എടുത്തു ബാഗിൽകേറ്റി… ഒറ്റപ്പോക്ക്.!
പക്ഷെ… അതൊരു ബുമാറാങ്ങുപോലെന്റെ തലയിൽത്തന്നെ വീഴുമെന്ന യാതൊരുചിന്തയും എനിയ്ക്കുണ്ടായ്രുന്നില്ലെന്നു മാത്രം…
കോളേജിലെത്തി, ബാഗ് ഡെസ്കിലേയ്ക്കുവെച്ചതും അതുകൊണ്ടുള്ള പണിതുടങ്ങി….
ബാഗങ്ങോട്ടുവെച്ചതും ഫോണടിച്ചതും ഒരുമിച്ചായ്രുന്നു..
അവളുടെയാ വിളി നേരത്തേ
പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതിനാൽ എനിയ്ക്കതിൽ വലിയത്ഭുതമൊന്നുമുണ്ടായ്രുന്നില്ല…
എന്നോടുകളിച്ചു വീണ്ടും മൂഞ്ചിയ സങ്കടത്തിൽ വിളിക്കുവല്ലേ…
അതുകൊണ്ടു കൂടുതൽ
കാത്തിരിപ്പിക്കാതെ ഞാൻ ഫോണെടുത്തു…
“”…എന്റെ സ്റ്റെത്തും കോട്ടുമെവിടെടാ…??”””” ഫോണെടുത്തതും ഫുൾ കലിപ്പിലവൾടെ ചോദ്യം…
എന്നാലാ കലിപ്പ് എനിയ്ക്കൊട്ടുമിഷ്ടപ്പെടാത്തതുകൊണ്ട് തിരിച്ചൊന്നുംമിണ്ടാതെ ഞാനാ കോളങ്ങ്ട് കട്ടുചെയ്തു…
പക്ഷേയവളു നിർത്താണ്ടു വിളിയ്ക്കാന്തുടങ്ങിയപ്പോൾ
മൈരത്തിയിന്ന് കോട്ടുംകൊണ്ടേ മലക്കൂന്നൊരു തോന്നൽ…
കുറേനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും വിളിയ്ക്കൊരു കുറവുമില്ല…
ഒരുമാതിരി പിടിച്ചോണ്ടുപോയ്
കോൾസെന്ററിലിരുത്തിയ പോലെ…
അപ്പോഴാണ് അടുത്തിരുന്നൊരുത്തൻ മീനാക്ഷി വിളിച്ചു മരിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെയോ
കണ്ടുപിടിച്ചത്…
അതോടെ തൊടങ്ങി,
“”…എന്താടാ… കാണാണ്ടിരിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ…??”””_ ന്നുംചോദിച്ച്…
കേട്ടതുമെനിയ്ക്കങ്ങോട്ടു പൊളിഞ്ഞുവന്നതാണ്…
പക്ഷേ ഒന്നുമ്പറയാൻ പറ്റിയില്ല…
അതിനുമുന്നേ എന്തോ തപ്പിവന്ന മഹേഷ്, ബാഗിൽക്കിടന്ന അവളുടെയാ കോട്ടുംകോപ്പും
കണ്ടുപോയിരുന്നു…
പിന്നെനിയ്ക്കൊന്നും പറയേണ്ടിവന്നില്ല…
എല്ലാം അവന്മാരു പറഞ്ഞു:
“”…ഓരോരുത്തന്മാരു കാമുകീടെ സ്മരണയ്ക്കു പൂശുങ്കഴിഞ്ഞു പോരുമ്പോളവൾടെ നിക്കറൂരിക്കൊണ്ടു
പോരാറുണ്ട്… ഇവിടൊരുത്തൻ ദേ ടാ അവൾടെ കോട്ടൂരിക്കൊണ്ടു
പോന്നേക്കുന്നു..!!”””_ ന്നും പറഞ്ഞാനാറി തൊടങ്ങീതിനെ ഏറ്റുപിടിച്ചുകൊണ്ടവന്മാരുടെ ഊമ്പിയ ചിരിയും കൂടിയായപ്പോൾ ഞാനെയറിലായി…
പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് ഇന്നലെ നേരത്തേപോയതും അവളെ കാണാണ്ടിരിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്തോണ്ടാണെന്നുകൂടി
പറഞ്ഞവന്മാരങ്ങു തർക്കിച്ചപ്പോൾ ശ്രീയ്ക്കുമൊരു സംശയമുള്ളപോലെ…
എന്നെക്കൊണ്ട് വാ
പൊളിപ്പിയ്ക്കാൻ സമ്മതിയ്ക്കാതെ അവന്മാരങ്ങോട്ടു തൊലിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ആർക്കുംകൊട്ടാവുന്ന ചെണ്ടയായിപ്പോയി ഞാൻ…
ഒന്നു വാതുറക്കാൻ നോക്കിയതും അവന്മാരവളുടെയാ
മറ്റേടത്തെക്കോട്ടെന്റെ വായിലേയ്ക്കുതിരുകിയതും അവൾടോർമ്മയിൽ മനംപിരട്ടി വാളുവെച്ചുപോയി…
എന്തിന്, അവളെ കോളേജി വിടാണ്ടിരിയ്ക്കാമ്മേണ്ടി കട്ടോണ്ടുവന്നതാന്നു പറഞ്ഞിട്ടുപോലും ഒരുമറ്റവനും വിശ്വസിച്ചില്ല…
ഒരുമാതിരി ഊമ്പിയ ഐഡിയയായിപ്പോയി.!
അന്നു വൈകിട്ടു കോളേജിൽനിന്നും
ശ്രീയേയുംകൂട്ടി ഞാൻ നേരത്തേയിറങ്ങി…
അവന്മാരു പറഞ്ഞതൊന്നും സത്യമല്ലെന്നു വേറാരെ
ബോധിപ്പിച്ചില്ലേലും ശ്രീയെ ബോധിപ്പിയ്ക്കണമല്ലോ…
പക്ഷേ അങ്ങനിറങ്ങീതിനും അവന്മാരു
മറ്റേക്കാരണമൊണ്ടാക്കിയപ്പോൾ ഒക്കത്തിനേം കാടടച്ചു തന്തക്കുവിളിച്ചിട്ടാണ്
പോന്നത്…
എന്നാൽ ശ്രീയാവട്ടേ എന്തുപറഞ്ഞാലും അതിന്,
“”…ങാ… എനിയ്ക്കറിയാന്നേ…!!”””_ ന്നൊരു കൊണച്ച ഡയലോഗും…
എന്തായാലും വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മീനാക്ഷി അലമ്പുണ്ടാക്കുവല്ലോ… അപ്പോളവനുകാര്യം
മനസ്സിലാകുമെന്നുള്ള ധാരണയിൽ
വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ,
ശ്രീയെ അവന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കുവിടാതെ പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ടെന്റെ
വീട്ടിലേയ്ക്കു കേറുവായ്രുന്നു…
കാരണം, ഞാനവൾടെ കോട്ടും സ്റ്റെത്തുമൊക്കെ
വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ടു രണ്ടു വർത്താനമ്പറേണത് അവനൂടെ കാണണോന്നു കരുതി…
ആദ്യമവനിട്ടതിനു കൂട്ടാക്കിയില്ലേലും ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചവനേം പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ടു
വരുവായ്രുന്നു…
അവനേം പിടിച്ചുവലിച്ചു സ്റ്റെയറുകേറുമ്പോളാണ് മീനാക്ഷി താഴേയ്ക്കിറങ്ങാനായി
മുകളിലത്തെ സ്റ്റെപ്പിലെത്തീത്…
എന്നെക്കണ്ടതും ചെകുത്താൻ കുരിശുകണ്ട ഭാവമായി…
കട്ടക്കലിപ്പിലെന്നെ നോക്കിയെന്തോ തെറി പറയാനൊരുങ്ങവേയാണ് പിന്നാലെവന്ന ശ്രീയെ അവൾകാണുന്നത്….