എന്റെ വൈക്ലഭ്യം കണ്ട ഭട്ടതിരിപ്പാട്… എന്താണ് ഒരു വൈക്ലഭ്യം എന്തെങ്കിലും വിരോധമുണ്ടെങ്കിൽ തുറന്ന് പറയുക…
ഞാൻ : എനിക്ക് മുകളിലെ നിലയിൽ ഏതെങ്കിലും മുറി തരപ്പെടുത്തി തരാൻ കഴിയുമോ…
ഭട്ടതിരിപ്പാട് ചെറിയ നമ്പൂതിരിയോടെ : എന്താ നംപൂതിയരെ മുകളിൽ മുറി ഒഴിവു വല്ലവും ഉണ്ടോ…
ചെറിയ നമ്പൂതിരി : അത് പിന്നെ… ഇല്ലത്തെ സ്ത്രീജനങ്ങൾ ആണ് മുകൾ നിലയിൽ താമസിക്കുന്നത്.. പിന്നെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ 2 3 കൂട്ടുകാരികളും അവിടെ താമസമുണ്ട്… മുകളിൽ വേറെ മുറി…. എന്തോ ആലോചിച്ചിട്ട്..
ഉവ്വ് ഒരു മുറിയുണ്ട് …… ഇവിടുത്തെ ഉണ്ണിയുടെ മുറിയാണ്.. അവനെ തത്കാലം താഴത്തെ നിലയിലോട്ട് മാറ്റം…
എന്റെ മനസ്സിൽ ലഡു പൊട്ടി … അത് മതി… ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവൻ പുറത്തേക്ക് വരട്ടെ… ഞാൻ മനസ്സിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
ഭട്ടതിരിപ്പാട് : എന്നാൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ.. അതിനുള്ള ഏർപ്പാട് ചെയ്യുക….
ചെറിയ നമ്പൂതിരി മുകളിലെ നിലയിൽ ഏന്തി വലിഞ്ഞു കയറി ചെന്ന്… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ… മുകളിൽ നിന്നെ മനോജിന്റ് ഉച്ച കേൾക്കാം.. വേറെ എന്തൊക്കയോ ശബ്ദവും കേൾക്കാം…
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാം ശാന്തമായി.. പണിക്കാരികൾ കുറെ സാധനങ്ങൾ താഴേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു… കൂടെ വിർത്തുകെട്ടിയ മുഖവുമായി മനോജ്ഉം താഴേക്ക് വന്നു… ആരെയും നോക്കാതെ അവൻ അവനു കൊടുത്ത മുറിയിലേക്ക് കയറി പോയി…
പണിക്കാരികൾ മുറി മുഴുവൻ വൃത്തിയാക്കി…
അങ്ങനെ ഞാൻ മനയിൽ എന്റെ പൊറുതി തുടങ്ങി….
ഭട്ടതിരിപ്പാട് 2 ശിങ്കിടികളെ, പിന്നെ ഒരു ആയയെയും എന്റവശ്യത്തിന് അവിടെ നിറുത്തി… എന്തേലും ആവശ്യമുണ്ടേൽ അവരെ അറിയിച്ച മതി എന്ന പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം തിരിച്ചു..പോയി…
ഞാൻ മുറിയിൽ കയറി ക്ഷിണം കൊണ്ടുറങ്ങി പോയി… വൈകുന്നേരം ആയ എനിക്ക് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വെയ്ക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉണരുന്നത്… ഞാൻ പോയി മുഖവും കഴുകി ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു.. പതുക്കെ മുറിയുടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി… പുറത്തെങ്ങും ആരെയും കാണാത്തതു കൊണ്ട് ഞാൻ മട്ടുപ്പാവിലേക്ക് ചെന്നു… കുറച്ചു നേരം അവിടിരിക്കാമെന്നു കരുതിയാണ് ചെന്നത്…
പക്ഷെ ചെന്നകയറിയത് ചെറിയമ്മയുടെ വായിലോട്ടാണ്…
അവരുടെ പയ്യനെ അടിച്ചു പരുവമാക്കിട്ട് അവനെ അവന്റെ മുറിയിന്നെ ഇറക്കി വിട്ടതിന്റെ ചൊരുക്ക് കാണും …
പക്ഷെ അവരുടെ ഉള്ളിൽ എന്നെ കുറിച്ചൊരു ഭയവും ഉണ്ട്… അതുകൊണ്ടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല…
അവരെന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി… ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുട.ങ്ങിയപ്പോൾ ദാ നിൽക്കുന്നു ലക്ഷ്മി എന്റെ പുറകിൽ…
മൂഞ്ചി.. അവൾക്കും ചൊരുക്ക് കാണും… ഞാൻ കരുതി പണിയായെന്ന്…
ഇവിടെ പിന്നെ എന്നെ കണ്ണെടുത്താൽ കണ്ടുകൂടാത്ത ആൾക്കാരുടെ സംസ്ഥാന സമ്മേളനമാണ്… ആമാതിരി പോക്രിത്തരം അല്ലെ ഈ കുടുംബത്തോട് ഞാൻ ചെയ്തതും ചെയ്യുന്നതും… ഒന്നോർത്താൽ ഞാൻ ചെയ്യുന്നതും ശെരിയാണ്… ഇവർ ആരെയെങ്കിലും മനുഷ്യരായിട്ടു കണ്ടിട്ടുണ്ടോ…
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ….
ലക്ഷ്മി കുറച്ച നാണത്തോട്: എന്തുവാണ് നോക്കുന്നത് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടേൽ എന്നോട് പറഞ്ഞോളൂ…
ഇത് കേട്ട് ചെറിയമ്മ ചവുട്ടി തുള്ളിയവിടുന്നു പോയി…
അതിനി പെൺുമ്പിള്ള എന്തിനാ എന്നോട് ദേഷ്യം കാണിക്കുന്നത് …
ഇതെന്ത് പുകിൽ … എന്തേലുമാട്ടെന്ന ഞാനും കരുതി….
ഞാൻ ലക്ഷ്മിയോട് : ഒന്നുമില്ല ഞാൻ വെറുതെ കാറ്റ് കൊള്ളാൻ ഇറങ്ങിയതാ…
ലക്ഷ്മി : ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതിൽ എന്തേലും വിരോധമുണ്ടോ…
ഞാൻ : എനിക്കെന്തു വിരോധം…
പണ്ട് എന്നെ കണ്ടാൽ പുല്ല് വില പോലും തരാത്തവളാണ്…ഇപ്പോൾ എന്ത് എളിമ ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി…
ഇതൊക്കെ ഞാനും ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിരുന്നു..
അവൾ മട്ടുപ്പാവിൽ ഇത്തിരി മാറിയിരുന്നു… അവൾക്കെന്തയോക്കയോ എന്നോട് പറയണം എന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നുള്ള കൺഫ്യൂഷനിൽ ആണ്… അത് അവളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി…
നോക്കാം എവിടെ വരെ പോകുമെന്ന്… ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി…