“പപ്പ മോൾക്ക് വയറ്റിലുണ്ടാക്കിത്തന്നാൽ മോൾ പെറുമോടാ കുട്ടാ?”
“ആം പപ്പാ. പപ്പേടെ എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളെ വേണേലും മോൾ പെറ്റോളാം.”
അതു കൂടെ കേട്ടപ്പോൾ മനീഷിൻ്റെ സർവനിയന്ത്രണങ്ങളും അറ്റു. താഴെ കിടക്കുന്നത് സ്വന്തം പെങ്ങളാണെന്നു പോകട്ടെ, ഒരു മനുഷ്യജീവിയാണെന്നു പോലും മറന്ന്, മനീഷ് ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ അരക്കെട്ട് അതിദ്രുതം ചലിപ്പിച്ച് അവളിലേക്ക് തൻ്റെ കാമായുധം ആഞ്ഞാഞ്ഞടിച്ചു. അവൻ്റെ അമാനുഷികമായ സംഭോഗത്താൽ ലിജിയുടെ ഉള്ളറകളിൽ അഭൂതപൂർവമായ സുഖം വളർന്നു. പൊടുന്നനെയാണ് മനീഷിന് രതിമൂർച്ഛ ഉണ്ടായത്. സഹോദരിയുടെ ഗർഭപാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി അവൻ്റെ ലിംഗം തുരുതുരാ ശുക്ലത്തിരകൾ നിറയൊഴിച്ചു. ഉള്ളിൽ അവൻ്റെ സ്ഖലനത്തിൻ്റെ ചൂടും കൊഴുപ്പും അനുഭവിച്ചപ്പോൾ ലിജിയുടെ കാമാവേശം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടു. രേതസ്സ് വർഷിച്ചു കഴിഞ്ഞും തളരാത്ത കരുത്തോടെ മനീഷ് അനുജത്തിക്ക് അടിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ വന്യരതിയുടെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ ലിജിയുടെ ഉള്ളിലും സുരതോന്മാദത്തിൻ്റെ അഗ്നിപർവതം പൊട്ടിയൊഴുകാൻ. മനീഷിൻ്റെ നിതംബത്തിൽ കാലുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൾ സ്വയം മറന്ന് ഹർഷപ്രവാഹത്തിൽ അലിഞ്ഞു.
ലിജിയുടെ രതിമൂർച്ഛ കെട്ടടങ്ങിയതിനു ശേഷം അവർ തമ്മിൽ മെല്ലെ തങ്ങളുടെ ഉടലുകൾക്കിടയിലെ സേതുബന്ധം വേർപെടുത്തി അകന്നു മാറി. തനുവിലും മനസ്സിലും സുരതം കഴിഞ്ഞതിൻ്റെ കാന്തിയുമായി അവളും അവനും പറ്റിച്ചേർന്ന് കിടന്നു. അടിയിൽ മനീഷും മുകളിൽ അവൻ്റെ മാറിൽ തല വെച്ച് ലിജിയും. അവൻ്റെ ലിംഗം അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ സസുഖം പറ്റിക്കൂടി. അവരുടെ നഗ്നമായ ത്വക്കുകൾ തമ്മിൽ ചൂടും ഗന്ധവും വിയർപ്പും പങ്കിട്ടു. അവളുടെ തലമുടിയിലൂടെ അവൻ അരുമയായി കൈവിരലുകളോടിച്ചു.
“ലിജിക്കുട്ടാ.” മനീഷ് വിളിച്ചു.
“ങും?” ലിജി കുറുകി.
“ഇതാണോ മോൾ പറഞ്ഞ പ്രകൃതിയുടെ വഴി?”
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു; പിന്നെ അവൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.
“പ്രകൃതിയല്ല, വികൃതി.” മനീഷിൻ്റെ മൂക്കിന്മേൽ പിടിച്ചു വലിച്ച് കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഈ വികൃതി … നമുക്ക് കുറച്ചൂടെ നേരത്തേ ആകാരുന്നു, അല്ലേ?” അവൻ കുണ്ഠിതപ്പെട്ടു.
“എല്ലാത്തിനും അതിൻ്റേതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ.” ലിജി ഒരു പഴയ സിനിമയിലെ ഫലിതം ഇറക്കി.
മനീഷ് അവളുടെ ചന്തിയിൽ പിടിച്ച് ഒരു ഞെക്ക് കൊടുത്തു. ഒരു മന്ദസ്മിതത്തോടെ ലിജി വീണ്ടും അവൻ്റെ മാറിൽ തല വെച്ച് കിടന്നു. നിർമലസ്നേഹത്തിൻ്റെ ആ അനർഘനിമിഷം അനന്തമായി അങ്ങനെ നീണ്ടു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവർ ഇരുവരും ആശിച്ചു.