ഇന്ദുലേഖ പറഞ്ഞതിൽ അശേഷം പൊളി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾക്കു അന്നേരം തന്നെ മാധവനെ ചെയ്യാൻ വളരെ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ സൂരതസുഷിരം മാധവന്റെ മോഹഭണ്ഡിനായി വിലപിച്ച് കണ്ണീർ പൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ബുദ്ധിമതിയായ ഇന്ദുലേഖ അമ്മ ഉപദേശിച്ച് ഓർത്തു. കല്യാണത്തിനു മുൻപു മാധവനെ സാധിക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ എറ്റവൂം അനുമുപനായ ഈ വൻ നഷ്ട്ടപെട്ടുപോകും എന്നവളുടെ അമ്മ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. പുരുഷൻ കാര്യ സാധിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ എപ്രകാരമാണു നിറംമാറുക എന്ന് ആർക്ക് പറയാനാവൂ.
ഇന്ദുലേഖയുടെ ഉത്തരം കേട്ട് മാധവൻ അവളെ ദയനീയമായി കടക്ഷിച്ചു.
“അടങ്ങിന്റെ പൊന്നേ. അങ്ങ് മദിരാശിയിൽ പോയി ജോലിക്കു പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ തന്നെ ഇതെല്ലാം നടക്കുമല്ലേ”
“മാധവിയെന്നെ എത്രയാണു സങ്കടപെടൂത്തുന്നതെന്നു അറിയാമോ.? മാധവന്റെ മുഖഭാവവും ഗോഷ്ടികളുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അപ്പോൾ തന്നെ അവന് സാധിച്ചുകൊടൂക്കാൻ അവൾക്കു വീണ്ടും തോന്നലുണ്ടായി. എന്നാൽ അതവൾ വിവേകത്തോടെ
“എന്റെ പൊന്ന പൊന്നേ, എനിക്കൂ, ആഗ്രഹമില്ലെന്നാണോ. പക്ഷേ പത്രെിന്നുന്നതാണ് സുഖം”
മാധവൻ പെട്ടെന്ന് മുണ്ടുചകൂത്ത് തന്റെ സൂരതായുധത്തെ പുറഞ്ഞെടൂത്ത് കൈകളാൽ “മാധവി ഇതു കാണുന്നില്ലേ ഞാൻ ഇവനെ എങ്ങിനെയാണു ശമിപ്പിക്കുക”
വിഭ്രജിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ കൂറ്റൻ തടഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അരുമാനത്തിലേക്കു രക്ട് ഇരച്ചുകയറി അവിടമാകെ ചെമ്പരത്തിപോലെ ചുമന്നു.
“എന്റെ മോനെ, എന്തൊക്കെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. അതിനെ അകത്താക്കൂ, ആര്യാത്രിയിൽ മാത്രം കണ്ടാൽ മതി എനിക്ക്. എന്നെ കൊല്ലതെ കൊല്ലല്ലേ.”
“ഇല്ല. മാധവിതന്നെ ഇതിനൊരു ഉപായം കാണണം. ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ സാധിക്കാതെ എനിക്കീ മാത്രികടക്കാൻ സാധ്യമല്ല.”
“എന്തൊക്കെയാണങ്ങ് പറയുന്നത്. എനിക്കു ഇതിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ ഒരു ഉപായവും ഇല്ല. അതിനെ അകത്താക്കൂ ഭയവുചെയ്തു.”
ഇതിയും ആയപ്പോൾ അറയുടെ കതകിൽ ആരോ മുട്ടുന്നതുകേട്ട് അവർ രണ്ടുപ്പേരും ഞെട്ടി എണീറ്റു. ഇന്ദുലേഖ മുലക്കച്ച എടുത്തുകെട്ടി വേഗം പോയി കതകുതുന്നു. ഇന്ദുലേഖയുടെ അമ്മ ലക്ഷ്മികുട്ടിയായിരുന്നു അത്.
‘സല്ലാപം അവസാനിപ്പിക്കാറായില്ലേ രണ്ടാൾക്കും ഇനിയും. നേരമെത്രയായെന്നാണ് കരുതുന്നത് ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ഇന്ദുലേഖ അകത്തേക്കു തിരിച്ചുനടന്ന് കോച്ചിൽ ആസനസ്ഥയാവുകയും, മാധവൻ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ് തന്റെ അറയിലേക്ക് യാത്രയാവുകയും
ചെയ്യു.
പോയുടനെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ ഇന്ദുലേഖയോടൊപ്പം വന്നിരുന്നു . ഇന്ദുലേഖയുടെ മുഖഭാവാദികൾ വീക്ഷിച്ചപ്പോൾ അവർക്കൂ ചില സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടായി. അവർ അടൂത്തിമൂന്ന് അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി
“എന്താ കുട്ടീ, മാധവൻ സാധിച്ചുവോ..?” ഒരൽപ്പം കൂസ്യത്തിയോടെയും എന്നാൽ ഗൗരവം വിടാതെയും ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ ചോദിച്ചു. ഈ മാതിരി ചോദ്യങ്ങൾ മകളോടു ചോദിക്കാൻ ഉതകുംവിധം അവർ കൂട്ടുകാരികളെപ്പോലെയാണു ജീവിതം കഴിച്ചിരുന്നത്.
“ഇല്ല’ അലക്ഷ്യമായി ഇന്ദുലേഖ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അതിനെന്നോട് എന്തിനാ കൂട്ടിക്ക് അമർഷം. ഞാൻ വന്നതുകൊണ്ടു രക്ഷപെട്ടു. അല്ലേ..?
“അല്ല, രക്ഷപോയി.”
ഉം.. പിന്നെ എന്തായിരുന്നു ഇത്രസമയം സല്ലാപം’
“മാധവൻ കുറച്ചു നേരം എന്റെ അകിടിൽ നിന്നും ക്ഷീരപഠനം നടത്തുകയായിരുന്നു. കേശവൻ നമ്പൂതിരി കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവൂ. അമ്മ പോയ്ക്കോളു. ഞാൻ ഒന്നു കിടക്കട്ടെ’ ചകുതി പരിഭവത്തിൽ ഇന്ദുലേഖ പറഞ്ഞു.
‘ഉം..” ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ, അവളുടെ കൂചങ്ങളിൽ ഒന്നു. മർദിച്ചിട്ട് ഇറങ്ങി പോയി. “ഈ അമ്മയുടെ കാര്യ’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു ഇന്ദുലേഖ പോയി അറ്റയുടെ കതകടച്ച് കോച്ചിൽ വന്നു കിടന്ന്, ജനലിലൂടെ ചതഞ്ഞൊഴുകുന്ന നിലാവിനെ നോക്കി അൽപ്പനേരം മുൻപ് നടന്ന സംഗതികൾ ആലോചിച്ചു. പിന്നെ മൂണ്ടുമാറ്റി കാലുകൾ അകത്തി അംഗുലീന്റെമഥനം നടത്താൻ തുടങ്ങി.
രണ്ട്. ഇന്ദുലേഖയുടെ അമ്മയായ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ വന്ന വാതിലിലൂടെ വിവശനായ മാധവൻ കടന്നുപോകുന്നത് കഴിഞ്ഞു ഭാഗത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ടതാണല്ലോ. അവർ പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടിയ ഒരർദ്ധനിമിഷത്തിൽ മാധവൻ ഇന്ദുലേഖ കേൾക്കാതെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മയോട് ഇങ്ങിനെ പറയുകയുണ്ടായി