അർത്ഥം അഭിരാമം 9

Ardham Abhiraamam Part 9 | Author : Kabaneenath

[ Previous Parts ] [ www.kambi.pw ]

---

 

തിരികെ പോകുമ്പോൾ അജയ് ആണ് ഡ്രൈവ് ചെയ്തത്…

കലുഷമായ മനസ്സോടെ, വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അഭിരാമി ഹെഡ്റെസ്റ്റിൽ  തല ചായ്ച്ച് കിടന്നു……

അവളെ ഒന്നു നോക്കിയ ശേഷം അജയ് പതിയെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു……

പാവം അമ്മ ….!

വേണ്ടായെന്ന് ഒരുപാടു തവണ പറഞ്ഞിട്ടും ഒരു ചുവടു പോലും പിന്നോട്ടു വെയ്ക്കാതെ വസ്ത്രം മാറി ചാടിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു..

ആ സമയം മറ്റൊരാളായിരുന്നു അമ്മ……

അങ്ങനെയൊരു മുഖം കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു …

സത്യം പറഞ്ഞാൽ താനും ഭയന്നിരുന്നതായി അവനോർത്തു.

ആ ദേഷ്യത്തിനു പിന്നിലുള്ള വികാരം തന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രമാണ് എന്നറിയുന്തോറും അവന് ഒരുൾക്കുളിരനുഭവപ്പെട്ടു.

ഏറുമാടവും ഫാംഹൗസും ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ മിന്നി..

ഇരുവർക്കുമറിയാവുന്ന രഹസ്യം…….i

ഇരുവർക്കും തെറ്റാണെന്ന് അറിയാവുന്ന രഹസ്യം… !

ഇനിയൊരു മൂന്നോ നാലോ നാൾ കൂടി , ഫാം ഹൗസിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നിരുന്നേൽ, ആ നിഷിദ്ധവനം കൂടി താണ്ടുമായിരുന്നു എന്നുള്ളത് സത്യം തന്നെയാണ്…

ഇരുവരും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല……!

എന്നാൽ വേണ്ട എന്ന് മറ്റേയാളോട് കർശനമായി പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല..

സംഭവിച്ചാൽ, സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞുള്ള കുറ്റബോധമാണ് ഇരുവരെയും പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്ന ഒരേയൊരു കാര്യം എന്നത് വ്യക്തമായ സംഗതിയാണ്……

ഇവിടെ , വന്നിറങ്ങിയ ശേഷം അമ്മ . മാറിയതു പോലെ അവനു തോന്നി……

അത് ഒരു പരിധി വരെ ശരിയായിരുന്നു …

മനസ്സിന്റെ കോണിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ച , ശത്രുവിനോടുള്ള പക, ചവിട്ടി നിൽക്കാൻ മണ്ണു കിട്ടിയപ്പോൾ ഉയർന്നു വന്നു……

അതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം … !

അല്ലെങ്കിലും അതുമാത്രമായിരുന്നല്ലോ ലക്ഷ്യം … !

ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം അതിനിടയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ മാത്രം …

രാജീവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ വളരെക്കുറച്ചു മാത്രം അറിയാവുന്ന അജയ്ക്ക് , ചെന്നു ചാടിയ ആപത്തിൽ നിന്നുള്ള രക്ഷയായിരുന്നു വലുത്…

അഭിരാമി അതിലും വലുതാണെങ്കിലും അവളെപ്പോഴും അരികിലുണ്ടല്ലോ… ….

പക്ഷേ, അഭിരാമിക്ക് അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല..

എ.സിക്കുള്ളിൽ നിശബ്ദത ഘനീഭവിച്ചു കിടന്നു……

തുറന്നു കിടന്ന ഗേയ്റ്റിലൂടെ അജയ് പോർച്ചിലേക്ക് കാർ കയറ്റി……

പോർച്ചിൽ കയറി കാർ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

അവൻ കാറിൽ ഇരുന്നു തന്നെ അവളെ ഒന്നു വിളിച്ചു.

“അമ്മാ……. ”

അഭിരാമി ശബ്ദിച്ചതോ അനങ്ങിയതോ ഇല്ല …

കാർ ഓഫായി……

ഗിയർ ബോക്സ് കടന്ന് അജയ് അവളിലേക്കടുത്തു..

ബലമായി, അവളുടെ മുഖം തന്റെ ചുമലിലേക്കവൻ അണച്ചു.

” ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ, അമ്മാ പോകേണ്ടന്ന്… ”

അവന്റെ ചുമലിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി അഭിരാമി അവനെ ഒന്നു നോക്കി……

അവളുടെ കണ്ണിണകളിലെ ഭാവം അവന് വിവേചിച്ചറിയാനായില്ല..

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മുഖം കോളു വന്നു മൂടുന്നതവൻ കണ്ടു…

മിഴികൾ പെയ്യാൻ കോപ്പുകൂട്ടി ..

അവൻ ഒന്നുകൂടി അവളിലേക്കടുത്തിരുന്നു……

ഒരു വിങ്ങലോടെ അഭിരാമി , അവന്റെ ചുമലിലേക്ക് വീണ്ടും മുഖമണച്ചു.

“നിന്നെ തൊട്ടാൽ എനിക്കത് സഹിക്കാൻ പറ്റൂല്ലെടാ… …. ”

അവന്റെ ഹൃദയത്തിലും ഒരു നീരുറവ കിനിഞ്ഞു…

അവനും അവളെ പുണർന്ന് മൂർദ്ധാവിൽ മുത്തി …

അച്ഛനെന്നയാളുടെ മുൻപിൽ പോർവിളി മുഴക്കിയ അമ്മയെ അവനോർത്തു …

സാക്ഷാൽ സംഹാരരുദ്ര…… !

എല്ലാ വിങ്ങലുകളും ഉള്ളിലൊതുക്കി അമ്മ എടുത്തണിഞ്ഞ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞതെല്ലാം തന്റെ മുന്നിൽ മാത്രമായിരുന്നു……

ഒരാഴ്ചക്കാലം കൊണ്ടത് വ്യക്തമായതാണ്..

അമ്മയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്നലെകൾ … !

അമ്മയായും സഹോദരിയായും കാമുകിയായും കളിക്കൂട്ടുകാരിയായും അമ്മ എടുത്തണിഞ്ഞ വേഷങ്ങൾ അവരുടെ നൊമ്പരങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു……

അവർക്കിനി താനേ ഉള്ളൂ ആശ്രയം…

അവർക്കിനി താനേയുള്ളൂ എന്തിനും ഏതിനും ..

ആ തന്നെ നോവിച്ചപ്പോൾ അവൾ , അവളെ മറന്നു..

അവൾക്കൊന്നു മാത്രം മതി… !

താൻ… താൻ മാത്രം..!

അതിനവൾ എതറ്റം വരെയും പോകും……