അംജദിന്റെ ക്ലാസിലെത്തിയ സംവൃത മുന്നിലിരിക്കുന്ന അംജദിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതിരുന്നത് അംജദിനും ആശ്വാസമായി. ടീച്ചറോട് അംജദിന് അത്രയ്ക്ക് ബഹുമാനമാനവും ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നെന്തോ ഒരു സുഖം..ചെറുചൂടുള്ള സുഖം.
ഇടയ്ക്ക് അവരുടെ നോട്ടം പാളി അംജദ്അലിയുടെ കണ്ണിലുടക്കി. അവർക്ക് വാക്കുകൾ പിഴച്ച് ക്ലാസ്സൊരു വഴിക്ക് പോയി. പലപ്പൊഴും കുട്ടികൾ ചിരിച്ചത് സവൃതയെ പിരിമുറുക്കത്തിലാക്കി. അവരുടെ നീണ്ട് പാതിയടഞ്ഞ സംമോഹന മിഴികൾ അംജദിനെ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവനും തിരിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ട് അവർ പ്രതിരോധിക്കാൻ പാട് പെട്ടു. പിങ്ക് ചുരിദാറിന്റെ ഇളം പിങ്ക് ഷാൾ അവർ കഴുത്തിലൂടെയിട്ടു. പിന്നെയത് അരയിൽ ചുറ്റി. പിന്നെയഴിച്ചത് തലയിലൂടിട്ടു! കൈകൾ എവിടെ വെക്കണം? മുടി നേരെയാണോ? അവർക്ക് ആകെയൊരു വെപ്രാളമായി. ഒടുവിൽ ഇന്നിത് മതിയെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ക്ലാസ് നിർത്തി കഴുത്തിലും മുഖത്തുമുള്ള വിയർപ്പ് ഷാളിൽ തുടച്ച് സ്റ്റൂളിലിരുന്നു. എല്ലാവരെയും പഠിക്കാനിരുത്തിയ സംവൃത അംജദിനെ നോക്കി.
‘ശ്ശൊ അവൻ മാത്രം എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പോ വാക്ക് തെറ്റിച്ചാൽ അവനെന്താണ് കരുതുക? ഇങ്ങിനെയൊരബദ്ധം ഇനി സംഭവിക്കാതെ നോക്കണം.’
അങ്ങിനെ ഒരു വിധമൊപ്പിച്ച് പുറത്ത് ചാടിയ ടീച്ചർ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊൺ കഴിഞ്ഞ് പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. ‘അവന്റെ നോട്ടം ഇന്നത്തോടെ നിർത്തണം. എന്തായാലും അവന് വാക്ക് കൊടുക്കണ്ടായിരുന്നു.’
സംവൃത നടന്ന് പത്ത് ബി യിലെ കരിങ്കൽ ചുവരുകളോടടുത്തു.
വാതിൽക്കലെത്തിയ സംവൃതയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു. അവൾ ഷാൾ തലയിലൂടിട്ട് മുന്നിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന അംജദിന്റെ ഡെസ്ക്കിന്റെ ഇങ്ങേയറ്റത്ത് അരയമർത്തി നിന്നു.
‘അവൻ പെട്ടെന്നൊന്ന് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് പോവാമായിരുന്നു’ സംവൃത ചൂടുപിടിച്ച് വിയർത്തു. അത് കഴുത്തിലൂടൊഴുകി ചുരിദാറിനുള്ളിലുടെ ബ്രായിലലിഞ്ഞു ചേർന്നു. അവൻ താടിക്ക് കൈയും കൊടുത്ത് അലക്ഷ്യമായി വെളിയിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നത് സംവൃതയ്ക്ക് ദേഷ്യവും നിരാശയുമുണ്ടാക്കി.
“പറയ്..!”
അവൾ പെട്ടെന്നൊരു ധൈര്യത്തിൽ അംജദിനെ നോക്കാതെ ദേഷ്യം ഭാവിച്ച് ചുവരിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. അത് പറയുമ്പോൾ സംവൃത കൈകൾ രണ്ടും കൂട്ടിഞെരിച്ച് ആകാംക്ഷയും പെട്ടെന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ധൃതിയും പ്രകടിപ്പിച്ചു.
“എന്ത്?” അംജദ് അവളെ നോക്കുന്നേയില്ല. അവൾ സഹികെട്ട് പരിഭവിച്ചു. പത്താം ക്ലാസുകാരനു മുന്നിൽ അവളൊരു എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയായി നിന്ന് നാണിച്ച് ചുവന്നു.
“ഇന്നലെ പറഞ്ഞത്..” അവൾ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല
“ഭംഗിണ്ട്” വാതിലിലിൽ നോക്കിയാണത് അംജദ്അലി പറഞ്ഞത്.
അത് കേട്ടതും അവൾക്ക് ആസകലം കോരിത്തരിച്ചു.
“വാതിലിനോ..” അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയ ഊർജ്ജത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അല്ല..,ടീച്ചർക്ക്!”
“മുഖത്ത് നോക്കി പറയാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..?” സംവൃതവിട്ടില്ല.
അവനെണീറ്റ് സംവൃതയെ മുഖത്ത് നോക്കിയില്ലെങ്കിലും മുഖമവൾക്കഭിമുഖമായി മിഴികൾ താഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞു: “ടീച്ചറെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിണ്ട്…സത്യായിട്ടും”
“എന്നാ ഞാൻ പോകട്ടെ?”
“ഉം..”
“വേറെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?”
“ഇല്ല ടീച്ചറേ…”
“സത്യമായിട്ടും ഇല്ലല്ലോ?”
“ഇല്ല”
“ഇനി രാത്രി വിളിക്കുമ്പൊ ഒന്നും പറയില്ലല്ലോ?”
“രാത്രി വിളിക്കോ?”
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ വിളിച്ചോട്ടാ എന്റംജദേ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പടില്ല” ഇതും പറഞ്ഞ് സംവൃത തലകുനിച്ച് നിറഞ്ഞ മുടിയുലച്ച് നാണിച്ച് കടന്ന് പോയത് അംജദ് മാത്രമല്ല ഷാനിബയും സംഗീതയും അപ്പുറത്തെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് നോക്കിനിന്നു.
അവർ പറഞ്ഞതെന്താണെന്നറിയാൻ പെൺകൊടികൾക്ക് ആകാംക്ഷയായി.
സ്കൂൾ വിട്ട് കുട്ടികളൊഴുകിപ്പോകുന്നതിനിടയിൽ അംജദിന്റെ ഓരോ ചലനവും ഒപ്പിയെടുത്ത സംവൃതയ്ക്ക് ഷാനിബയും സംഗീതയും അവന്റെ പുറകേ പോകുന്നത് കണ്ട് കരൾ പിടഞ്ഞു. അവരുള്ളിൽ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. സ്കൂൾ കുട്ടിയായി അംജദിനൊപ്പം ചിരിച്ചു കളിച്ച് പാറിനടക്കാൻ താൻ കൊതിക്കുന്നത് സംവൃത തിരിച്ചറിഞ്ഞു.