നിയതുപോലെ, അതോ മൗനത്തിലൂടെ അവരെക്കൊണ്ട് ചിന്തിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം അവൾ നിന്നു. അടുക്കളയിൽ ഇപ്പോൾ മൂന്നുപേരുടെയും ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാം.
രാഘവൻ പതുക്കെ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചു. അയാൾ വിസ്മയയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന് അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി.
രാഘവൻ: “മോളേ… നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് എനിക്ക്
മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എല്ലാറ്റിനും അതിന്റേതായ ഒരു സമയമുണ്ട്. അഭിജിത്ത് നിന്നെപ്പോലെയല്ല, അവൻ സ്വഭാവം കൊണ്ട് അല്പം ശാന്തനാണ്. അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി, മകളുടെ മുഖത്തെ ആകാംക്ഷ കണ്ടപ്പോൾ സ്വരം അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി തുടർന്നു: “പിന്നെ നീ പറഞ്ഞതുപോലെ അവന് ഇതിലൊന്നും വലിയ അറിവില്ല എന്ന് നമുക്ക് തോന്നും. പക്ഷേ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അവനും ഓരോന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവാം. ഒരുപക്ഷേ അവന് ഇതിനെക്കുറിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ അറിവുണ്ടാവാം, അപ്പോള് നമ്മുടെ ആവശ്യം തന്നെ ഇതിന് ഉണ്ടാവില്ല. ഇനി അവനും നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഈ കാര്യങ്ങളിൽ താൽപ്പര്യമുള്ളവനാണെങ്കിൽ പിന്നെ വേറെ ഒന്നും നോക്കാനില്ലല്ലോ. രാഘവൻ തുടർന്നു: “അതൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നെ സാവധാനം
സംസാരിക്കാം. അവൻ ഇപ്പോൾ കോളേജിൽ പോകാൻ റെഡിയായി ഇങ്ങോട്ട് വരും. നമുക്ക് അവനെ ഇപ്പോൾ അസ്വസ്ഥനാക്കേണ്ട. ആദ്യം നിന്റെ എക്സാം ഒക്കെ ഒന്ന് ഭംഗിയായി കഴിയട്ടെ. അതിന് ശേഷം നമുക്ക് ഇരിക്കാം, എന്നിട്ട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം. വിസ്മയ തലയാട്ടി. “ശരി അച്ഛാ… പക്ഷേ അവന്റെ നോട്ടം ഉണ്ടല്ലോ, അതൊന്ന് കാണേണ്ടതായിരുന്നു.” അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.