താൻ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങളും സനൂപിലുണ്ടെന്ന് വൈകാതെ അവൾക്ക് മനസിലായി. ഏത് വിഷയത്തെ കുറിച്ചും അവൻ സരസമായി സംസാരിക്കും. എത്രനേരം വേണേലും തൻ്റെ സംസാരം കേട്ടിരിക്കും. പക്ഷേ അവൻ തൻ്റെ അനിയനാണ്. ആ ബന്ധം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ അവൾ അങ്ങേയറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.
കൃത്യം രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുധീഷ്, നിഷയേയും കൊണ്ട് ഖത്തറിലേക്ക് പറന്നു. അത് വരെ സനൂപ് ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും നിഷയെ തൻ്റെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചില്ല. അവരെ എയർ പോർട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വിട്ടത് സനൂപാണ്. നിഷ നല്ല സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് അവന് മനസിലായി.
അവൾ പോകട്ടെ, ചേട്ടൻ്റെ കൂടെ സന്തോഷമായി ജീവിക്കട്ടെ. അവർക്ക് യാത്രാമംഗളം നേർന്ന് അവൻ തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
വീണ്ടും അവൻ തൻ്റെ ക്ലബ്ബും, രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനവും ഒക്കെയായി മുന്നോട്ട് പോയി. കുറച്ച് ദിവസമൊക്കെ എന്നും അവൻ നിഷയെ ഓർത്തിരുന്നു. അവളെയോർത്ത് ശക്തമായി സ്വയം ഭോഗം ചെയ്തിരുന്നു. അവളുടെ നമ്പർ കയ്യിലുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കാനൊന്നും അവൻ നിന്നില്ല .ഖത്തറിലെത്തിയ ദിവസം അവൾ അവനെ വിളിച്ച് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പങ്ക് വെച്ചിരുന്നു. അവളെ മറക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഓർക്കാതിരിക്കാനായില്ല.
ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം രാത്രി മൊബൈലെടുത്ത് സ്റ്റാറ്റസ് നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴാണ് നിഷയുടെ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് കണ്ടത്.
അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് മിന്നിമാഞ്ഞ്,
ഉയരമുള്ള കെട്ടിടത്തിൻ്റെ മുകളിലുള്ള, അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽകണിയിൽ നിന്നെടുത്ത, ഖത്തറിൻ്റെ മനോഹരമായ കടൽ തീരം. ആ വീഡിയോ അവൾ നന്നായി പകർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അതിൽ അവൾ കൊടുത്ത സംഗീതമാണ് വീണ്ടും , വീണ്ടും അത് കാണാൻ അവനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
പ്രശസ്ത കവി മുരുകൻ കട്ടാക്കടയുടെ വളരെ ഹിറ്റായ’ രേണുക’ എന്ന കവിതയിലെ നാല് വരികളാണ് അത്.
“ ഓർമിക്കുവാൻ ഞാൻ നിനക്കെന്തു
നൽകണം…
ഓർമിക്കണം എന്ന
വാക്കു മാത്രം..
എന്നെങ്കിലും, വീണ്ടുമെവിടെ
വെച്ചെങ്കിലും, കണ്ടുമുട്ടാം
എന്ന വാക്കു മാത്രം…”
ഇത് രണ്ട് മൂന്ന് തവണ കേട്ടപ്പോൾ സനൂപിനൊരു തോന്നൽ.
നോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഓൺലൈനിലുണ്ട്.
അവൻ ഒന്നാലോചിച്ച ശേഷം ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ എന്തേ… ഒരു വിരഹം..”
അതവൾ ചാടിക്കൊത്തി.
ഉടൻ മറുപടി.
“ എടാ.. സനൂ… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ… സമയം ഒരുപാടായില്ലേ…”
“ ഉറങ്ങാറായി ചേച്ചീ… പിന്നെ ചേച്ചിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് കണ്ടപ്പോൾ ഒന്ന് നോക്കിയതാ…”
“ എടാ… നാട്ടിൽ പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞില്ലേ ? ഇത്ര നേരമൊക്കെ മൊബൈലും നോക്കി ഇരിക്കുവാണോ?..”
“ ‘അത് പോട്ടെ… ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം പറ..”
“ എന്ത്…”
“ അല്ല.. ആരെയൊക്കെയോ ഓർക്കണമെന്നോ… കണ്ടുമുട്ടണമെന്നോ..
ഒക്കെ കേട്ടു? എന്തോ ഒരു വിരഹം പോലെ..”
“ ഓ.. അതോ… അതൊന്നുമില്ലടാ.. നല്ലൊരു കവിതയല്ലേ… എനിക്കത് നല്ല ഇഷ്ടമാ.. അത് കൊണ്ട് വെച്ചതാ.. അല്ലാതെ വിരഹമൊന്നുമില്ല..”
“ ശരിയെന്നാ… ഗുഡ് നൈറ്റ്..”
ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ അവൻ പെട്ടെന്ന് പോയത് നിഷയെ തെല്ല് നിരാശയാക്കി.
അവൾ ഗ്യാലറിയിൽ കയറി സനൂപിൻ്റെയൊരു ഫോട്ടോയെടുത്ത് സൂം ചെയ്ത് നോക്കി. പിന്നെ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മൊബൈൽ കിടക്കയിലേക്കിട്ട് കണ്ണുകളടച്ചു.
ഖത്തറിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നും വൈകീട്ട് പുറത്ത് കറങ്ങാൻ പോണം…
സുധീഷിൻ്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നഗരത്തിൻ്റെ തിരക്കിലൂടെ നടക്കണം… രണ്ട് പേരും കൂടി ഫോട്ടോയും, വീഡിയോയുമൊക്കെയെടുത്ത് റീൽസാക്കി കൂട്ടുകാരികൾക്കൊക്കെ അയച്ച് കൊടുക്കണം…
എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും ഒരൊറ്റ ആഴ്ച കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി. സുധീഷിന് നല്ല ശമ്പളമുണ്ടെങ്കിലും, അതിനനുസരിച്ച് ജോലിയുണ്ട്. കമ്പനിയുടെ മെയിൻ്റ്ൻസ് വിഭാഗത്തിലെ എഞ്ചിനീയറാണ് സുധീഷ്.വലിയ അദ്ധ്വാനമുള്ള ജോലിയൊന്നുമല്ല. മറ്റുള്ളവരെ കൊണ്ട് പണിയെടുപ്പിച്ചാൽ മാത്രം മതി. എണ്ണ സംസ്കരിക്കുന്ന കമ്പനിയല്ലേ ..
മുഴവൻ സമയവും ഒരോ യന്ത്രത്തിലും എഞ്ചിനിയർമാരുടെ നോട്ടമുണ്ടായിരിക്കണം. സുധീഷ് കൂടുതൽ സമയവും കമ്പനിയിൽ തന്നെയായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ രാത്രി മുഴുവനും. അവന് നിഷയോട് നല്ല സ്നേഹമുണ്ട്. ഒഴിവുണ്ടെങ്കിൽ അവളേയും കൊണ്ട് പുറത്തൊക്കെയൊന്ന് പോകും.
പക്ഷേ കാന്താരിയുടെ കലിപ്പനാകാൻ അവന് കഴിയുന്നില്ല. ലൈംഗിക ബന്ധവും വലിയ കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷേസ്നേഹത്തോടെ.. ലാളിച്ച്… കൊഞ്ചിച്ച്… ഒരു മന്ദമാരുതൻ തഴുകുന്ന പോലെ തുടങ്ങി… പതിയെ… പതിയെ ശക്തിയാർജിച്ച് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വീശിയടിച്ച് തളർന്ന് വീഴാനാണവൾക്കിഷ്ടം.
സുധീഷ് അവളെ ഉമ്മ വെക്കും, മുല ഞെക്കി വായിലിട്ടൂമ്പും, അവളുടെ പൂറ് നക്കിക്കൊടുക്കും… പക്ഷേ ആ സമയത്ത വൻ ഒന്നും മിണ്ടില്ല. അവൾക്കാണെങ്കിൽ അപ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊഞ്ചിപ്പറയണം. ഉച്ചത്തിൽ സിൽകാരമിടണം. രതിമൂർചയാവുമ്പോൾ അലറിപ്പൊളിക്കണം. പക്ഷേ അവനിഷ്ടമാവില്ലെന്നറിഞ്ഞ നിഷ അതെല്ലാം അടക്കിപ്പിടിക്കും.
അവൻ പോയാൽ പിന്നെ ആ വലിയ ഫ്ലാറ്റിൽ അവളൊറ്റക്കാണ്. അടുത്തുള്ള തെല്ലാം ഹിന്ദിക്കാർ. ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും ആരുമില്ല. ഈ ജീവിതം അവൾക്ക് ശരിക്കും ബോറടിച്ചു. ഇടക്ക് കൂട്ടുകാരികൾക്കൊക്കെ ഒന്ന് വിളിക്കും. കൂടിയാൽ അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അപ്പോഴേക്കും എന്തെങ്കിലും തിരക്ക് പറഞ്ഞ് അവർ ഫോൺ വെക്കും. തിരക്കില്ലാത്തത് തനിക്ക് മാത്രമാണല്ലോ.