🏹🏹വേട്ടക്കാരികള്‍ – 2🏹🏹 13അടിപൊളി  

ഞാനാ മുഖത്തു നോക്കാതെ മെല്ലെ തലയാട്ടി.

“….നിക്ക്…മമ്മി കാപ്പി എടുത്തിട്ടു വരാം..!”

അവര്‍ എഴുന്നേറ്റ് കിച്ചനിലേക്ക് പോയി. പിന്നാലെ ചേച്ചിയും പോയതോടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും റാബിത്തയുടെ കൂട്ടില്‍പ്പെട്ടു.

“ആ നല്ല മണം മൊത്തം കളഞ്ഞല്ലേ..!!”

ഒരു കുറുമ്പ് ചിരിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ കുശുകുശുക്കല്‍ എന്റെ കാതില്‍ വീണു.

അലങ്കോലമായ മുടി മാടിവച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഒരു ചമ്മിയ ചിരിചിരിച്ചു.

“ഈ കളര്‍ നിനക്ക് നല്ല ചേര്‍ച്ചയുണ്ട്..!!”

ആ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം മെല്ലെ അവര്‍ കൈ വീണ്ടും എന്റെ വലത്തേ തുടയിലേക്ക് വച്ചു.

എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്നറിയാതെ ഞാനൊരു വിറയലോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളില്‍ കാന്തമുനകള്‍ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി ആളിപ്പടരുന്നതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

പെട്ടെന്ന് കിച്ചണില്‍ എന്തോ ഒച്ചപ്പെടുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ കൈ പിന്‍വലിച്ച് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത ഭാവത്തില്‍ പഴയപടി തന്നെ ഇരുന്നു.

പിന്നെയും രണ്ടു മണിക്കൂറോളം ഞങ്ങളെല്ലാം ഒന്നിച്ചിരുന്നു സൊറ പറച്ചിലും കളികളുമൊക്കെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ, ഞങ്ങളെന്ന് പൂര്‍ണ്ണമായും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. ഓരോ ചിന്തകളാല്‍ ചുറ്റി വരിയപ്പെട്ട് ഒരുപാട് നേരം അവരോടൊപ്പം ചേരാനാകാതെ ഞാനൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട തുരുത്തിലെന്നപോലെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മമ്മിയെപ്പറ്റിയുള്ള കുറ്റബോധവും റാബിത്തയുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ ആശയക്കുഴപ്പവുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് തലച്ചോറ് വെള്ളം പോലായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ഏറെ നേരത്തെ പ്രയത്നത്തിനൊടുവിലാണ് ആ അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും മോചിതനാകാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

ഇതിനിടയില്‍ റാബിത്തയ്ക്ക് ഈ വീട്ടിലുള്ള അടുപ്പവും അധികാരവുമൊക്കെ പതിയെപ്പതിയെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവരെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മമ്മിയും ചേച്ചിയും പറഞ്ഞു തരികയും ചെയ്തു.

ഇടയ്ക്ക് ബംഗ്ലൂര്‍ നിന്ന് വര്‍ഷേച്ചിയുടെ കോള്‍ വന്നതോടെ സംഗതി പിന്നെയും കൊഴുത്തു. ഫോണിലൂടെ അവളും കൂടെ ചേര്‍ന്നതോടെ പിന്നൊരു ജഗപൊകയായിരുന്നു.

സന്തോഷം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്ന ആ നിമിഷങ്ങള്‍ എന്നില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്ന മന്ദിപ്പും നുള്ളിയെടുത്ത് കളഞ്ഞു. റാബിത്തയായിരുന്നു ശരിക്കും താരം. അവരോടു വല്ലാത്തൊരു ആരാധന മനസ്സില്‍ മൊട്ടിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൂടുതല്‍ സമയം ഒന്നിച്ചു ചിലവിടാന്‍ മനസ്സ് ശരിക്കും കൊതിച്ചു തുടങ്ങി.

രാത്രി കിടക്കാന്‍ നേരം വെറുതെ ഞാനാ ജനല്‍പാളി തുറന്ന് ഇത്തയുടെ വീടിനു നേരെ ഒന്ന് നോക്കി. അവരുടെ റൂം ഇരുള്‍ മൂടിക്കിടക്കുകയാണ്. കിടന്നു കാണുമെന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ചെറിയൊരു നീറ്റല്‍ പോലെ തോന്നി. വെറുതെ അതിലൊരു വെളിച്ചം കണ്ടാലെങ്കിലും മതിയായിരുന്നു.

നിരാശയോടെ ജനല്‍ അടയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും പൊടുന്നനെ ആ മുറിയില്‍ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു.

ഉള്ളു നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ ജനല്‍ പാളി വീണ്ടും മലര്‍ക്കെ തുറന്നിട്ടു. കൃത്യം അതേസമയം ആ ജനാലയ്ക്കല്‍ ഒരു നിഴലനക്കം കണ്ടു. പാളി അടച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഗ്ലാസിനുള്ളില്‍ മങ്ങിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അത്.

അതെങ്കിലും കണ്ടല്ലോ എന്ന് മനസ്സ് ആശ്വസിച്ചു നില്‍ക്കവേ ആ ജനല്‍ പാളി തുറക്കപ്പെട്ടു.

റാബിത്തയുടെ വ്യക്തമായ രൂപം തെളിഞ്ഞു. ആ നോട്ടം നേരെ എന്നിലേക്കാണ് നീളുന്നതെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശരിക്കും ഞാനങ്ങു പൂത്തു പോയി.

കുളി കഴിഞ്ഞതുപോലെയുണ്ട്. നേരത്തെ കണ്ട ഡ്രസ്സ്‌ അല്ല ഇപ്പൊ. നൈറ്റി ആണെന്നാണ്‌ തോന്നുന്നത്..കടും ചുവപ്പ് നിറത്തില്‍. തട്ടമോ ഷാളോ ഒന്നുമിടാതെ ആ നീണ്ട മുടി അഴിച്ചു വിടര്‍ത്തി ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ രൂപത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് നേരത്തെ കണ്ടതിന്റെ നൂറു മടങ്ങ്‌ മാദകത്വം തോന്നിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.

നിറഞ്ഞു നിന്ന ഒരു ചിരിയോടെ ‘എന്താ’ എന്ന ഭാവത്തില്‍ അവര്‍ എന്റെ നേരെ മുഖമിളക്കി.

ഒന്ന് പരിഭ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാനൊരു ചിരിയോടെ ‘ഒന്നുമില്ല’ എന്ന് തോളിളക്കി.

പെട്ടെന്നവര്‍ ‘റ്റാറ്റാ’ തരുന്നതുപോലെ കയ്യുയര്‍ത്തി കാണിച്ചു. ഒപ്പം വശ്യമായൊരു ചിരിയും.