“ലക്ഷ്മീ.. ഇത് അനി“
“ഹം.. എനിക്കറിയാം. ഐ ആം സോറി അനിക്കുട്ടാ. അനിക്കുട്ടന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചതില്. “
എന്റെ കണ്ണുകളില് നോക്കിയാണ് അവര് സംസാരിച്ചത്. പക്ഷെ എന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ, പിണച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ആ തുടകളിലേക്ക് വഴുതി വീണു. പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ശില്പയെ ഓര്മ്മ വന്നു. ഛെ… അവള് എന്നെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുമ്പോള് ഞാന് ഇവിടെ.
“ശില്പ.. “ ഞാന് അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
“ങേ? “ ലക്ഷ്മി മുഖം ചുളുക്കി.
“ലക്ഷ്മി മേഡം നിങ്ങള് കാരണം ആണല്ലോ എനിക്ക് ശില്പയെ വീണ്ടും കാണാന് ആയെ. “
ഡോ. ലക്ഷ്മി പെട്ടെന്ന് എണീറ്റു. അവരുടെ മുഖ ഭാവം മാറി. സൊണാലി മേഡത്തെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവര് മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് മേഡം അകത്തു വന്നു.
“അനീ.. നീയെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നേ. ലക്ഷ്മി വല്ലാതെ ചൂടായാ പോയെ. നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാന് വിളിച്ചപ്പോള് നീ വേറെ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു എന്നാ അവള് പറഞ്ഞെ. “
“മേഡം. എനിക്ക് ഡോ. ലക്ഷ്മിയുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കണം. എന്റെ ഓര്മ്മകളില് എവിടെയോ അവര് ഉണ്ട്. അത് കണ്ടെത്താന് പ്ലീസ്. “
“അനീ. ഞാന് അവളോട് പറഞ്ഞു നോക്കാം. ഞാന് പുറത്തു നില്ക്കാം. “
“ഹം… “
ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും. ലക്ഷ്മി മേഡം വന്നു. പഴയത് പോലെ ഇരുന്നു. മുഖത്ത് അല്പം ഗൌരവം ഉണ്ട്.
“മേഡം എവിടെ? “
“അവള് പോയി. “
“പോയോ? “
“ഹം.. എന്തേ അവള് ഇല്ലാതെ നിനക്ക് സമാധാനം ഇല്ലേ?“ ഒരല്പം ദേഷ്യത്തില് ആണ് അവര് ചോദിച്ചത്.
“അതല്ല. മേഡം അറിയാതെ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ചിലത് ചോദിക്കാന് ഉണ്ട്. മേഡത്തോടൊപ്പം അല്ലാതെ എനിക്ക് നിങ്ങളെ കാണാന് പറ്റില്ലല്ലോ. “
അവര് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരല്പം ഗൌരവത്തോടെ നോക്കി.
“അനീ.. ഞാന് നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. അന്ന് നീ അവളെ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തെന്നു കേട്ടപ്പോള് ശരിക്കും എന്റെ കണ്ട്രോള് പോയി. അതാ ഞാന് ആ കിരണിനെ വിളിച്ചു നിന്നെ പൊക്കാന് പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ അവള് നിന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാന് സ്വപ്നത്തില് പോലും വിചാരിച്ചില്ല. “
“മേഡം. എനിക്ക് അതില് ദേഷ്യം ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല് അത് കളവാകും. ദേഷ്യം ഉണ്ട്. കടിച്ചു കീറാനുള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് നിങ്ങളോടല്ല. നിങ്ങള് കൊട്ടേഷന് കൊടുത്ത ആ ഏസീപ്പിയോടാ. നിങ്ങളോട് എനിക്ക് ദേഷ്യപ്പെടാന് കഴിയില്ല. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും എന്റെ ശില്പയെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് നിങ്ങളല്ലേ. അവളുടെ അച്ഛനെ രക്ഷിച്ചതും. “
അവര് ആകെ കണ്ഫ്യുഷന് ആയ പോലെ തോന്നി.
“അനീ… നിനക്ക് ശില്പയെ എങ്ങനെ? നിന്റെ ഓര്മ്മകള് നശിച്ചു എന്നാണല്ലോ സൊണാലി പറഞ്ഞത്.
“അതൊക്കെ ശരിയാ. അപ്പോള് എനിക്ക് ശില്പയെ നേരത്തെ അറിയാം എന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് അറിയാം. “
അവര് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
അവരുടെ ആ നോട്ടം എന്നില് അസ്വസ്ഥത ഉളവാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പോരാത്തതിനു അവരുടെ പെര്ഫ്യുമിന്റെ ഗന്ധവും.
“എന്റെ ഓര്മ്മകളെ എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടുള്ളൂ. ശില്പ എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ല. “
“ങേ.. ശില്പ. “
“അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നിങ്ങള് കാണിച്ച ആ ദേഷ്യത്തില് ഞാന് എത്തിപ്പെട്ടത് ശില്പയുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു. ശില്പയുടെ അച്ഛനെ ചികിത്സിക്കുന്ന അതെ ബാബ തന്നെയാണ് എന്നെയും ചികിത്സിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളായി ഞങ്ങള് ഒരുമിച്ചാണ്. “
“അവര് ഒരു ദീര്ഘ ശ്വാസം എടുത്തു. അനീ.. ഞാന്.. ഇതൊന്നും സൊണാലി എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. “
“ഒന്നും പറയണ്ടാന്ന് ഞാന് തന്നെയാ മേഡത്തോട് പറഞ്ഞത്. എല്ലാം നിങ്ങള് അറിഞ്ഞാല് പിന്നെ എനിക്ക് അറിയേണ്ടുന്നതൊന്നും നിങ്ങളില് നിന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ. “
“നീയെന്താ ഉപദേശിക്കുന്നത്? “