പുറംലോകത്ത് കൂരാടക്കുന്ന ഇരുട്ട്. കാറ്റിനൊപ്പം എത്തുന്ന മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. അകലെ നിന്നും മങ്ങിയൊരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ. മുറിക്കകത്തെ അതേ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ. പക്ഷേ, അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം മറ്റൊരിടത്ത് തല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലെ സുഖം ആ മുറിവുകൾക്കും ആശ്വാസമായി. പകലത്തേക്കാൾ രാത്രിയാണ് ഇനിയവൾക്ക് പ്രിയമാവുക എന്ന് തോന്നി…
സ്വന്തം ശരീരത്തെ ആദ്യമായി ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. പ്രായം എന്ന സംഖ്യയി് വെറുമൊരു സംഖ്യ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെണ്ണെന്നാൽ എന്താണ്, പ്രണയമെന്നാൽ എന്താണ് എന്നൊക്കെ അവൾ സ്വയം പുനർനിർവ്വചിച്ചു.
ജാലകങ്ങൾ തிறന്നിട്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് കയറിയിറങ്ങി. വിനയനില്ല്ലാത്ത ഈ ഇടം അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പുണ്യസ്ഥലംപോലെ, അയാളുടെ ഓർമ്മ്മകളാൽ നിറഞ്ഞൊരു പൂജാമുറി.
ഉറക്കം വിനയനെ തൊട്ടുതീണ്ടിയില്ല. നാളെ പുലരാൻ എത്രയും പെട്ടെന്നാവണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മയങ്ങിപ്പോയത് എപ്പോഴാണെന്നുപോലുമറിഞ്ഞില്ല. പത്ത് മണിയായപ്പോഴാണ്, കണ്ണ് തുറന്നത്.
പഠിക്കാനിരുന്നാൽ അമ്മ ചീത്ത പറയാത്തതിനാൽ, വേഗത്തിൽ കണക്കുകൾ ചെയ്തുതീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് പറ്റിയാൽ, അതിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ തെറ്റും അമ്പിളി ചേച്ചി കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മണി രണ്ട് മുക്കാൽ ആയതോടെ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. അമ്പിളി വീടിനുമുന്നിൽ തന്നെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടതും വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി നിഴലിച്ചു. ഇത്തരമൊരു പുഞ്ചിരിയ്ക്ക് അവകാശിയാവുക അത്രയ്ക്കെളുപ്പമല്ല. അമ്പിളി ചേച്ചിയെ സമീപിക്കവെ, കണ്ണുകൾ സ്വയമേവ ജാനകിയമ്മയെ അന്വേഷിച്ചു. കാണുന്നില്ല…
അമ്മ അങ്കിളിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്, ഇന്നു വരില്ല” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പോലെ പടർന്നു.
ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഊഷ്മാവ് കൂടി. വിനയൻ ആദ്യം ഒന്ന് നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട്, പെട്ടെന്ന് ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കുസൃതിയുടെ നിഴലുകൾ ഓടിയെത്തി.
“പോയി വരാം ചേച്ചി” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ കള്ളനോട്ടം അമ്പിളി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അവൾക്കും കുസൃതിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് വേഷംകെട്ടി അവൾ അതിനെ ഉള്ളിൽെവിടെയോ ഒച്ചിരിപ്പാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കേറി വാ വിനയാ…” അവൾ അകത്തെക്ക് നടന്നു.
അതൊരു ഹൃദയസ്പർശിയായ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു എന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിനയൻ എന്ന സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, മനസ്സിലെ കൗമാരമെല്ലാം മറന്ന്, കേവലം അവളിലലിയാൻ വെമ്പിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, തേടിയിട്ടും കിട്ടാതെപോയ പുരുഷസ്നേഹത്തിനായൊരു കാത്തിരുപ്പിലുമായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മാറി.
മുകളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ഒരു ആലിംഗനത്തിനുള്ളിൽ കോർത്തുകെട്ടിയിരുന്നു. ചുടുശ്വാസങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്തുതട്ടി. സങ്കോചത്തോടെയെങ്കിലും ആ സുഖമൊപ്പി എടുക്കാൻ അമ്പിളി കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്ു പിടിച്ചു.
തിടുക്കത്തോടെ അവൻ അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഒരു മറുചോദ്യവുമില്ലാതെ, അമ്പിളി വീണത് നേരെ ആ കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുംമുമ്പ്, വിനയൻ അവളുടെ പാവാട ഉയർത്തി. വെള്ള അടിവസ്ത്രത്താൽ പൊതിഞ്ഞ മാംസളമായ നിതംബം അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിറഞ്ഞു. സാവധാനത്തിൽ അവൻ അവിടെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ചു. ഒച്ചകൂട്ടലുകളുടെ ആവശ്യമില്ലാത്ത, ഒളിച്ചുപെരുമാറേണ്ടാത്ത ആ സ്വകാര്യതയിൽ അമ്പിളി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ നേർത്തതായി മൂളി.
ഇരുവരുടേയും ശരീരം ചൂടെറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും, നെറ്റിയിൽ നിന്നും മുതുകിലൂടെ ചെറിയ വിയർപ്പുമണികൾ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടുതൽ വൈകാതെ, അവളുടെ പാവാടയും അടിവസ്ത്രവും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അഴിഞ്ഞുവീണു. ഇപ്പോൾ, ശരീരത്തെ മറച്ചിരുന്നത്, കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ പോലെ, ഉണങ്ങാനിട്ട ചില ചരടുകൾ മാത്രം. അവയും വിനയന്റെ വിരലുകൾ പിന്നീട് പിച്ചിച്ചീന്തി.