“എന്നെ ഇങ്ങിനെ ധർമസങ്കടത്തിൽ ആക്കല്ലേ എന്റെ നാഥാ.”
“മാധവി, നീയല്ലേ എന്നെ ധർമസങ്കടത്തിൽ ആക്കിയിരിക്കുന്നത്.”
“അങ്ങ് വരൂ. നമുക്കാ കോച്ചിൽ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാം’. ജനൽക്കൽ ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന കോച്ചിലേക്കു ഇമൂലേഖ മാധവനെ ക്ഷണിച്ചു. പരസ്പ്പരം ചേർന്നു തന്നെ അവർ അങ്ങോട്ടു നടന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽചേർത്ത് മൂഖം കുനിച്ചുപിടിച്ചിരുന്നതിനാൽ ഇന്ദുലേഖ അന്നേരം acco മൂണ്ടിന്റെ മുൻഭാഗം ക്ഷേത്രഗോപൂരത്തിന്റെ ശൈലാകൃതിയിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നത് ആർത്തിയോടെ നോക്കികണ്ടു. താൻ മനസിൽ പലവിധ വിചാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ കരുതികൊണ്ടിരുന്നതിനെക്കാൾ വലിപ്പവും മറ്റും അതിനുണ്ടെന്നു അവൾ ഏറെ ആമോദത്തോടെയും ദാഹത്തോടേയും ഓർത്തു. അപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്കു തന്റെ സൂരതഭാരത്തിൽ നിന്നും ഏതാനും തേൻതുള്ളികൾ ഇറ്റത് ഉൾ്താപത്തോടെ അറിയാൻ പറ്റി മുണ്ടു നേരേയാക്കാനെ വ്യാജേന അവൾ കൈകൊണ്ടു മുണ്ടിനുമുകളിലൂടെ തുടിച്ചുണർന്നു നിൽക്കുന്ന തന്റെ കൃസരിപൂവിൽ ഒന്നു പിടിച്ചു ഞെരടി.
“എന്താ, എന്തു പറ്റി? മാധവൻ ചോദിച്ചു. “ഒന്നുമില്ല പ്രിയനേ. എനിക്കു വല്ലാതാവുന്നു. വരൂ. ഇരിക്കാം” അവർ ചേർന്നിരുന്നു. മാധവൻ വീണ്ടും അവളുടെ അധസ്തോഷ്ട്ടങ്ങളെ നൂണിയാൻ തുടങ്ങി.
“എന്റെ ചൂണ്ടുകളെ കടിച്ചുപൊട്ടിക്കരുത്, ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ നാണക്കേടായതു തന്നെ.” ഒമൽപ്പനേരം മാധവന്റെ ദന്തകർമ്മത്തിൽ നിന്നും മോചിതയായപ്പോൾ ഇന്ദുലേഖ ധാരാളം ആയി പറഞ്ഞു
“എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ ഓമനേ നമ്മുടെ ബന്ധം, ഇനി ആരാണു നമെ അതിന്റെ പേരിൽ പരിഹസിക്കാൻ മുതിരൂക്
“എന്നാലും കല്യാണം കഴിയുന്നതുവരേക്ക് അങ്ങേക്കു വേണ്ടി എല്ലാം ചൂതുമയോടെ കാഞ്ഞുവയ്ക്കണം എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം” മാധവൻ, ഇന്ദുലേഖ അവസാനം പറഞ്ഞത്തിലേക്ക് അധികം ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവളെ വീണ്ടും ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ക്രം പതുക്ക് അവളുടെ നികുടങ്ങളായ കുചങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യു. അവിടെനിന്നും ആ സൂം എടുത്തുമാറ്റാൻ ഇന്ദുലേഖ കൂടൂതൽ ശക്ടിപ്രയോഗിക്കാതെ ഒന്നു പരിശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ മാധവൻ വഴങ്ങിയില്ല. മൂലകച്ചയ്ക്കു മുകളിലൂടെ അവൻ ആ കൂചഭ്യങ്ങളെ താലോലിക്കാനും ഭണ്ഡിക്കാനും മറ്റും തുടങ്ങി.
“അങ്ങ് എന്തു ഭ്രാന്താക്കെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. കല്ലല്ല, എന്റെ ശരീരമാണു. ഒന്നു ചതുക്കെ പെരുമാറുക, എന്നും അങ്ങേയ്ക്കുള്ളതാണത്.”
“മാധവി എനിക്കു സഹിക്കാൻ വയ്യണ്ടായിരിക്കുന്നു. നിന്റെ മൂലകച്ചുമാറ്റി എന്നെ ഒന്നു കാണിക്കൂ. നിന്റെ കസൂരി മാനുകളെ ഞാൻ ഒന്നു കണ്ടോട്ടെ’
“ഇപ്പോൾ വേണ്ട നാഥാ.”
“എന്റെ പ്രിയപെട്ടവളല്ലേ എനിക്കൂ, ആർത്തി അടക്കാൻ വയ്യാഞ്ചായിരിക്കുന്നു. മറ്റൊന്നും ഞാൻ ആവശ്യപെടൂന്നില്ല. ഒന്നു കാണിച്ചുതരൂ ചക്കരേ.”
മാധവന്റെ കലാളനമേറ്റ് താമരപൂഷപ്പം പോലെ വിടർന്നു ഇദ്ദുലേഖയുടെ കുചങ്ങൾ. മൗനം സമ്മതമായെടുത്ത് അവൻ അവളുടെ മൂലക്കച്ച അഴിച്ച് ആ കസ്ത്രിമാനുകളെ അനാവൃതമാക്കി. scasts s മാംസഗോളങ്ങൾ snoarcoscrocoa തിളങ്ങി. ഇലേഖ ഏതാണ്ടൊരു ലജ്ജയാൽ വിവശയായെന്നേ പറയേണ്ടു. അവൻ സാകൂതും ആ മാൻപേടകളെ തന്റെ മിഴികളാൽ ആവാഹിച്ചെടുക്കുകയും മറത്താൽ അവയെ തഴുകുകയും ചെയ്തു. മാരിലെ സുതാര്യമായ നഗ്നചർമ്മത്തിൽ അവന്റെ അംഗുലികൾ പ്രയോഗിക്കയാൽ അവളുടെ ഞെട്ടുകൾ പൂർവ്വാധികം വിടരുകയുണ്ടായി. മാത്രമല്ല എന്തിനോ വേണ്ടി തിളയ്ക്കുന്നതും ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു അറിയാൻ പറ്റി. മാധവൻ കാണാതെ അവൾ ആ ഭാഗത്തു ഒന്നുകൂടി അമർത്തി തടവി
“അങ്ങു ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്നെ സാധിക്കുമെന്നതുപോലെ എനിക്കു തോന്നുന്നു’ മാധവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ (ചനത്തിന്റെ നിറം പകർന്ന കൂചമുകുളങ്ങളെ ന്യൂണിയാൻ തൂടങ്ങിയപ്പോൾ ഇന്ദുലേഖ മൊഴിഞ്ഞു. ഞെട്ടുകളിൽ നിന്നും ഒരു നിമിഷം മുഖം ഉയർത്തി മാധവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഓമനേ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ സാധിക്കാൻ എനിക്കു സഹികെട്ടിരിക്കുന്നു. തരുമോ?
“എനിക്കും അങ്ങയെ ഇപ്പോൾ തന്നെ സാധിക്കാൻ അതിയായ മോഹം ഉണ്ട്. ചക്ഷെ അതു വേണ്ട എന്റെ ഓമനേ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യമാത്രിയിൽ എനിക്കു സമ്മാനമായി അർപ്പിക്കാനുള്ളത് ഞാൻ ഇന്നു തരില്ല”