”ഇത് ഭൂമിയിലെ അവസാനത്തെ ചില്ലു ഗ്ലാസ്സൊന്നും അല്ലലോ, രണ്ടു രൂപ കൊടുത്താൽ പുതിയത് അങ്ങാടിയിൽ കിട്ടും അതിനു വേണ്ടി ഇത്രയും വലിയ പ്രശ്നം വേണോ…“
എന്റെ വായിൽ നിന്നും അത് വീണപ്പോൾ എല്ലാവരും അതിശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി, എന്റെ നാവിൽ നിന്നുമാ വാക്കുകൾ അറിയാതെ വീണതാണ് പക്ഷെ കൈ വിട്ടു പോയ ആയുധവും പറഞ്ഞു പോയ വാക്കും തിരിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റില്ലലോ… അച്ഛമ്മ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, ആദ്യമായി ആവും അവർക്കു എതിരെ ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഓർത്തു… ഉഷ നിലത്തു നിന്നും വാരി കൂട്ടിയ ചില്ലു കഷ്ണങ്ങളുമായി ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ അവരുടെ രണ്ട് കണ്ണും നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…
ഒരു നിമിഷത്തെ മൂകതക്കു ശേഷം ശബ്ദം കുറച്ച് ശോഭന ചിറ്റ പറഞ്ഞു,
“ശ്രീ… രണ്ടു രൂപ വെറുതെ കിട്ടില്ലല്ലോ, കഷ്ടപ്പെട്ടു ഉണ്ടാക്കുന്ന പൈസയല്ലേ…”
അതിനു മറുപടി നൽക്കാതെ ഞാൻ എഴുനേറ്റു കൈകഴുകി മുറിയില്ലേക്കു പോയി.. ഇവിടുത്തെ എന്റെ വാസം അവസാനിച്ചു കാണുമോ എന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്നു ഞാനോർത്തു, അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരേ ഒരു നഷ്ടം ഇനി മീരയെ കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നതാവും…
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ കാത്തിരുന്ന വാതിലിലെ മുട്ടു കേട്ടത്ത്, പെട്ടിയും ചട്ടിയും എക്കെ എടുത്തു ഇറങ്ങാൻ പറയാൻ ആവും എന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു ഞാൻ കതകു തുറന്നു… അവിടെ നിന്നത് ഉഷയാണ്, അവരു അകത്തു കടന്നു കതകു ചാരി എന്നെ കട്ടിലിൽ പിടിച്ചിരുത്തി അടുത്തിരുന്നു… അവരുടെ കണ്ണ് കലങ്ങിയിരുന്നു, കവുളുകൾ തക്കാളി പോലെ ചുമ്മനും കിടന്നു…
“മോനെ, മുരളിയേട്ടൻ മോനു സമയം കിട്ടുമ്പോൾ അച്ഛമ്മയോട് പോയി മാപ്പു പറയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു… അച്ഛമ്മയോടാരും ഇതുവരെ മറുത്തൊരു അക്ഷരം ഈ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല..”
ഉഷ മൊഴിഞ്ഞു..
“മാപ്പും കോപ്പുമൊന്നും ഞാൻ പറയില്ല, അതിന്റെ പേരിൽ ഇവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി പോകണമെങ്കിലും എനിക്കു കുഴപ്പമില്ല..,”
എന്റെ മറുപടി പെട്ടനായിരുന്നു…
“അച്ഛമ്മക്കു വിഷമമായി കാണും മോൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…”
എന്റെ തലമുടിയിൽ ഒന്ന് താഴുകി അവർ പറഞ്ഞു…
“എന്നിട്ടു അച്ഛമ്മയല്ലലോ അവിടെ നിന്ന് കരഞ്ഞതു…”
എന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചു…
“അതു പിന്നെ അമ്മ എന്നെ മച്ചിയെന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്കു ഒരു കുഞ്ഞികാലു കാണാൻ പറ്റിയില്ലലോ എന്നോർത്തു കഴഞ്ഞതാണ്…”
അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉഷയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകി, അവർ കൈ മുഖത്തു വെച്ച് എങ്ങലടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി… എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ സമ്മർദ്ദത്തിലായി…
“അയ്യേ ഇതെന്തിനാ കരയുന്നെ, പത്തു വർഷമായി സഹിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനോർത്തു വലിയ ആളാണ്, ഇതിപ്പോൾ ഒരുമാതിരി കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ..”
ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു…
“വേറെ എന്തു പറഞ്ഞാലും എന്നിക്കു കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷെ ഇത് മാത്രം…”
അവർ എങ്ങലടിക്കുന്നതിനു ഇടയിൽ പറഞ്ഞു…
എന്റെ വലതു വശത്തിരുന്ന അവരുടെ വലത്തു തോളിൽ ഞാൻ എന്റെ വലത്തു കൈ പുറകിലോടെ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചു… അത് അവരെ സമ്മാധാനിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു കേവലമായ പ്രവർത്തിയായിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ നാലു വിരലുകൾ അവരുടെ ബ്ലൗസ്സിന്റെ കൈയിലും ചെറു വിരൽ ബ്ലൗസിനു താഴെ അവരുടെ കൈയിലെ തോലിയിലുമാണ് വെച്ചത്, മിനുസമായ അവരുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ മാർദ്ദവം എന്റെ ചെറു വിരൽ ഒപ്പിയെടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ കൈ മുഴുവന്നോടെ അവരെ ഉരസി താഴെക്ക് നീക്കി പറഞ്ഞു…
“ഇന്നലെ ഉഷാമ്മ അല്ലേ പറഞ്ഞെ, ഞാൻ സ്വന്തം മോനെപോലെ ആണെന്ന്… എന്റെ അമ്മയെ ആരെങ്കിലും എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് വഴക്കു പറഞ്ഞാൽ ഇടപെടുന്നതുപോലെ ഞാൻ ഇടപെട്ടനെ ഉള്ളു…“
അതു കേട്ടപ്പോൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി ഉഷാമ്മ എന്നെ നോക്കി, കൈ വെച്ചതാണോ പ്രശ്നമെന്നോർത്തു ഒരു ഭയം തോന്നി തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മെല്ലെ തല ചാരി… അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അവരെ ഉഷാമ്മ എന്ന് വിളിച്ചെല്ലോ എന്നോർത്തത്… എന്റെ വലംകൈയില്ലേ വിരലുകൾ ഉഷാമ്മയുടെ കൈയിലെ മാംസത്തിന്റെ പതുപതിപ്പു രസിക്കുകയായിരുന്നു… അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴുകിയ ചുടുകണ്ണുനീർ എന്റെ ബനിയൻ നനച്ചു ഒലിച്ചിറങ്ങി… ഏങ്ങലടിക്കുന്നത് അനുസരിച്ച് വിറക്കുന്ന അവരുടെ മാറിടത്തില്ലോട്ടു ഞാൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നോക്കി, കൊഴുത്ത മുലകൾ തമ്മിൽ ഒന്നിനു മുകളിൽ മറ്റൊന്ന് അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ കിടക്കുന്നു… ഞാൻ അവരുടെ ചാലിലോട്ട് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ നേർത്ത ചെറിയ സ്വാർണ്ണ രോമങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു കണ്ടു, ഉഷാമ്മയുടെ തലമുടിയിൽ നിന്നും ഏതോ എണ്ണയുടെ ഗന്ധമെന്റെ നാസാദ്വാരത്തിൽ വന്നു വീണു…