“അതെന്നാ ചേട്ടായീ. നമ്മൾ ആങ്ങളേം പെങ്ങളുമല്ലേ. എന്തിനാ അങ്ങനൊക്കെ തോന്നുന്നെ? എന്തുവാ പ്രശ്നം?”
“പറഞ്ഞാൽ മോളു ചേട്ടായിയോട് പിണങ്ങല്ല്.”
“പിണങ്ങാനോ? ഞാനോ! നെവർ. പിങ്കി പ്രോമിസ്.” ലിജി കൈയുയർത്തി ചെറുവിരൽ നീട്ടിക്കാണിച്ചു. മനീഷ് തൻ്റെ കൈയിലെ ചെറുവിരൽ മടക്കി അവളുടേതുമായി കൊരുത്തു. “യേ!” ലിജി ഉല്ലസിച്ചു കൂകി. അവളുടെ കുട്ടിത്തം കലർന്ന പെരുമാറ്റം കണ്ട് അവനും ചിരിച്ചു പോയി.
“മോളൂ … നീയൊരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയല്ലേ. ഞാനാണെങ്കിൽ ഒരാൺചെറുക്കനും. തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം … പക്ഷേ … നിന്നെ ഈ കോലത്തിൽ കാണുമ്പം കാണുമ്പം എൻ്റെ ബോഡിയിൽ അതിൻ്റെ നാച്വറൽ ആയിട്ടുള്ള റെസ്പോൺസ് ഉണ്ടാകും. അത് എൻ്റെ കൺട്രോളിലുള്ള സംഭവമല്ല. ഐ ഹേറ്റ് ദാറ്റ്. ബികോസ് ഇറ്റ്’സ് … ജസ്റ്റ് റോങ്! അതാടാ ഞാൻ പറയുന്നെ. അല്ലാതെ ചേട്ടായിക്ക് മോളുടെ പേഴ്സനൽ ഫ്രീഡത്തിൽ ഇടപെടാൻ താല്പര്യമുണ്ടായിട്ടല്ല. ഐ ആം സോറി.” ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഏതാണ്ട് ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ മനീഷ് പറഞ്ഞു തീർത്തു. ഒട്ടിച്ച ബാൻഡേജ് ഒറ്റ വലിക്ക് പറിച്ചെടുക്കുന്നതു പോലെ. ഇത്തിരി വേദനിച്ചാലും സാരമില്ല. വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ ഭേദമാണ്.
ചൊടികളിൽ ഒരു മന്ദസ്മിതത്തിൻ്റെ നിഴലാട്ടവുമായി ലിജി ഏതാനും നിമിഷം അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് മൗനമായി ഇരുന്നു.
“ചേട്ടായിക്ക് എന്നെ കണ്ടിട്ട് കമ്പിയാകുന്നെന്നാണോ?” ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
“ങും.” തെല്ല് അസ്വസ്ഥതയോടെ ആയിരുന്നു മനീഷിൻ്റെ മറുപടി.
ലിജി ചിരിച്ചു. “സാരമില്ലെന്നേ,” അവൾ പറഞ്ഞു, “ഇത്ര നിസ്സാര കാര്യത്തിനാണോ ചേട്ടായി ഇത്രേം ടെൻഷനാവുന്നെ? ആണുങ്ങളാകുമ്പം അങ്ങനൊക്കെ ഉണ്ടാവുന്നെയല്ലേ. ഞാനെന്തുവാ മണ്ടൂസാണോ?”
“എടീ അതല്ല … വേറെ ആരോടെങ്കിലുമാണേൽ പോട്ടേന്നു വെക്കാരുന്നു. ഇതിപ്പം നീ എൻ്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളല്ലേ?”
ലിജി കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയാണെന്ന് മനീഷിനു തോന്നി. ഒരു മാലാഖക്കുഞ്ഞിൻ്റെ ചിരി പോലെ.
“സാരമില്ലെന്നേ. പോട്ടെന്നേ. ശീലായിക്കോളുമെന്നേ. ഇനി ആയില്ലേലും ഐ ഡോൺ’ട് മൈൻഡ്!” അതു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കിടക്കയിൽ മനീഷിൻ്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. അവൻ്റെ കൈ തൻ്റെ മടിയിൽ എടുത്തു വെച്ച് അവൾ അരുമയോടെ തലോടി.
മനീഷിന് ലിജിയുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ ലജ്ജ തോന്നി. എന്നാൽ ഇടയ്ക്ക് നോട്ടം പാളുമ്പോഴൊക്കെ അത് പോകുന്നതാകട്ടെ അരുതാത്തയിടങ്ങളിലേക്കും. ശ്ശെ! എന്തൊരു ചീഞ്ഞ, നശിച്ച, ദുഷിച്ച, മനസ്സാണ് എൻ്റേത്! അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു.
അവൻ്റെ ധർമസങ്കടം മനസ്സിലാക്കിയ ലിജി എണീറ്റ് മനീഷിൻ്റെ മടിയിൽ അവൻ്റെ തുടകൾക്ക് ഇരുവശത്തുമായി കാലുകളിട്ട് അവന് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. മനീഷിൻ്റെ അമ്പരന്ന നോട്ടം കണ്ട് അവൾക്ക് ചിരി പൊട്ടി. ലിജി തെല്ലൊന്നു ഞെളിഞ്ഞ് അവൻ്റെ മുഖത്തിനു നേർക്ക് തൻ്റെ നിറകുടങ്ങൾ തള്ളിപ്പിടിച്ചു.
“ചേട്ടായി നോക്കിക്കോ. എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല.” അവളുടെ സ്വരത്തിൽ മാധുര്യമിയന്നു.
മനീഷ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ നിറഞ്ഞ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു അവൻ കണ്ടത്. അത് അവനു ധൈര്യം പകർന്നു. ലിജിയുടെ നിറമാറിൽ അവൻ മിഴികൾ നട്ടു. ഉരുണ്ടുറച്ച പാൽക്കുടങ്ങൾ. വലുപ്പം കണ്ടിട്ട് ഒരു സി കപ് എങ്കിലും ആയിരിക്കണം. തെറിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് അവ. ഇരുണ്ട നിറമാർന്ന മുലക്കണ്ണുകൾ. എഴുന്നു നിൽക്കുന്ന മുലഞെട്ടുകൾ. കൺകുളിർക്കെ അവൻ അവയെ നോക്കിക്കുടിച്ചു. ആ സുന്ദരികളെ ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കാനുള്ള കൊതി അവനിൽ കലശലായി വളർന്നു. വീണ്ടും അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എന്താ ചേട്ടായീ?” അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ ചോദ്യഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ ലിജി ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.” മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം വെളിപ്പെടുത്താൻ അവന് മടി തോന്നി. നോക്കിക്കൊള്ളാനല്ലേ അവൾ അനുമതി തന്നുള്ളൂ. തൊടാൻ തന്നില്ലല്ലോ. സ്വന്തം അനുജത്തിയോട് എങ്ങനെ അതു ചോദിക്കും? മോശം.