ശിവന് അന്ധാളിപ്പോടെ അവരെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് റോയ് അവന്റെ കൈയില് നുള്ളി. അപ്പോഴാണ് അവന് സ്ഥലകാലബോധം തിരികെ ലഭിച്ചത്.
“ആരാ..” അടുത്തെത്തിയപ്പോള് ആ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു. അല്പം ഘനമുള്ള ആ ശബ്ദം ശിവന് നന്നായി ബോധിച്ചു. തീരെ മൃദുവായ സ്ത്രീശബ്ദം അവനിഷ്ടമല്ല.
“ഞാന് ജോസഫിന്റെ മോന്..ഇന്നലെ ചാച്ചന് ജോണ് അച്ചായനോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു..അച്ചായന് ഉണ്ടോ?’ റോയ് വന്ന വിവരം അവരെ അറിയിച്ചു.
“ഉണ്ട്..ഞാന് വിളിക്കാം…”
ഇരുവരെയും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവള് തിരികെ പോയി. ശിവന്റെ കണ്ണുകള് അവളുടെ ഉരുണ്ട് തത്തിക്കളിക്കുന്ന നിതംബങ്ങളില് ആര്ത്തിയോടെ പതിയുന്നത് റോയ് കണ്ടു.
“എടാ പുല്ലേ..നിന്റെ മറ്റേടത്തെ ഒരു നോട്ടം. ആ സ്ത്രീ അയാളുടെ ഭാര്യ ആയിരിക്കും..നീ വന്ന വഴിക്ക് തന്നെ എല്ലാം കൊളമാക്കല്ലേ..”
അവന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“ഹോ..എന്നാലും എന്റളിയാ..എന്നാ ഉരുപ്പടിയാടാ അവള്…” ശിവന് തന്റെ വികാരം മറച്ചു വയ്ക്കാന് സാധിച്ചില്ല.
ആരോ ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ട് അവര് സംസാരം നിര്ത്തി. മുപ്പത്തിയഞ്ചു വയസ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന വെളുത്ത് തടിച്ച സുമുഖനായ ഒരു യുവാവ് ഇറങ്ങി വന്നു. അവരെ കണ്ടപ്പോള് അയാള് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ജോസഫ് അച്ചായന്റെ മോന്…?” അയാള് ചോദ്യഭാവത്തില് ഇരുവരെയും നോക്കി.
“ഞാനാണ്…പേര് റോയ്…ജോണ് അച്ചായന് അല്ലെ..” റോയി സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
“അതെ..കൂടെ ഉള്ളത് കൂട്ടുകാരന് ആയിരിക്കും അല്ലെ…ശിവന്?”
അയാള് പേര് പറഞ്ഞപ്പോള് ശിവനും റോയിയും അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പര നോക്കി.
“അതെ..ശിവന്..” ശിവന് അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
“വാ..കയറി ഇരിക്ക്….”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജോണ് അവരെ ക്ഷണിച്ചു. ഇരുവരും ഉള്ളില് കയറി. മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ലിവിംഗ് റൂമിലെ ഒരു വിലയേറിയ സോഫയില് അവര് ഇരുന്നു. അവര്ക്കെതിരെ ജോണും.
“കുടിക്കാന് എന്തെടുക്കണം..ചായയോ അതോ തണുത്ത വല്ലതുമോ…” ജോണിലെ ആതിഥേയന് ഉണര്ന്നു.
“ഒന്നും വേണ്ടച്ചായാ..ഞങ്ങള് കുടിച്ചതാ..” റോയ് സന്തോഷത്തോടെ അത് നിരസിച്ചു.
“ഏയ്..അത് പറ്റില്ല..ചായ എടുക്കാം…(ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി)..സിസിലീ..രണ്ടു ചായ എടുക്ക്…”
“ശരി ഇച്ചായാ..” ഉള്ളില് നിന്നും മറ്റൊരു സ്ത്രീ ശബ്ദം അവര് കേട്ടു. ശിവന്റെ കണ്ണുകള് ഉള്ളിലേക്ക് നീണ്ടു.
“ഞാന് ശിവന്റെ പേര് പറഞ്ഞപ്പോള് നിങ്ങളൊന്നു ഞെട്ടി അല്ലെ..ഇന്നലെ ജോസഫ് അച്ചായന് ശിവന്റെ കാര്യവും എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു..രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചിറങ്ങിയ ആത്മാര്ത്ഥ സുഹൃത്തുക്കള് ആണ് അല്ലെ?” ജോണ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ് സര്” ശിവന് വിനയാന്വിതനായി പറഞ്ഞു.
“ങാ പിന്നെ ശിവാ..ഈ സാറെ വിളി ഒന്നും വേണ്ട. ഇതൊക്കെ ബ്ലഡി ബ്രിട്ടീഷുകാര് നമുക്ക് തന്നിട്ട് പോയ ചില ദുശ്ശീലങ്ങള് ആണ്. എന്ത് സാറ്? മാഷേ എന്ന വിളിയാണ് സ്കൂളിലോ കോളജിലോ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ട പദം..ഇവിടെ ഒരുത്തനും സാറും പൂ..അല്ലേല് വേണ്ട..”
ജോണ് വായില് വന്ന വ്യാകരണം പൂര്ത്തിയാക്കാതെ ഇരുവരെയും നോക്കി. റോയ് ശിവനെ നോക്കി ഗൂഡമായി ചിരിച്ചു.
“അമേരിക്കയില് പ്രസിഡന്റിനെ വരെ ആള്ക്കാര് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് മിസ്റ്റര് പ്രസിഡന്റ് എന്നാണ്…നമ്മള് ഈ സര് എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കരുത്..ഒരു കാരണവശാലും…”
ജോണ് വിടാന് ഭാവമില്ലായിരുന്നു. ഇങ്ങേരെ സര് എന്ന് വിളിച്ചു താന് കുടുങ്ങിയല്ലോ എന്ന് ശിവനും മനസിലോര്ത്തു.
“ഇച്ചായാ ചായ…” കിളിമൊഴി കേട്ട് റോയിയും ശിവനും നോക്കി. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ് ശാലീന സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ ചായ ട്രേയില് നിന്നും എടുത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ അവര്ക്ക് നല്കി.
“ങാ ഇത് എന്റെ മിസ്സിസ്..സിസിലി….” ജോണ് ആളെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
“താങ്ക്സ്..” ചായ വാങ്ങിയ ശേഷം റോയ് പറഞ്ഞു. ശിവന് പുഞ്ചിരിച്ചു. സിസിലി തിരികെ പോയപ്പോള് ശിവന്റെ മനസ് ആദ്യം കണ്ട സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. അവള് അപ്പോള് ഇയാളുടെ ആരാണ്?