എന്നാൽ വീട്ടിലെ ഈ പുതിയ അന്തരീക്ഷം അഭിജിത്തിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു. വിസ്മയയുടെ
മാറുന്ന വേഷങ്ങളും അവളുടെ ഉടലഴകും അവനെ വല്ലാതെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു. വീട്ടിൽ ആരും ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാത്തത് അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, അവൻ ഓരോ കാഴ്ചയും ആവോളം ആസ്വദിച്ചു. രാത്രിയിൽ അവൾ അവൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ വാണറാണിയായി മാറുകയും, അവളുടെ നഗ്നരൂപം ഓർത്തുകൊണ്ട് അവൻ്റെ പൗരുഷം ലുങ്കിക്കുള്ളിൽ വീർത്തുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ട്യൂഷൻ സാർ വരുന്നതിന്റെ തലേദിവസം, സഹികെട്ട വിസ്മയ അമ്മയെ പിടിച്ചുനിർത്തി തന്റെ സങ്കടം തുറന്നു പറഞ്ഞു. “എന്താ അമ്മേ… എന്നെ പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുതരാത്തത്? രാത്രിയിൽ നിങ്ങൾ മുറി കുറ്റിയിട്ടാണല്ലോ കിടക്കുന്നത്. എന്നോട് എന്താ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ
പെരുമാറുന്നത്?” എന്ന് അവൾ പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അമ്മ സരസ്വതി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് സമാധാനിപ്പിച്ചു: “മോളേ, നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമില്ല. നിനക്ക് അറിയാത്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞുതരും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിന്റെ പരീക്ഷാ സമയമാണ്. ഒരു മാസം ക്ലാസ്സും മുടങ്ങിപ്പോയി. ഈ നേരത്ത് മറ്റ് ചിന്തകൾ തലയിൽ കയറ്റുന്നത് ശരിയല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ കുറച്ച് അകലം പാലിക്കുന്നത്. നീ ഒന്ന് ക്ഷമിക്ക്. പിന്നെ ആരാ പറഞ്ഞത് നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന്? നീ ഓരോ വേഷം കെട്ടി അച്ഛന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ രാത്രി മുറിക്കുള്ളിൽ എനിക്ക് വലിയ പാടാണ്. അച്ഛൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാണ് ഇപ്പോൾ ഓരോ പരിപാടിയും തുടങ്ങുന്നത്. അതുകൊണ്ട് പരീക്ഷ കഴിയുന്നതുവരെ
ഒന്ന് കാത്തിരിക്ക്. പിന്നെ ഇങ്ങനെ വസ്ത്രമില്ലാതെ നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ചേട്ടനും ഇവിടെയുണ്ടെന്ന ബോധം വേണം.”
അച്ഛൻ തന്നെ നോക്കി കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നും അവരുടെ കിടപ്പുമുറിയിൽ തന്നെക്കുറിച്ചാണ് ചർച്ച നടക്കുന്നതെന്നും കേട്ടപ്പോൾ വിസ്മയയുടെ ഉള്ളിൽ ലഹരി നുരഞ്ഞുപൊന്തി. ആ വല്ലാത്ത സന്തോഷം പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൾ അമ്മയോട് തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞു: “ചേട്ടൻ നോക്കുമെങ്കിൽ നോക്കട്ടെ അമ്മേ, പാവമല്ലേ അവൻ!”. ഇതുകേട്ട് സരസ്വതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പെണ്ണേ നിന്റെ വർത്തമാനം കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു അവളുടെ തോളിൽ ചെറിയൊരു അടി കൊടുത്തു. വിസ്മയ മനംകുളിർത്ത്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉറങ്ങാനായി അവള് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
പിറ്റേദിവസം കൃത്യം അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ പ്രൊഫസർ ശിവശങ്കർ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. രാഘവനും സരസ്വതിയും ചേർന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തെ അകത്തേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. സോഫയിൽ ഇരുന്ന ശിവശങ്കറിന് സരസ്വതി തണുത്ത ജ്യൂസ് തയ്യാറാക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. രാഘവനും ശിവശങ്കറും തമ്മിൽ പതുക്കെ സംഭാഷണം ആരംഭിച്ചു.
”ഞാൻ പൊതുവേ ഇങ്ങനെ വീടുകളിൽ പോയി ക്ലാസ് എടുക്കാറുള്ളതല്ല രാഘവൻ ,” ശിവശങ്കർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “മിസ്റ്റർ ജനാർദ്ദനൻ എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർബന്ധവും പിന്നെ ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവി നശിക്കരുതല്ലോ എന്ന ചിന്തയും കൊണ്ടാണ് ഞാൻ വരാം എന്ന് സമ്മതിച്ചത്”.
രാഘവൻ വിനയത്തോടെ കൈകൂപ്പി: “വലിയ ഉപകാരം സാർ. Sir പഠിപ്പിക്കും
എന്ന് ജനാർദ്ദനൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായി. സാർ ആർട്സ് കോളേജിൽ ഏത് വിഷയമാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്? അവിടെ ഇപ്പോൾ ഏതൊക്കെ കോഴ്സുകളാണ് ഉള്ളത്?”. രാഘവന് സാധാരണ പോലെ സംസാരം ദീര്ഘിപ്പിച്ചു.
ശിവശങ്കർ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി: “ഞാൻ ഇക്കണോമിക്സ് പ്രൊഫസറാണ്. എങ്കിലും മറ്റ് ഡിഗ്രി വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആർട്സ് സ്ട്രീമിലെ എല്ലാ കോഴ്സുകളെക്കുറിച്ചും എനിക്ക് വ്യക്തമായ ധാരണയുണ്ട്. വിസ്മയ +2 അല്ലെ, ആ സിലബസ് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം”. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് ശിവശങ്കർ തന്റെ വിഷയത്തിൽ വലിയ പാണ്ഡിത്യമുള്ള ആളാണെന്ന് രാഘവന് മനസ്സിലായി.