കൂളപ്പുരയിലേക്കു ചോകൂമ്പോൾ മാധവൻ ഇന്ദുലേഖയുടെ അറയിലേക്കു പോകുന്നതു അവർ കാണുകയുണ്ടായി.
ദേഹം കഴുകി ഇറങ്ങുമ്പോൾ വശത്തായി ഇരുട്ടത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നത് ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ കണ്ടു. “ആരാ അവിടെ…?
“ഇതു ഞാനാണ് ശങ്കരശാസ്ത്രികൾ’ “ശസ്തികൾക്ക് ഇമൂട്ടത്ത് പതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന രീതി മാറ്റീട്ടില്ല ഇതുവരെ, ഉവ്വേ..? ശാസ്ത്രികൾ ഒന്നു ചിരിച്ചതല്ലാതെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല
“പ്രത്യേകിച്ച് ഉദ്ദേശം ഒന്നും കരുതിയിട്ടില്ല. വൈകുന്നേരം ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരി യാത്രചോണിനേരം കണ്ടിരുന്നു. അത്യാവശ്യ ലേഹ്യം സംസാരിക്കയും ചെയ്തു.”
‘ഉം അതിനിപ്പോ എന്താ..? ഒമൽപ്പനേരം നിശബ്ദമായതിനുശേഷം ശാസ്ത്രികൾ പതിഞ്ഞസ്വരത്തിൽ തുടർന്നു
“ാത്രി അറയിൽ ഉണ്ടാവുമോ..?”
“കാള വാലുപൊക്കിയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കു സംഗതി മനസിലായിരിക്കുണു. ഇന്നു നിരാശതന്നെ ശാസ്ത്രികൾക്ക്. ഇന്ദുലേഖ അവളുടെ അറയിൽ കൂടെകിടക്കാൻ ചെല്ലണം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മറ്റു ചിലകാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചേക്കാം എന്നൊരു കണക്കുകൂട്ടലുണ്ടായതിനാലാണ് ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ അങ്ങിനെയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞത്.
ഇരട്ടത്ത് ശാസ്ത്രികളുടെ മുഖം കാണാൻ സംഗതിയായില്ലെങ്കിലും, തന്റെ മറുപടി ശാസ്ത്രികളെ നന്നായി തന്നെ നിരാശപെടുത്തിയിരിക്കും. എന്നു ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മയ്ക്കു ഊഹിക്കാൻ സാധിച്ചു.
“ശാസ്ത്രികൾക്ക് അലോഗ്യം തോന്നേണ്ട. മുട്ടുശാന്തിക്ക് ഇവിടെ വച്ചുതന്നെ ഒന്നു സാധിച്ചോളൂ.
ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മ വശത്തേക്കു മാറി ചുമരിലെ ഒരു തട്ടിൽ കൈമുട്ടുന്നി കുനിഞ്ഞു നിന്നിട്ട് തന്റെ മൂണ്ടുപൊക്കി അയിലേക്കു വച്ചു. ശാസ്ത്രികൾ പ്രീമകിൽ വന്നു തന്റെ മൂണ്ടു ചകൂത്ത് സമതായുധം അവരുടെ തടിച്ചുയർന്ന നിതംബചാളികൾക്കിടയിലേക്കു മുട്ടിച്ചപ്പോൾ, അവർ കാലുകൾ കഴിവതും അകത്തി തന്റെ വലതുഹസ്ത്രം താഴഞ്ഞുകൂടി കൊണ്ടുപോയി ശാസ്ത്രികളുടെ സൂരതഭണ്ഡിൽ പിടിച്ച് തന്റെ യോനിക്കുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ചു.
ഈ അവസരത്തിൽ ശങ്കരശാസ്ത്രികളെ കുറിച്ച് ഏതാനും ചില വരികൾ കുറിക്കുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കും എന്നു കരുതുന്നു. മദ്ധ്യവയസ്സുടുത്ത് പ്രായംവരുന്ന ഒരു ജ്ഞാനവ്യനാണ് അദ്ദേഹം സംസ്കൃതഭാഷയിലും ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിനു സാമാന്യത്തിൽ കവിഞ്ഞ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം മാധവന്റേയും ഇന്ദുലേഖയുടേയുമൊക്കെ സ്നേഹിതനായിരുന്നു. പൂവള്ളി വക സ്ത്രത്തിലും ഊട്ടുപൂരയിലുമൊക്കെയായിട്ടാണു അദ്ദേഹം കഴിഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിലും അങ്ങിനെ ഉപജീവനം കഴിക്കുന്ന മറ്റു പട്ടന്മാരെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിനു കുറച്ച് മാന്യതയും ബഹുമാനവുമൊക്കെ ചുവള്ളിക്കാർ കൊടുത്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് മറ്റു പട്ടന്മാരൊക്കെ വാല്യകാരികളെകൊണ്ടു കാര്യംസാധിച്ച് കഴിഞ്ഞുകൂടിയപ്പോൾ,
ശാസ്ത്രികൾക്ക് ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ ഇടയ്ക്കിടക്ക്
സാധിച്ചുകൊടൂത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഇതേ ശാസ്ത്രികൾ തന്നെയാണ്, താനറിയാതെയാണെങ്കിലും, ചിന്നീട്, മാധവന്നും ഇന്ദുലേഖയും തമ്മിൽ കൂറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും തമ്മിൽപിരിയാൻ കാരണമായത് എന്ന് പ്രിയപെട്ട വായനക്കാർ ഓർക്കൂമല്ലോ.
സാധാരണ സരസമായ തമാശകൾ ഒക്കെ ഉരിചെയ്തു. സാവധാനം സുമതം സാധിക്കുന്ന ശാസ്ത്രികൾ ഇന്നു തിരക്കട്ട് ചെയ്യുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മയ്ക്ക് ലേശം ആശ്ചര്യം ഉദിച്ചെങ്കിലും, തനിക്കും സമയം ഇല്ലാത്തതിനാൽ, അതു കാര്യമാക്കാതെ നിന്നു കൊടുത്തു. ഒരു അഞ്ചുനിമിഷം കൊണ്ടുതന്നെ ശാസ്ത്രികളും ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയുടെ ക്ഷേത്രത്തിൽ അഭിഷേകം കഴിച്ച് ആശ്വസിച്ചു. അവർ നിവർന്നു നിന്ന് മുണ്ടു നേരേയാക്കി തിരിഞ്ഞപ്പോഴും ശാസ്ത്രികൾ അവിടെ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ശാസ്ത്രികൾ ആദ്യം പൊയ്ക്കോളൂ. രണ്ടുപേരൂം കൂളപ്പുരയിൽ നിന്നും ഒന്നിച്ചു ഇറങ്ങുന്നത് വാല്യകാരികൾ ആരും കാണേണ്ട”
“ലക്ഷ്മികൂട്ടിയമ്മയ്ക്കു അലോഗ്യം തോന്നില്ലെങ്കിൽ എനിക്കു വേറൊരു കാര്യം പാവാനുണ്ട് “എന്താണ്..? “ദേശാടനക്കാരനായ എന്റെ ഒരു സ്നേഹിതൻ കൂറച്ചു ദിവസമായി വന്നു കൂടിയിട്ടുണ്ട്. മുൻപ് എവിടെയോ വച്ച് ഇഷ്ടൻ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മയെ കണ്ടു ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒന്നു സാധിക്കണം എന്ന വല്ലാത്ത ആശയുണ്ടു മൂപ്പർക്ക്…“