ഒരു ദിവസം എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ചായക്ക് ശേഷം ചുണ്ടിലെരുഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന സിഗരറ്റിൻ്റെ അവസാന ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ രണ്ട് കണ്ണുകൾ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും മനസ്സിനെ വായിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. എൻ്റെ നോട്ടം കണ്ട് അശ്വതി ദൃഷ്ടി മാറ്റിയെങ്കിലും വീണ്ടും എന്നിൽ തന്നെ ആ കണ്ണുകളുടക്കി. ഞാൻ പുരികമുയർത്തി എന്താന്ന് കാട്ടി.
ഒന്നുമില്ലെന്ന് ചുമല്കൂച്ചിയതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ വിട്ടില്ല. കൈയാട്ടി വിളിച്ചു. ഒരു ഞെട്ടലോടെ എന്നെ നോക്കിയിട്ട് കൂടെയിരുന്ന അമ്മുവിനെ നോക്കി.
“ കുഴപ്പമില്ല… ചേട്ടൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ” അമ്മു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞെങ്കിലും അശ്വതിക്ക് എൻ്റെയടുത്തേക്ക് വരാൻ വല്ലാത്തൊരു മടി പോലെ. എങ്കിലും ഞാൻ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു. ഇപ്രാവശ്യവും അമ്മുവിനെ നോക്കിഎങ്കിലും അമ്മു യാതൊരു മൈൻഡും ഇല്ലാതെ കയ്യിലെ ബുക്കിലേക്ക് തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വേറെ വഴിയില്ലാതെ പതിയെ മടിച്ച് മടിച്ച് അവളെൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു്. ഒരുമാതിരി വടിയും കൊണ്ട് തല്ലാൻ നിൽക്കുന്ന സാറിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോലെ.
അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടും ഞാനൊന്നും ചോദിക്കാഞ്ഞകൊണ്ട് താഴ്തിയിരുന്ന തല മെല്ലെയെൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉയർത്തി നോക്കി.
“ പേരെന്താ.. ”
“ അച്ചു.. ”
“ അച്ചൂന്നാണോ ശെരിക്കുമുള്ള പേര്. ”
“ അല്ല. അമ്മ വിളിക്കുന്നതാ അച്ചൂന്ന്. ശരിക്കുമുള്ള പേര് ആശ്വതീന്നാ ”
“ ഹാ.. ആശ്വതിയെന്തിനാ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നെ?? ”
“ അത്.. ഞാനോ . ഏയ് ഞാനൊന്നും നോക്കിയില്ല. ”
“ അത് ചുമ്മാ. കള്ളം. ഞാൻ കണ്ടല്ലോ ഇയാള് എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നത്. ”
കള്ളിവെളിച്ചത്തായെന്ന പോലെ അശ്വതി നിന്ന് പരുങ്ങി. ഇടക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ എൻ്റെ കയ്യിലെ എരിഞ്ഞ് തീരാറായ സിഗരറ്റിലേക്ക് പാളി വീണു.
“ എന്തേ വേണോ.. ഒരു പഫ്..?? ”
അവളുടെ നോട്ടം കണ്ട് ഞാൻ സിഗററ്റ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ അമ്മേ..!! എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. ഇതൊക്കെ വലിച്ചാ ചത്തുപോകും.”
മുഖത്തേക്ക് പടർന്ന പുകയെ കൈകൊണ്ട് വളരെ പാട്പെട്ട് അവള് വീശി മാറ്റി.
“ എന്നാര് പറഞ്ഞു. ?? ”
അശ്വതിയുടെ അറിവിൽ അൽപ്പം ചിരിപൊട്ടികൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ അമ്മ പറഞ്ഞല്ലോ. പിന്നെ എടക്ക് ടിവിയിലും കാണിക്കുമല്ലോ..”
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഉത്തരത്തിൽ ഞാൻ ശെരിക്കും പൊട്ടിച്ചിരിച്ച്പോയ്. ചിരിച്ചത് അൽപ്പം ഉച്ചത്തിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോ പെട്ടെന്ന് ഞാൻ കൈകൊണ്ട് വായ മൂടി. എങ്കിലും അമ്മുവിൻ്റെയും ലതേച്ചിയുടെയും കണ്ണുകൾ ഞങ്ങളിൽ വീണിരുന്നു. ലതേച്ചിയെ നൈസായിട്ട് ഒഴിവാക്കിയെങ്കിലും അമ്മു.. അതൊരു വിളഞ്ഞ വിത്താണ്. അവൾടെ നോട്ടത്തിലെ വശപ്പിശക് എന്നെയങ്ങ് നശിപ്പിച്ച് വിട്ടു.
അമ്മുവിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോളെല്ലാം എനിക്ക് ആരതിയെ ഓർമ്മ വരും. അതേ വളവളാനുള്ള സംസാരവും കുറുമ്പും.. എല്ലാം.. ആതരിയെ പോലെതന്നെ.
അശ്വതി അതുകഴിഞ്ഞും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. കൂടുതലും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി ഇരുന്ന് പുരാണം പറയുന്നപോലെ . അമ്മുവും കൂടെ വന്നതോട് സമസാരം ഒരുപ്പാട് നേരം നീണ്ടു. അന്ന് വളരെ താമസിച്ചാണ് ഞാൻ പോയത്. പിന്നെയും പല ദിവസങ്ങളിലും ഞങ്ങള് മൂന്ന് പെരും അന്താരാഷ്ട്ര ചർച്ചകളിൽ മുഴുകി. അമ്മുവിൻ്റെ പക്വത പോലും അശ്വതിയുടെ സംസാരത്തിലില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പലപ്പോഴും പൊട്ടിച്ചിരികൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എൻ്റെ വീടുകാരെകുറിച്ചും നാടിനെകുറിച്ചും ഒക്കെ അറിയാൻ രണ്ട് പേരും വളരെ ഉത്സാഹം കാണിച്ചു. എങ്കിലും പലതും എനിക്ക് അവരിൽ നിന്നും മറക്കേണ്ടി വന്ന്. അല്ലേൽ തന്നെ ഇവരോട് പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത്കാര്യം. ഒരാൾക്ക് അതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പ്രായം ആയിട്ടില്ല. വേറൊരാൾക്ക് അതിനുള്ള വെളിവും ഇല്ല.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. എൻ്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റം എനിക്കു പോലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പണ്ട് പെങ്ങന്മാരോടൊപ്പം കളിപറഞ്ഞും ഇടികൊണ്ടും നടന്ന ശ്രീ , ദാ ഇപ്പൊ ആ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നത് നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ്. ജോലിസ്ഥലത്തെ മുഷിച്ചിലും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും പതിയെ പതിയെ എന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കി.
കടയിൽ സ്ഥിരം ചായ കുടിക്കാനും മറ്റും വരുന്നവർ എൻ്റെ പരിച്ചയക്കാരായി. ആദ്യമൊക്കെ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന പല യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന സ്ത്രീ ജനങ്ങളും വായിനോക്കി എന്ന ലെവലിൽ നിന്നും കണ്ടാൽ ചിരിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങി. എല്ലാം കൊണ്ടും എനിക്ക് ഇവിടമങ്ങ് വല്ലാണ്ട് ബോദിച്ചു തുടങ്ങി. കൂടെ എപ്പോഴോ അച്ചൂനേയും…….