“എന്തേ നിർത്തിയത്. വേഗന്നാവട്ടെ. എനിക്കു സമയം ചോവുന്നു. വിസ്മരിച്ചുള്ള കളി മറ്റൊരിക്കലാവാം’ “നിർത്തിയതല്ല. ഒന്നു. ശ്വാസം എടുത്തോട്ടെ, ഒരു കാര്യം എനിക്ക് ഉറപ്പായിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ സൂരത്തിൽ എന്നെക്കാൾ ഏറെ നൈപുണ്യം ഉള്ളവൾ തന്നെ..”
“അങ്ങ് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. ഞാൻ സൂരതനൈപുണയായ ഒരു ഒരു കുടലയാണെന്നോ മറ്റോ അങ്ങ് ധരിച്ചുവായതുപോലെ തോന്നുന്നു. നിർബന്ധമായും ആവശ്യപെട്ടപ്പോൾ, ഒരു ആഢ്യബ്രാഹ്മണനെ നിരാശപ്പെടൂത്താൻ ചാടില്ലല്ലോ എന്ന് ഓർത്തുമാത്രമാണു ഞാൻ…”
“അയ്യോ, അയ്യോ. ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ എന്നെ അങ്ങിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കല്ലേ ഞാൻ എന്തോ അബദ്ധമായി പറഞ്ഞുപോയി. ക്ഷമിക്കണം. എനിക്കു ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയെ സാധിപ്പാൻ കിട്ടിയതിനെക്കാൾ വലിയതൊന്നും ഇനി ഈ ഇഹലോകത്തിൽ ലഭിപ്പാൻ ഇടയില്ല. ശാസ്ത്രികൾ പത്തുപതിനഞ്ചുനിമിഷം ഇതിനകത്തു ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയുമായി സംസാരിച്ചു സമ്മതിപ്പിക്കുമ്പോൾ പോലും ഞാൻ ഇതു സംഭവിക്കും എന്നു അശേഷം കരുതിയതല്ല എന്റെ നാവൂചിഴച്ചതിനു എന്നോടൂ പൊറുക്കണമേ.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ ശാസ്ത്രികൾ തന്നെ ഇപ്പോൾ സാധിച്ചുകാര്യ നമ്പൂതിരി അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയ്ക്കു ബോദ്ധ്യമായി ഇരുചെവിയറ്റിയാതെ ശാസ്ത്രികൾ ആദ്യം തന്റെ കാര്യ നടത്തികളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബഹുരസികൻ തന്നെ ഈ ശാസ്ത്രികൾ.
“അങ്ങ് ഏതുദേശഞ്ഞുവച്ചാണ് എന്നെ ഇതിനുമുൻപ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്?
‘ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരിയുമായി കാടാമ്പുഴ വന്നപ്പോൾ ഒരു നോട്ടം കണ്ടിരുന്നു. അന്നേ മനസിൽ പതിഞ്ഞുപോയതാണ് ഈ മുഖം. തിരക്കി ഏറെ അലഞ്ഞു.”
“ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായില്ലേ..?
‘ഉവ്വ്’ എന്നു പറഞ്ഞ് നമ്പൂതിരി വീണ്ടും ആഞ്ഞാഞ്ഞ് അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ കാമസുഖത്തിന്റെ മൂർധന്യത്തിൽ എത്തുകയും അവർക്കൂ സ്പലനം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ച് സുഖലഹരിയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണം അമർത്തി, കഴിവതും നിർമ്മയായി നിന്നു. എങ്കിലും സുമതസുഷിരത്തിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മജലത്തിന്റെ പുഴയെ ആർക്കൂ തടയാൻ കഴിയും. അപ്പോൾ നമ്പൂതിരിയുടെ ചലനത്തിന്റെ ക്രമം തെറ്റുന്നതും, സൂരതഭണ്ഡിന്റെ മകുടം അഭിഷേകത്തിനായി വിടരുന്നതും അറിയാൻ സാധിച്ചു
‘ഉം. എന്റെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മേ.” എന്നു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടു നമ്പൂതിരി ആദ്യഗഡു പാൽപായസം ലക്ഷമികൂട്ടിയമ്മയുടെ മദനവിഗ്രഹത്തിനുള്ളിൽ നിവേദിച്ചു. സൂരതണഡ് ഊരി ഒന്നുകൂടി അടിച്ചപ്പോൽ അടൂത്തഗഡ് പാൽപ്പായസവും ചീറ്റിതെറിച്ചു. അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഊരിഅടിച്ചു. അപ്പോൾ ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയ്ക്കു ഒരിക്കൽ കൂടി ഖേലനം ഉണ്ടായി.
‘ഉം.അഹ്ഹ്ഹ്. നമ്പൂതിരി കുറേ നാളായി കരുതിവച്ചു ചാൽപ്പായസം ഒരു വലിയ പാൽപാത്രത്തിൽ കൊള്ളുന്നത്രയും വീണ്ടും വീണ്ടും ലക്ഷ്മിലുട്ടിയമ്മയുടെ മദനപൊയ്കയിൽ തുവികാടൂത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
കൊടുങ്കാറ്റ് അവസാനിച്ച് രണ്ടുനിമിഷം അങ്ങിനെ നിന്നു കിതപ്പാറ്റിയതിനുശേഷം നമ്പൂതിരി തന്റെ അവയവത്തെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി, ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ നിവരുകയോ തലതിരിച്ചു നമ്പൂതിരിയെ വീക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തപോലെ അവർ അങ്ങിനെ കുനിഞ്ഞു തന്നെ നിന്നിട്ട് ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങ് പൊയ്ക്കോളൂ. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു പൂറത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് ഉചിതമാവില്ല.” “ഇനി കാണുമോ?
“അങ്ങേക്കൂ ഈ നേരത്തേക്ക് ശാന്തി ആയില്ലേ ഇപ്പോൾ അത്ര ആലോചിച്ചാൽ മതി. അങ്ങ് പൊയ്ക്കോളൂ. എനിക്കു അസ്കാരം തിരക്കുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” നമ്പൂതിരി കൂളപ്പുരയുടെ പുറത്തേക്കിങ്ങിപോകുന്ന പാപതന ശബ്ദം ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ കേട്ടു. അദ്ദേഹം ലിംഗം ഊരി എടൂത്തുടനെ തുടകൾ കൂട്ടിപിടിച്ച് ബന്ദവസൂാക്കിയ തന്റെ യോനീനാളത്തിന്റെ വാതിലുകൾ കാലുകൾ അകത്തി ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒറൂതുടം കൊഴുത്ത പാൽപായസം തറയിൽ വീണു ‘പ്ലക്ക് എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ചിതറി. കുറച്ചുനേരം കൂടി അങ്ങിനെ കാലകത്തിനിന്ന്, നമ്പൂതിരി ഒഴിച്ചുതന്നെ ഖന്ദ്രാവകം അവുന്നത്ര തേവികളഞ്ഞതിനുശേഷമാണു ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ. നടുവൂ നിവർത്തിയത്.
മൂന്ന്. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മ മാധവനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു
ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരി, ശങ്കരശാസ്ത്രികൾ, നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരി എന്നിവരുമായി ഒന്നിന്നു ചികേഒന്നായി മൂന്നു സുമിത്രക്രിയകൾ നടത്തിയതിനു ശേഷം ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ തിരക്കിട്ട് ഇന്ദുലേഖയുടെ അറയിലേക്ക് പോവുകയാണുണ്ടായത്. മാധവൻ തന്റെ വിഭജിച്ചു ലിംഗം ഇന്ദുലേഖയുടെ പ്രഭർശിപ്പിച്ച ഉപശാസ്ത്രിക്കു അഭ്യർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ അങ്ങോട്ടു ആഗമിക്കുന്നതും, തന്റെ അറയിലേക്ക് വരണമെന്നു ഗോച്യമായി ആവശ്യപെട്ട് മാധവൻ ഇറങ്ങിപോകുന്നതുമൊക്കെ കുറച്ചു മുന്പേ വായനക്കാർ കണ്ടതാണല്ലോ. ആയതിനാൽ അതൊക്കെ വീണ്ടും വിസ്മരിക്കാൻ മുതിരുന്നില്ല. ഇന്ദുലേഖയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ എന്തുചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കുന്നത് മാത്രമാവൂ. ഇപ്പോൾ ഉചിതം.