🐝🐝തേനമൃതം – 4🐝🐝 Likeഅടിപൊളി  

ഞാൻ വീണ്ടും സംസാരിക്കാനാഞ്ഞതും തീപാറുന്ന കണ്ണുകളുമായി രാധു എന്നെ നോക്കി ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം ലച്ചുവിനെയും കൂട്ടി മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഞാനൊത്തിരി ശ്രമിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും ഇരുവരും പുറത്തുവന്നില്ല. ഒടുവിൽ അവരായിട്ട് പുറത്തുവരുന്നത് വരെ കാത്തുനിൽക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

വൈകുന്നേരമായതും ലച്ചു മാത്രം മുറിയിൽനിന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ഒരാളെയെങ്കിലും അനുനയിപ്പിക്കാം എന്നുകരുതി ഞാനും പുറകെ വച്ചുപിടിച്ചു. തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്തോ പണിയിലാണ് കക്ഷി. ഞാൻ പിന്നിൽകൂടി ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച ശേഷം വീണ്ടും ലച്ചുവിനോട് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി.

“ലച്ചൂ… എന്നെയൊന്ന് മനസ്സിലാക്ക് പ്ലീസ്…”

ഞാനവളോട് താണുകേണപേക്ഷിച്ചു.

“കൊഞ്ചാതെ മാറ് ചെക്കാ…എനിക്കിവിടെ നൂറുകൂട്ടം പണിയുള്ളതാ.”

“എന്താ ലച്ചൂ ഇത്? ഞാൻ നിങ്ങൾ രണ്ടിനേം ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്തതല്ലല്ലോ… വിവാഹത്തിന് മുന്നേ അറിയാതെ നടന്നുപോയതല്ലേ.. എന്നോട് ഈയൊരു പ്രാവശ്യത്തേക്ക് ക്ഷമിച്ചൂടേ?”

ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചിട്ടെന്തിനാ? നിനക്ക് അല്ലേലും ഞങ്ങളൊന്നും ആരുമല്ലല്ലോ?? അവനിതൊന്ന് മുന്നേ പറയാൻ കൂടി വയ്യാ! എന്നോട് പോട്ടെ, അവളോടെങ്കിലും നിനക്കെല്ലാം നേരത്തേ തന്നെ പറയാമായിരുന്നു…..”

“എൻ്റെ പൊന്ന് ലച്ചൂ… നിങ്ങക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വിഷമമാവണ്ട എന്നുകരുതിയാണ് ഞാനിതെല്ലാം പറയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയത്…. ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്നെനിക്കറിയാം… എങ്കിലും ചോദിക്കുവാ…ഇതവണത്തേക്ക് ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചൂടെ? ഇനി നിങ്ങൾ രണ്ടുമറിയാത്തതായിട്ട് എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല. സത്യം….”

“മ്മ്…മ്മ്… എന്തായാലും ഞാനൊന്നാലോചിക്കട്ടെ. നീ പോയി രാധുവിൻ്റെ കരച്ചില് മാറ്റാൻ നോക്ക് ചെക്കാ. അവളിതുവരെ കരച്ചില് നിർത്തിയിട്ടില്ല. പാവം…ഒത്തിരി വിഷമമായി.”

“ആ…ഞാനെന്നാ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ. എന്തായാലും എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ… ഇതിരിക്കട്ടെ…ഉം..മ്മ..”

ഞാൻ ലച്ചുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

“ഈ ചെക്കൻ്റെയൊരു കാര്യം..”

ഇതുംപറഞ്ഞ് ലച്ചു എന്നെനോക്കി ചിരിച്ചു. ഞാനാ ചിരിയും വരവുവച്ച് എൻ്റെ രാധുവിനെ അനുനയിപ്പിക്കാനുള്ള പദ്ധതികളും മെനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

ലച്ചുവിന് ഞാനിത് മുന്നേ പറയാത്തതിലായിരുന്നു പ്രശ്നം. സ്വാഭാവികമായും രാധുവിനും അതുതന്നെയാകും പ്രശ്‌നമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ഞാനങ്ങനെ മെല്ലെ റൂമിലെത്തിയപ്പോൾ കമഴ്ന്നുകിടന്ന് ഏങ്ങലടിക്കുകയാണ് കക്ഷി. കണ്ടപ്പോ വിഷമം തോന്നി. ഞാൻ കാരണമാണല്ലോ എൻ്റെ പെണ്ണ് ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്കെന്നോടുതന്നെ ദേഷ്യം തോന്നി.

പക്ഷെ എൻ്റെ മൂഡ് മാറാൻ അധിക നേരമെടുത്തില്ല. പെണ്ണിൻ്റെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന നിതംബപാളികൾ കണ്ട എനിക്കൊരു കുസൃതി തോന്നി. അവളുടെ ആ കുണ്ടിപ്പന്തുകളിലൊന്നിൽ അൽപ്പം ശക്തിയിൽ അടിച്ചു.

“ഛീ! ന്നേ തൊടണ്ട… ഒന്ന് പോണുണ്ടോ…”

പെണ്ണ് ദേഷ്യത്താൽ ചീറി. എനിക്ക് അൽപ്പം വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും ഈ പിണക്കം ഇനി നീട്ടിക്കൊണ്ട് പോകണ്ട എന്ന തോന്നലിൽ ഞാൻ വേഗം ചെന്ന് കതകടച്ച് വീണ്ടും അവളുടെ അരികിലെത്തി.

“രാധൂ….”

ഞാനവളുടെ തോളിൽ കൈവച്ച് അവളെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.

“മ്ച്ച്…”

അവളതിഷ്ട്ടപ്പെടാത്തതുപോലെ എൻ്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി അതേ കിടപ്പ് തുടർന്നു.

“എന്താ രാധൂ ഇത്? എനിക്കൊരു തെറ്റുപറ്റി…സോറി… ഇത്തവണത്തേക്ക് എന്നോടൊന്ന് ക്ഷമിക്കെടോ… എനിക്ക് നിങ്ങളല്ലാതെ ആരാ ഉള്ളത്? ഇനിയൊരിക്കലും ഞാൻ ഒന്നും മറച്ചു വക്കില്ല… പ്രോമിസ്.. ഒന്നു മിണ്ടെടോ പ്ലീസ്… ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ തൻ്റെ കാലുപിടിക്കാം.”

ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അവളുടെ കാലുപിടിക്കാനായി ഞാൻ താഴേക്ക് പോയതും ചാടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റ് എൻ്റെ രണ്ടുകൈയ്യും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“വേണ്ട നീ കാലൊന്നും പിടിക്കണ്ട… ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു. പോരെ? ഒക്കെപ്പോട്ടെ… ഞങ്ങൾ മൂന്നും അല്ലാതെ നിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ വേറെ പെണ്ണുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ?””