“പറ അയാള് തിരുമ്മുന്നത് കൊണ്ടാണോ?”
“പിന്നല്ലാതെ!”
അസഹീനത നിഴലിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ റസിയ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ റിസ്സൂ ഇതീ ചുരിദാർ ടോപ്പും ചുരിദാർ പാന്റ്റ്സും ഒന്നും ഇട്ടല്ല കെടക്കുന്നെ തിരുമ്മാൻ നേരം!”
“അതറിയാം,”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഒരു വെളുത്ത ഡ്രസ്സ് തരില്ലേ? അതൊക്കെ ഇട്ടല്ലേ തിരുമ്മാൻ നേരം..!”
“എന്റെ റബ്ബേ!”
അവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
“റിസ്സൂ …നിന്നോട് എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ല..നീ ആൺകുട്ടിയ…!”
“എന്റെ ഉമ്മച്ചി ബേജാറാവല്ലേ! എന്തായാലും ഒന്നും ഉടുക്കാതെ അല്ലല്ലോ തിരുമ്മാൻ നേരത്ത്!”
അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“എടാ ദേഹത്ത് ഇന്നർ മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ…നീ ഒന്ന് ഓർത്ത് നോക്കിക്കേ …അതും ഒരാണിന്റെ മുമ്പിൽ ..ഡോക്റ്റർ ആണേലും!”
അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
പടച്ചോനെ!
അവനോർത്തു.
ഉമ്മച്ചി അടിവസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം ധരിച്ചാണോ ഡോക്റ്റർ വിമലിന്റെ മുമ്പിൽ തിരുമ്മാൻ വേണ്ടി കിടക്കാൻ പോകുന്നത്!
അപ്പോൾ!
വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെ!
“ഉമ്മച്ചി അത് എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു…ഉമ്മച്ചിയ്ക്ക് അങ്ങനെ ഒരു സിറ്റുവേഷൻ കുഴപ്പം പിടിച്ചത് ആണെങ്കിൽ ..എങ്കിൽ …”
റസിയ അവനെ ദയനീയമായി നോക്കി.
“ഇനിയിപ്പം എന്ത് ചെയ്യും?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഡോക്റ്ററിനോട് നമ്മൾ സമ്മതിച്ചും പോയി..ഡേറ്റ് മാറിയാൽ പ്രോബ്ലം ഉണ്ട് …എന്താ റബ്ബേ ചെയ്യാ?”
അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു.
“ഉമ്മച്ചി അയാൾ ഡോക്റ്ററല്ലേ? രോഗിയെ ട്രീറ്റ് ചെയ്യുന്നു എന്നല്ലാതെ വേറെ ഒരു മീനിങ്ങിൽ…”
അവൻ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അതെനിക്കറിയാം,”
റസിയ പറഞ്ഞു.
“അയാള് മോശം ആണെന്നോ മോശമായ ഒരു പെരുമാറ്റം അയാളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടാവ്വ്വോ എന്നൊന്നും ഞാൻ കരുതുന്നില്ല റിസ്സൂ…പക്ഷെ …”
“അയാളുടെ മുമ്പിൽ ഇന്നേഴ്സ് മാത്രം ഒക്കെ ഇട്ടിട്ട്…”
“ച്ചെ! മിണ്ടാതിരി!”
ശാസനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.
“അല്ല ഉമ്മച്ചിയാ അതാദ്യം പറഞ്ഞെ!”
“ഞാനങ്ങനെ ആദ്യം പറഞ്ഞൂന്ന് വെച്ച്?”
അവൾ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
“നീയൊരു മുതിർന്ന ആൺകുട്ടിയ…മുതിർന്ന ആൺകുട്ടികൾ അമ്മമാരോട് അങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല!”
“ഓക്കേ! ഓക്കേ!”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“എന്തായാലും ഉമ്മച്ചി സമാധാനിക്ക്…ഇനി വരേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ ….ലാസ്റ്റ് അല്ലെ?”
“ഹ്മ്മ്!!”
അവൾ മൂളി.
അപ്പോഴേക്കും വരാന്തയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഡോക്റ്റർ വിമലിന്റെ രൂപം അവർ കണ്ടു.
“എന്റെ റബ്ബേ!”
റസിയ ചിണുങ്ങി.
“ആണ്ടെ അയാള് വരുന്നുണ്ട്!”
“ഒന്നും പേടിക്കണ്ട ഉമ്മച്ചി,”
അവൻ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു.
“ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ..കൂടിപ്പോയാൽ അരമണിക്കൂർ! അത്ര അല്ലേ ഉള്ളൂ?”
“പോ റിസ്സൂ..”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“മഹാലക്ഷ്മി മാഡം ഉള്ളപ്പോ ഒരുമണിക്കൂറിന് മേലെ ഉണ്ട് മൊത്തം മസ്സാജ് ചെയ്യാൻ! ഇതിപ്പോൾ ഇയാളാ! ഇയാള് എത്ര ടൈം എടുക്കും എന്ന് ആർക്കറിയാം?”
ഡോക്റ്റർ അടുത്തെത്തി.
“മസ്സാജ് റൂമിലേക്ക് കയറാൻ മേലാരുന്നോ?”
അയാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ കരുതി ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ മാറി റെഡിയായി മസ്സാജ് ബെഡിൽ ആള് കിടക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്!”
“അല്ല..സാറ് വന്നിട്ടാകാം എന്ന് …”
“അത് സാരമില്ല വരൂ…”
അയാൾ മസാജ് റൂമിന്റെ കതക് തുറന്നു.
റിസ്വാൻ അതിലേക്ക് എത്തിനോക്കി.
വിലപിടിച്ച പ്രൊഫഷണൽ മസ്സാജ് ബഡ്ഡുകൾ അവൻ അതിൽ കണ്ടു.
വിലപിടിച്ച ഷെൽഫുകൾ.
മേശപ്പുറത്ത് അടച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ സ്ഫടിക ടംബ്ലറുകളിൽ ചുവന്നവെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള തൈലങ്ങൾ.
നല്ല പ്രകാശമുള്ള വിശാലമായ ഹാൾ.
“ഇവിടെ ഇരുന്നോളൂ!”
റിസ്വാനോട് ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞു.
“ശരി ഡോക്റ്റർ,”
റിസ്വാൻ തിരികെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു.
“വാ!”
അയാൾ റസിയയെ വിളിച്ചു.
അവൾ അയാളോടൊപ്പം മസ്സാജ് റൂമിലേക്ക് കടന്നു.
അയാൾ ഷെൽഫ് തുറന്ന് മടക്കിവെച്ച ലിനൻ ടവ്വലുകളെടുത്തു.
അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“‘അമ്മ ഉള്ളപ്പോൾ ചെയ്തിരുന്നത് പോലെ ഇത് ദേഹത്തിട്ടിട്ട് വരൂ…”
അവൾ ഒരു കാർട്ടന്റെ പിമ്പിലേക്ക് പോയി.
അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കർട്ടനു പിമ്പിലെത്തി അവൾ ടവ്വൽ അവിടെയുള്ള മേശമേൽ വെച്ചു.