എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി – 28 20അടിപൊളി 

“”…അതുപിന്നെ നീ ഫോണെടുത്തില്ലേലോന്നോർത്താ ഞാൻ..”””_ അവൾ വാക്കുകൾ മുറിച്ചു…

“”…ഓ.! അപ്പൊയിത്രേന്നാള് നീ വിളിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ഫോണെടുത്തിട്ടിരുന്നത് രാജീവായ്രുന്നോ..?? അതോ… വെറുതേ എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിയ്ക്കരുത്…

…അല്ല, എന്നാടീ മറ്റവളേ…
നീ വിളിച്ചപ്പോ ഞാൻ ഫോണെടുക്കാണ്ടിരുന്നത്..??
ഇതിപ്പതൊന്നുവല്ല, നിനക്കെന്നെ വിളിയ്ക്കാൻ കൊറച്ചിലായ്ക്കാണും… അതുതന്നെ കാര്യം… അങ്ങനാണേലത്രയ്ക്കു
കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്നെയാരും ചുമക്കണോന്നുമില്ല..!!”””_ ശ്വാസമെടുക്കാൻപോലും മറന്നുകൊണ്ട് ഞാൻനിന്നിരച്ചു…

“”…എടാ… അല്ലെടാ… സത്യായ്ട്ടും നീ ഫോണെടുത്തില്ലേലോന്നോർത്താ ഞാൻ വിളിയ്ക്കണ്ടിരുന്നെ… ഗോഡ്പ്രോമിസ്..!!”””

“”…ഉവ്വ.! വിശ്വസിച്ച്.! നീ നിനക്കു സൗകര്യമുണ്ടെങ്കിമാത്രം വിളിച്ചാമതി… കഴിഞ്ഞല്ലോ..!!”””_
അങ്ങനെ റൊമാന്റിയ്ക്കാവാൻ വിളിച്ചകോള് ആംഗ്രിബേഡാക്കി കട്ടാക്കിയെങ്കിലും ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോളവൾ കോളെടുത്തല്ലോന്നുള്ള സന്തോഷമായ്രുന്നൂ മനസ്സുനിറയെ…

അവളോടൊന്നു സംസാരിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിനൊരു ഉണർവ്വുപോലെ…

അതേസമയംതന്നെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധവുംവന്നു…

ദേഷ്യപ്പെട്ടു ഫോൺ വെയ്ക്കണ്ടായ്രുന്നൂന്നൊരു തോന്നൽ…

ഇതിന്റെപേരിലിനിയവള് വിളിച്ചില്ലെങ്കിലോ..??

ഇനിയിപ്പൊ വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും ചേച്ചിയുടെ പേരുമ്പറഞ്ഞ് വീണ്ടും വിളിയ്ക്കാനുള്ള പ്ലാനൊക്കെ മനസ്സിലിട്ടാണ് അന്നു ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങിയത്…

പക്ഷേ, അതൊന്നും വേണ്ടിവന്നില്ല…

എന്റെ മനസറിഞ്ഞതുപോലെ
പിറ്റേന്നു ഞാനവളേക്കുറിച്ചോർത്ത സമയത്തുതന്നെ അവൾടെ കോളുവന്നു…

ജീവിതത്തിൽ ഞാനേറ്റവുംകൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചനിമിഷങ്ങൾ…

അവൾപറഞ്ഞ വിശേഷങ്ങളൊക്കെയും
ഞാൻ ചെവികൊണ്ടല്ല കേട്ടത്, മറിച്ച് ഹൃദയംകൊണ്ടായ്രുന്നു…

അന്നുമാത്രമല്ല, ബാക്കിയുള്ള ദിവസങ്ങളിലും…

പിന്നെപ്പിന്നെ അവളെന്നെ വിളിയ്ക്കുന്ന സമയത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി…

അവസാനം, നാളെഞാൻ തിരിച്ചുവരും… എന്നെ വിളിയ്ക്കാൻവരുമോന്ന ചോദ്യംകേട്ടനിമിഷം, ഞാൻ ആകാശത്തും ഭൂമിയിലുമല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു….

അങ്ങനെ പിറ്റേന്നുരാവിലേ
അവളെ ഹോസ്റ്റലിൽനിന്നുംകൂട്ടി തിരികെവരുമ്പോൾ ആ യാത്രയിൽമുഴുവൻ എന്തോഒന്ന് വീണ്ടുകിട്ടിയ സന്തോഷമായ്രുന്നൂ എനിയ്ക്ക്…

അന്നേവരെ ഒരുമിച്ച് ബൈക്കിൽ യാത്രചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതൊരനുഭവമായി, അനുഭൂതിയായിത്തോന്നീതും അന്നത്തെയാ ദിവസമായ്രുന്നു…

എന്തിനേറെ, തോളിൽവെച്ചിരുന്ന അവൾടെയാക്കയ്യുടെ സ്പർശനസുഖംപോലും എന്റെയുള്ളിൽ അളവില്ലാത്തുന്മാദമുണർത്തി…

സത്യത്തിൽ വണ്ടി ഗെയ്റ്റുകടന്നകത്തേയ്ക്കു കേറുന്നവരെ നൂലുപൊട്ടിയ പട്ടംകണക്കെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പാഞ്ഞുനടക്കുവായ്രുന്നൂ എന്റെമനസ്സ്…

“”…വേണ്ട… ബാഗ് ഞാനെടുത്തോളാം..!!”””_ വണ്ടിയിൽനിന്നുമിറങ്ങി ബാഗുമായി അകത്തേയ്ക്കു കേറാൻതുടങ്ങിയ മീനാക്ഷിയെ ഞാൻതടഞ്ഞതും അവളെന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി…

“”…അല്ല, ഉറക്കമൊക്കെ ഒത്തിരിയൊഴിഞ്ഞതല്ലേ… കിടന്നോ… ബാഗ് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നേക്കാം..!!”””_ പറയുന്നതിനൊപ്പം ഞാനൊന്നു ചിരിയ്ക്കാനായും ശ്രെമിച്ചു…

“”…സാരമില്ല..!!”””_ മറുപടി ഒറ്റവാക്കിലൊതുക്കി
അവൾ ബാഗുമായി കേറിപ്പോയി…

…കൂടെപ്പോണോ..??
പോയാലും ഞാനെന്തുപറയും..??

എന്തേലുമൊക്കെ ചോദിയ്ക്കണമെന്നുണ്ടേലും പറയാനോ ചോദിയ്ക്കാനോ ഒന്നുമില്ല…

ഫോണിലെന്തൊക്കെയോ ഡെയ്ലി സംസാരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും നേരിട്ടുവന്നപ്പോൾ ആകെയെന്തോപോലെ…

സൂര്യനുകീഴെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെടാനായി ഒത്തിരിവിഷയങ്ങളുണ്ടായ്ട്ടും എനിയ്ക്കുമാത്രം ഒന്നുമില്ലാതെപോയി…

“”…ഡാ… നീയെന്താ ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നുകളഞ്ഞത്..?? വരുന്നില്ലേ അകത്തേയ്ക്ക്… ഡെക്കറേഷനൊക്കെ ഇപ്പോഴും പെന്റിങ്ങിലാട്ടാ..!!”””_ എവിടെന്നോ പൊട്ടിമുളച്ചതുപോലെ അങ്ങോട്ടേയ്ക്കു പാഞ്ഞുവന്ന ശ്രീയുടെ ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ ഒരുനിമിഷം ഞാനെന്റെ കിളിയെമറന്നു…

“”…ഡെക്കറേഷനോ..?? എന്തിന്റെ ഡെക്കറേഷൻ..??”””_ വായുംപൊളിച്ചുവെച്ച് അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കുനോക്കി ചോദ്യമിട്ടതും,