അന്ന് വൈകിട്ട് പക്ഷേ അവൻ അവളുടെ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ നവ്യ വശ്യമായൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.
നവ്യ : “ഏട്ടാ എനിക്ക് ചിലവുള്ളതാ”
നവീൻ : “ചിലവ് ചെയ്യാൻ മാത്രം നീ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല”
നവ്യ : “ഓന്തേ, പൊളിച്ച് കൈയ്യിൽ തരട്ടെ? ഐറിൻ”
നവീൻ : “എടാ അഞ്ചിന്റെ പൈസായില്ല കൈയ്യിൽ”
നവ്യ : “ചിലവ് ചുരുക്കാൻ പഠിക്കണം, എന്നിട്ട് പെങ്ങൾക്ക് മുഠായി വാങ്ങി നൽകണം”
നവീൻ : “ഓഹോ അങ്ങിനാണല്ലേ?”
നവ്യ : “ഇപ്പോ ഐറിനാണ് പറയുന്നതെങ്കിൽ വാങ്ങി കൊടുക്കില്ലേ?”
നവീൻ : “ചിലപ്പോ”
നവ്യ : “കിലപ്പോ, കൊടുക്കും ഉറപ്പാ”
നവീൻ : “അത് വേറെ കാര്യം, നമ്മുക്ക് പ്രയോജനമുള്ളത്”
നവ്യ : “ഇനിയും എന്റെ അടുത്ത് വരും”
നവീൻ : “ഉടക്കാതെ. നോക്കാം, അച്ചനോട് ലോഗരിതം ടേബിളിന്റെ കാലൊടിഞ്ഞു എന്ന് പറയാം”
നവ്യ : “അതൊക്കെ അച്ഛന്റെ കാലത്തെ നമ്പരാ മോനേ, നടക്കില്ല”
നവീൻ : “നീ ചോദിച്ചാൽ അവര് കാശ് ഇറക്കും, ‘പെങ്കുട്ടിയല്ലേ’?”
നവ്യ : “എന്നാൽ എനിക്ക് എന്ത് വാങ്ങാനാണെന്ന് പറയണം?”
നവീൻ : “അതിപ്പോ, പ്രൊജെക്റ്റ് എന്നോ, സമൻസ് എന്നോ..”
നവ്യ : “സമെൻസോ?”
നവീൻ : “അല്ല… സോറി”
നവ്യ : “ഉം, എനിക്കെല്ലാം മനസിലാകുന്നുണ്ട്”
ഛെ, എന്താണ് തന്റെ വായിൽ നിന്നും പോയത്!? കൂട്ടുകാരോട് പറയുന്ന ജോക്കായിരുന്നു, ക്ലാസിലെ പെൺകുട്ടികളോടും പറഞ്ഞിരുന്നു! “നിനക്ക് സമൻസ് വന്നെന്ന് കേട്ടല്ലോ” എന്ന്, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല താനും. അവൾക്കും ഇതൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നിരിക്കണം! അവൻ ഒന്ന് ചൂളി.
പെട്ടെന്ന് അവൻ ആ റൂമിൽ നിന്നും വലിഞ്ഞു.
ചേട്ടൻ പോയപ്പോൾ ആ സംസാരത്തിലെ വൾഗാരിറ്റി ഓർത്ത് അവൾ ഊറി ചിരിച്ചു. തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ തരിപ്പ്.! നനവ് പടർന്നോ? എന്ത് വ്യത്തികെട്ട മനസാണ് തന്റേത്? അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ചേട്ടൻ മെൻസെസ് എന്ന് ഉദ്ദ്യേശിച്ചപ്പോൾ തന്നെ തനിക്ക് നനഞ്ഞു തുടങ്ങിയോ? കുറ്റബോധമൊന്നുമില്ലേ? ഐറിനോടുള്ള പകയാണോ? ഈ കണക്കിന് ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നത് തന്റെ കാതിലെത്തുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? മാത്രവുമല്ല സ്വയംഭോഗം ചെയ്യുന്നതൊക്കെ പബ്ലിക്കായി സമ്മതിക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പാണ്. താനും ഇതൊക്കെ ചെയ്യാറുണ്ട് എന്നത് ഐറിൻ ഇവനോട് പറയില്ലേ?
‘ഇവനോ’?!!
ഏട്ടായീ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന തനിക്കെന്താണ് ഇപ്പോൾ അവൻ, ഇവൻ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ തോന്നുന്നത്.
തന്റെ മുലഞെട്ടുകൾ കല്ലിക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. തെറ്റാണെങ്കിലും നല്ല സുഖം! മനസിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആകാത്ത ദാഹം. ചേട്ടനും ഇപ്പോൾ തന്നെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങിനൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കാണുമോ? നവ്യയുടെ മനസ് പിടികൊടുക്കാത്ത പട്ടം പോലെ പറക്കുകയാണ്. അവൾ ആദ്യമായി ചേട്ടന്റെ സംഭവത്തെ മനസിൽ ഓർത്തു നോക്കി. എന്ത് വലിപ്പം കാണും അതിന്? കല്ല് പോലായിരിക്കുമോ? വീഡിയോയിലൊക്കെ കാണുന്നതു പോലെ വളഞ്ഞ് മുകളിലേയ്ക്ക്.. അത് ഉള്ളിൽ കയറുമ്പോൾ ഐറിന് നല്ല സുഖമായിരിക്കും അല്ലേ? അവൻ ഉയരുകയും താഴുകയും ചെയ്യുന്നത് അവൾ മനസിൽ അങ്കൽപ്പിച്ച് നോക്കി. അവൾക്ക് നാണവും, ദുഖവും, രോക്ഷവും തോന്നി – തന്നോട് തന്നെ.
നാശം! എന്തൊരു ചിന്തകളാണിതൊക്കെ? ഏട്ടന് തന്നോട് അങ്ങിനൊന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ താൻ ചിന്തിക്കുന്നത് മഹാപാപങ്ങളല്ലേ?
അയ്യോ വേണ്ടായിരുന്നു! അവൾ സഹതപിച്ചു.
സ്വയം ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് അവൾ പുസ്തകത്തിലേയ്ക്ക് തല തിരിച്ചു. മനസ് ഒന്നിലും ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നില്ല.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് പതിയെ അവന്റെ റൂമിനടുത്തു കൂടി ഒരു പ്രദക്ഷിണം വച്ചു.
നവീൻ : “എന്താടീ ഒരു ഉളിഞ്ഞു നോട്ടം?”
നവ്യ : “ചുമ്മാ”
നവീൻ : “കാശായാൽ ചിലവ് ചെയ്യാം”
നവ്യ : “കാശില്ലെങ്കിൽ കൈൻഡ് ആയാലും മതി”
നവീൻ : “അത് അല്ലെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ?”
കൂടുതൽ എന്ത് പറയാൻ? ഏട്ടൻ പാവം, തന്റെ ചിന്തയേ അല്ല. അവൾ റൂമിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോന്നു.
ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു പോയി. നവ്യ വീണ്ടും കോളേജിൽ പോക്കു തുടങ്ങി. ഐറിനുമായുള്ള ചേട്ടന്റെ അവിഹിതം എവിടെ വരെയായി എന്നറിയാൻ അവളെപ്പോഴും അഭിലാഷയെ സ്ക്കാൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്കറിയാവുന്നതൊക്കെ അവൾ പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചേട്ടൻ തന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോകുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ ഫെബ്രുവരി 14 ആഗതമായി.