“എന്നെ ഒക്കെ അന്വേഷിച്ച് ആര് വരാൻ ആണ് അമ്മെ, അമ്മ വെറുതെ… പിന്നെ, ഞാൻവരാം അമ്മെ. പറ്റുമെങ്കിൽ അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് വരാം”
“ആണോ മോനെ”
“ആ അമ്മെ ഞാൻ വരും. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാമെ ശെരി എന്നാ” എന്നും ഹൃതിക് ഫോൺ വെച്ചു. അവൻ കുറച്ച് അപ്പുറത്ത് രാജ്വീർ യോഗ ചെയുന്നത് കണ്ടു, പതിയെ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു.
“സുപ്രഭാത് ഹൃതിക്… നന്നായി ഉറങ്ങി പറ്റിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു (H)” ഹൃതിക് അടുത്ത് എത്താറായപ്പോഴേക്കും രാജ്വീർ കണ്ണ് തുറന്ന് ഹൃതികിനോട് ചോദിച്ചു. എല്ലാം പെട്ടന് സംഭവിച്ചതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ എന്ത് പറയണം എന്ന അറിയാതെ ഹൃതിക് അവിടെ നിന്നു.
“നിന്റെ രണ്ട് കൂട്ടുകാരും പഠിക്കാൻ വേണ്ടി നാട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്നു. നീ നാട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ വേണ്ടി പഠിക്കാൻ വന്നു അല്ലെ… (H)” രാജ്വീർ തുടർന്നു.
“ആപ്പ്കോ യെ സബ് കൈസേ പത്താ ചെല്ലാ” ഒരു കൗതകത്തോട് കൂടി ഹൃതിക് ചോദിച്ചു.
“കിതനെ സിന്ദഗിയ ദേഖി ഹേ, തുമഹേ ദേഖത്തെ ഹി മുഘേ പത്ത ചല് ഗയ. അച്ഛേ സെ പടോ, ഗാവ് ജാകർ സബ് കുച്ച് ടീക്ക് കാർ ദേന. ഫിർ കൂപ്പ് സാറേ പൈസ ബനാകർ ഖുഷി സെ ജീ ലെ” അയാൾ പറഞ്ഞു.
“പൈസ ഒക്കെ അത്ര വല്യ കാര്യം ആണോ, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ച പോരെ (H)” ഹൃതിക് ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെ ഉള്ള ആർക്കേലും എന്തേലും പട്ടിയാലോ, മൃഗങ്ങൾക്കോ എന്തേലും പറ്റിയാലോ, ഒന്ന് സഹായിക്കാൻ എന്റെ കയ്യിലോ അവരുടെ കയ്യിലോ ഒന്നും ഇല്ല. ഇങ്ങനെ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ഓർത്ത് ഭയപ്പെടാതെ ജീവിക്കണം എങ്കിൽ പൈസ വേണം. പൈസ ഉണ്ടെകിൽ എല്ലാം ആയി എന്നല്ല, പക്ഷെ അത് വേണം (H)” അയാൾ പറഞ്ഞു. അതെ സമയം തന്നെ ആയിരുന്നു മറ്റ് രണ്ട് പേരും ഇവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. അവരും കുറച്ച് വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞ് ബ്രേക്ഫാസ്റ് എല്ലാം കഴിച്ചു.
ഇനിയും സമയം വൈകിയാൽ പരിപാടികൾ കാണാൻ പറ്റില്ല എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ കേറി.
“കേരളത്തിലേക്ക് വരുമ്പോ ഞങ്ങളെ വിളിക്കണം. നിങ്ങളുടെ നമ്പർ തരുമോ ? (H)” ലോഹിത് രാജ്വീറിനോട് പറഞ്ഞു.
“മേരെ പാസ് ഫോൺ നഹി ഹേ, നാ മേ കേരള ആഊങ്ങാ. ലേക്കിന് മി തും ലോഗോ കാ ഇന്തസാർ കറുങ്ക” അയാൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളും വരാം എന്ന് തിരിച്ച് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് മെല്ലെ യാത്രയായി. വെറും കുറച്ച് സ്ഥലങ്ങളും പരിപാടികളും കാണാൻ വന്ന ഞങ്ങൾക്ക് അതിന്റെ അപ്പുറത്തേക്ക് പല അനുഭവങ്ങൾ കിട്ടി…
ഇനി പോവാൻ ഉള്ളത് നാഗാലാൻഡ് ഹോൺബിൽ ഫെസ്റ്റിവൽ കാണാൻ ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ നിന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നും അതികം ദൂരം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അവിടെ എത്തിയതും ഞങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ടത്ത് അവരുടെ ഒരു പരേഡ് ആയിരുന്നു. വിവിധ തരം വസ്ത്രങ്ങൾ, ഭാഷക്കൾ, സംസകാരങ്ങൾ…
“ഇന്ന് ആകെ ഒരു മോട്ടിവേഷൻ അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു” സാം പറഞ്ഞു. ലോഹിത് അവനെ കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു.
“ഇനി ഞങ്ങൾ എന്താ ഏതാ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കണമായിരിക്കും. അങ്ങോട്ട് പറയടാ…” ലോഹിത് പറഞ്ഞു.
“ഇനി വെറുതെ കോളേജിൽ പോയി ജൂനിയർസിന് വായും നോക്കി സെറ്റ് ആകാൻ ഒന്നും സമയം ഇല്ല”
“എടാ… നല്ല തീരുമാനം. നമ്മൾ കുറച്ചും കൂടി പഠിത്തത്തിലും നമ്മളുടെ പാഷനിലും ഒക്കെ ഫോക്കസ് ചെയ്ത് നമ്മളുടെ കരീർ ഒക്കെ സെറ്റ് ആകുന്നു” എന്നും പറഞ്ഞ് ലോഹിത് കൈ മുന്നിലോട്ട് നീട്ടി.
“അതല്ലടാ. ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടടാ ഒടുക്കത്തെ കളക്ഷൻ. ഒരു നാഗാലാൻഡ് കുട്ടിയെ കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് വിട്ടാലോ എന്ന ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നേ…” സാം പറഞ്ഞ് തീരും മുന്നേ ലോഹിത് അവിടെ നിന്ന് വേറെ വല്ല പരിപാടിയും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി നടന്ന് പോയി.
“ഇവന് ഒരു സ്പോർട്സ്മാൻ സ്പിരിറ്റ് ഇല്ലടാ. നിനക്കു പക്ഷെ ഈ വക്കാ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞ പിടി കിട്ടും… ഓ നീ ഈ ലോകത്ത് ഒന്നും അല്ല ലെ, അങ്ങനെ ആവട്ടെ ഞാൻ ശല്യ പെടുത്തുന്നില്ല” ഇവരുടെ സംസാരം ഒന്നും കേൾക്കാതെ എന്തോ ചിന്തയിൽ മുഴുകി നിന്ന ഹൃതികിനോട് സാം പറഞ്ഞു.