ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.
ഞാന് ഇട്ടതൊക്കെ ഓരോന്നോരോന്നായി അഴിച്ചു. പരിപൂര്ണ്ണ നഗ്നയായി. പിന്നെ പര്ദ്ദയുടെ മെയിന് ഡ്രെസ്സ് എടുത്തു. തലവഴി അത് ദേഹത്തണിഞ്ഞു. അതില് നല്ല അത്തറിന്റെ സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്ക്ക് അത് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയതയിരിക്കാം? ഞാന് വെറുതെ സ്വയം ചോദിച്ചു. ആരോ മുമ്പ് അത് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും എന്റെ ശരീരത്തിന് അത് പാകമായിരുന്നു. അല്പ്പം ലൂസാണ് എന്ന് തോന്നിച്ചു. പര്ദ്ദ അല്ലെങ്കിലും ഒരിക്കലും ടൈറ്റ് അല്ലല്ലോ!
ഞാന് കണ്ണാടിയില് നോക്കി. ഞാന് അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. തുര്ക്കിയിലെയോ ടുണീഷ്യയിലേയോ ഒരു അധ്യാപികയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു അപ്പോള്, ഞാന്.
പിന്നെ ഞാന് പര്ദ്ദയെടുത്ത് നോക്കി. അതാണല്ലോ മുഖം മറയ്ക്കുന്നത്. ഞാനത്കൊണ്ട് തല മൂടി. എന്നിട്ട് മുഖത്തിന് വിലങ്ങനെ അതിന്റെ വെയില് ബന്ധിച്ചു. എന്നിട്ട് വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് എനിക്ക് ചിരിയടക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഈയിടെ മുഴുവന് സമയവും നഗ്നയായോ അല്ലെങ്കില് പേരിന് മാത്രം തുണിയുടുത്ത് നടന്ന ഞാനിതാ ഇപ്പോള് തല മുതല് പാദം വരെ മുഴുവന് മറച്ച്…!
ഇന്ന് പുറത്ത് കാണുന്നത്, കൈകാല് വിരലുകളുടെ അറ്റവും കണ്ണുകളും മാത്രം! ആര്ക്ക് വേണമത്!!
പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് പണി സൈറ്റിലെത്തി. എന്നെ അറിയാവുന്ന രാജുവടക്കമുള്ള പണിക്കാര് ചിരിയടക്കാന് പാടുപെടുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. മറ്റുള്ളവര് സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
അപ്പോള് അവര്ക്കിടയില് നിന്ന് സുധാകരന് ചേട്ടന് രാജുവിനോടൊപ്പം പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“മിടുക്കി…”
അയാളെന്റെ കാതോരമെത്തി മന്ത്രിച്ചു.
“പൂവ്വാം…”
ഞാന് തലകുലുക്കി.
“എന്നാ ഭങ്ങിയാടീ നിന്റെ കണ്ണിന്!”
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി സുധാകരന് ചേട്ടന് പറഞ്ഞു.
“പര്ദ്ദയെപ്പോലും നീ സെക്സിയാക്കിയല്ലോ!”
അത് പറഞ്ഞ് അയാളെന്നെ കണ്ണിറുക്കിയടച്ചു കാണിച്ചു. അത് കണ്ട് ഞാന് നേര് പറഞ്ഞാല് സുഖം കൊണ്ട് നാണിച്ചു. ഇങ്ങനെയൊക്കെ കോമ്പ്ലിമെന്റ് ചെയ്യാന് ആര്ക്കു പറ്റും?
സുധാകരന് ചേട്ടനും രാജുവും മുമ്പില് നടന്നു. അവര്ക്ക് പിമ്പില് ഞാനും.
അയല്ക്കാരുടെ വീടിന്റെ മുമ്പിലൂടെ പോയപ്പോള് അവരൊക്കെ വല്ലാത്ത ഭാവത്തില് എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. നമ്മുടെ പോലെ സാമ്പത്തിക ശേഷിയുള്ളവരുടെ ലെയിനില് പര്ദ്ദ ഒരു സാധാരണ കാഴ്ച്ചയല്ലല്ലോ. എന്നും സംസാരിക്കുകയും വിശേഷങ്ങള് പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അയല്ക്കാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വഴിയില് കണ്ടപ്പോള് അവരെ കൈ വീശിക്കാണിക്കാതിരിക്കാന് ഞാന് ശരിക്കും പാടുപെട്ടു.
ഹൈവേയില് എത്തിയപ്പോള് രാജു ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്ക് കൈ കാണിച്ചു. ആദ്യമതില് സുധാകരന് കയറി. പിന്നെ ഞാന്. ലാസ്റ്റ് രാജു. ഞാനവര്ക്കിടയില് ഞെങ്ങിഞ്ഞെരിഞ്ഞ് ഇരുന്നു.
“ഓള്ഡ് മോസ്ക്കിലേക്ക് വിട്,”
സുധാകരന് ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു.
“എങ്ങെയുണ്ടായിരുന്നു യാത്ര?”
വളരെ നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ഞാന് ദീപികയോട് ചോദിച്ചു. ഇത്ര നേരവും വെറുതെ ഒരു കേള്വിക്കാരന് മാത്രമാകാന് എനിക്കെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു എന്നോര്ത്ത് ഞാനട്ഭുതപ്പെട്ടു.
“സാധാരണ പെണ്ണുങ്ങള് ഇടുന്ന ഉടുപ്പിനു പുറത്ത് കൂടി ഇടുന്നതല്ലേ ഈ പര്ദ്ദ?”
ദീപിക ഉത്തരമായി പറഞ്ഞു.
“എനിക്കത് അറിയാരുന്നു.അത് ലൂസായത് നന്നായി..അല്ലേല് എന്നാ നടക്കാന് പോകുന്നതെന്നുള്ളതിന്റെ എക്സൈറ്റ്മെന്റില് എന്റെ മൊല കണ്ണു രണ്ടും കല്ലിച്ച് പൊങ്ങി ഇരിക്കുവാരുന്നു…വണ്ടിക്ക് നല്ല കുലുക്കോം… ടൈറ്റ് എങ്ങാനുമാരുന്നേല് എന്റെ രണ്ട് മൊല കണ്ണും പൊറത്ത് കണ്ടേനെ! വണ്ടിയുടെ കുലുക്കം എന്റെ മൊലകളെ ശരിക്കും ഇളക്കി…”
അത് കേട്ട് എന്റെ സാധനം ഒന്നുകൂടി വിജ്രുംഭിച്ചു.
“കാര്ത്തി, അപ്പോഴാണ് ഞാന് കാണുന്നത്, കണ്ണാടിയില്ക്കൂടി ഡ്രൈവര് എന്റെ മൊല നോക്കി ഇരിക്കുവാ…”