എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി – 28 20അടിപൊളി 

എത്രയൊക്കെ ചൊറിഞ്ഞാലും തല്ലുണ്ടാക്കിയാലും എന്തിനൊന്നു മിണ്ടീലേൽപ്പോലും അവളെന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തില്ലായ്രുന്നു…

അല്ലേലുമതങ്ങനാ…
ടോമുംജെറിയും ഒന്നിച്ചുണ്ടായാലേ അതവരാകുള്ളൂ… അല്ലേലേതോ ഒരുപൂച്ചയും എലിയുമാ…

അതുപോലായി എന്റെകാര്യവും…

മീനാക്ഷികൂടില്ലാതെ സിദ്ധുവില്ലാണ്ടാകുന്ന പോലെ…

…അതിന്… അതിനിത്രയ്ക്കും വേണ്ടിയൊക്കെ ഞാനവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ..??

…അറിയില്ല.! പക്ഷേ, അവളുകൂടെയില്ലാതെ ഒന്നിനുംപറ്റുന്നില്ല…

ആകെയൊരു വെപ്രാളമ്പോലെ…

കവിഴ്ന്നുകിടക്കുമ്പോൾ കണ്ണൊക്കെനിറയുവാ…

ഒന്നുമങ്ങട് സഹിയ്ക്കാമ്പറ്റുന്നില്ല…

അതിൽ പലതോന്നലുകളും ആദ്യമായ്ട്ടായ്രുന്നു…

…എന്നുവരെയാ
നൈറ്റെന്നവള് പറഞ്ഞായ്രുന്നോ..??

ഓർമ്മകളിൽ പലവുരുതിരഞ്ഞിട്ടും മറുപടിയുണ്ടായില്ല…

…കൊണ്ടു വിട്ടപ്പോഴെങ്കിലുമൊന്നു ചോദിയ്ക്കായ്രുന്നില്ലേ..??

പലപ്രാവശ്യം ആ ചോദ്യമെന്നോടുതന്നെ
തിരിച്ചുംമറിച്ചും ഞാൻചോദിച്ചു…

…അതെന്താ ഈബുദ്ധി എനിയ്ക്കുമാത്രം സമയത്തു തോന്നിപ്പിയ്ക്കാത്തെ..??

എല്ലാരേംപോലെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കുമൊരു തമാശയായ്രുന്നോ..??

മലർന്നുകിടന്ന് മേലേയ്ക്കുനോക്കി
ചോദിയ്ക്കുമ്പോൾ അതിനുമുത്തരമൊന്നും
കാണില്ലാന്ന് ഊഹിയ്ക്കാവുന്നതേ ഉണ്ടായ്രുന്നുള്ളൂ…

പിന്നീടുള്ളദിവസങ്ങൾ
എങ്ങനെയാണു കടന്നുപോയതെന്നുപോലും അറിയുന്നുണ്ടായില്ല…

ഇടയ്ക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ കോളേജിലേയ്ക്കുപോയി…

ആരോടും മിണ്ടാനില്ലാത്തതു മെച്ചമായി…

ഇടയ്ക്കിടെ ശ്രീവന്ന് ഓരോന്നൊക്കെ ചോദിയ്ക്കും…

അവനെങ്ങോട്ടേലുമൊക്കെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവും…

അവന്റെകൂടെ ചുമ്മാനടക്കും…

വീട്ടിൽവന്നാലും അവസ്ഥ മറിച്ചായ്രുന്നില്ല…

അമ്മയോ ചെറിയമ്മയോ നിർബന്ധിയ്ക്കുമ്പോൾ എന്തേലും കഴിച്ചെന്നുവരുത്തും… അത്രതന്നെ…

…സത്യത്തിൽ എനിയ്ക്കിതെന്താ പറ്റിയെ..?? മീനാക്ഷി മരിച്ചുപോയിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ… പിന്നെന്താ..?? കുറച്ചുദിവസം കഴിയുമ്പോൾ അവളിങ്ങുവരില്ലേ..??

പലയാവർത്തി ഞാനാച്ചോദ്യങ്ങൾ എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ചു…

…പക്ഷേ… പക്ഷേ
എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ലായ്രുന്നു…

എത്രയെന്നുമ്പറഞ്ഞാ അവളന്നെടുത്ത സെൽഫിയിൽനോക്കി കിടക്കുക..??

അവളില്ലാത്ത ഓരോദിവസവും ഓരോ യുഗങ്ങൾപോലെയായ്രുന്നു എനിയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടത്…

കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടിത്രനാളും അവളടുത്തില്ലാതെ കിടന്നുറങ്ങിയിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ ഉറക്കംപോലും വരാത്തപോലെ…

തെറിയായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിലും അവളോടൊന്നുമിണ്ടാത്ത ദിവസങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ, ഇപ്പൊ നാവുപോലും ചത്തതുപോലെ തോന്നുവാ…

ഒരിയ്ക്കലും വിട്ടുപോവില്ലാന്ന് കരുതിയതെന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലൊരു തോന്നൽ…

ഓരോദിവസവും അവൾ തിരിച്ചുവന്നുകാണണമേയെന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് വീട്ടിൽ വന്നുകേറുന്നതുപോലും…

അവസാനമവള് വന്നിട്ടില്ലാന്നറിയുമ്പോൾ
ഉള്ളൊന്നു നീറും…

ആ നിമിഷങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും അവളെപ്പോയി തിരിച്ചുവിളിച്ചോണ്ടു വന്നാലോന്നുപോലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്…

ചെയ്തുകൂട്ടിയതുവെച്ച് അവളുകൂടെവന്നില്ലേൽ,
എല്ലാമേറ്റുപറഞ്ഞു കരഞ്ഞു കാലുപിടിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരണമെന്നൊക്കെ തോന്നും…

കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ
അതങ്ങുമാറിയിട്ട് അവൾക്കെന്നെ വേണ്ടെങ്കിപ്പിന്നെ എനിയ്ക്കെന്തിനാന്നൊരു ചോദ്യംവരും…

അല്ലെങ്കിപ്പിന്നെ അവൾക്കിങ്ങോട്ടു വന്നലെന്താന്നുള്ള ചോദ്യംകൂടിയുയരുമ്പോൾ പൂർത്തിയാകും…

അങ്ങനെ അവൾക്കെന്നോടിഷ്ടമില്ലാന്ന് സ്വയംപറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ച്
ഞാനെന്റെ മാനംകാക്കും…

അങ്ങനെ ആകെമൊത്തത്തിൽ നീറിപ്പുകഞ്ഞിരുന്നൊരു ദിവസം വൈകിട്ടാണ് പതിവില്ലാതെന്റെ ഫോണൊന്നടിച്ചത്…

മീനാക്ഷിപോയിട്ടന്ന് മൂന്നാലു ദിവസംകഴിഞ്ഞിരുന്നു…

പോയെപ്പിന്നെ ഒരുവിവരോമില്ല…

അതുകൂടിയായപ്പോൾ
ക്രിക്കറ്റ്മാച്ചുപോലും സൈഡാക്കിയിരിയ്ക്കുമ്പോളാണ് ഫോണടിയ്ക്കുന്നത്…

മീനാക്ഷി വിളിയ്ക്കുന്നതാവുമെന്നു മനസ്സിലാരോപറഞ്ഞതിന്റെ ബലത്തിൽ ഓടിച്ചെന്നെടുത്തു നോക്കുമ്പോൾ ആരതിയേച്ചി എന്നെഴുതിക്കാണിയ്ക്കുന്നു…
കണ്ടതും എനിയ്ക്കങ്ങട് വിറഞ്ഞുവന്നു…