Related Posts
സ്വാതിയുടെ അവിഹിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ ചുവടു വെയ്പ്പ്..
ജയരാജ്: നമസ്കാരം അൻഷുൽ, ഞാൻ ജയരാജ്.. നിങ്ങളുടെ രോഗാവസ്ഥ അറിയാൻ വേണ്ടി വന്നതാണ്.. ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?
അൻഷുൽ: (ബഹുമാനപൂർവ്വം ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട്) ഹലോ സാർ, ആ ഇപ്പോഴും അത്ര മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടില്ല.. കാലുകളും അനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..
ജയരാജ്: സാരമില്ല, ഉടനെ എല്ലാം ശെരിയാകും.. അതുമല്ല, താങ്കളുടെ ഭാര്യ സ്വാതി വളരെ നല്ലവളാണ്.. താങ്കളെ വളരെയധികം ശ്രെദ്ധയോടെ സുശ്രൂഷിക്കുന്നു.. ഭാഗ്യവാനാണു നിങ്ങൾ.. അൻഷുൽ: അതെ സാർ.. നന്ദി..
ജയരാജ്: ശെരി, അപ്പോൾ ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. കുറച്ചു ജോലികൾ ഉണ്ട്..
ജയരാജ് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ കടന്നപ്പോൾ സ്വാതിയെ കണ്ടു.
ജയരാജ്: നിങ്ങളുടെ ചെറിയ കുഞ്ഞെവിടെ..?
സ്വാതി: അവൾ അവിടെ തൊട്ടിലിൽ കിടക്കുകയാണ് സാർ.
ജയരാജ്: രണ്ടു മാസമാണല്ലേ പ്രായം?
സ്വാതി: അതെ.
ജയരാജ്: സ്വാതി, വിരോധം തോന്നില്ലെങ്കിൽ,,ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?
സ്വാതി: മ്ഹ്. (അയാളെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു വിടാമെന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് നിന്ന അവൾ അയാൾ ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചു)
ജയരാജ്: എങ്ങനെയാണ് ഈ വീടിന്റെ ചെലവെല്ലാം നോക്കുന്നത്?
സ്വാതി: ബാങ്കിൽ കുറച്ചു സേവിങ്സ് ഉണ്ട്. കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും ഇല്ല..
ജയരാജ്: അതെ, നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്നോട് പങ്കിടാം. ഒരു മടിയും വേണ്ട കെട്ടോ.
സ്വാതി: ശെരി സാർ.
ജയരാജ് വീണ്ടും സ്വാതിയെ നോക്കി. അയാൾക്ക് ഇടത് വശത്തു നിന്ന് അവളുടെ ബ്ലൗസിലേക്ക് നോക്കി അതിന്റെ ഇടയിലെ പിളർപ്പ് കാണാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു പഴയ കോട്ടൺ സാരിയും ചുവന്ന ബ്ലൗസും ആയിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. അതിനിടയിലൂടെ അയാൾക്ക് കാര്യമായി ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാലും അയാൾ ആ മുലകളുടെ വലുപ്പം മനസ്സിൽ വിലയിരുത്തി. വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിഷ്കളങ്കമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ട് സാരിത്തലപ്പ് കൊണ്ട് അവിടം മറച്ചു. ജയരാജ് പിന്നെ നടന്നു വെളിയിലേക്ക് പോയി. സ്വാതി ആശ്വാസത്തോടെ വാതിൽ അടച്ചു. ശല്യം പോയല്ലോ എന്നവൾ ഓർത്തു.
പക്ഷെ അൻഷുലിനെ കാണാനെന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് ജയരാജ് അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും സന്ദർശിച്ചു. സ്വാതിയുമായി കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു. 2-3 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ സ്വാതിക്ക് അയാളെ പറഞ്ഞു വിടാൻ സാധിച്ചു. പിന്നീട് ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും അവരുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വഷളായികൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ തീർത്തും നിസ്സഹായയായി മാറുകയായിരുന്നു. അവൾ സഹായം ആരാഞ്ഞ എല്ലാവരും അവളെ കയ്യൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ജയരാജ് അവളോട് ദിവസവും തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയും മറ്റും. അവൾ അയാളോടുള്ള ഭയം കുറച്ചു കുറച്ചായി മാറി വരാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അപ്പോഴും അയാളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ജാഗരൂകരായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ജയരാജ് പതിവുപോലെ അവരെ സന്ദർശിച്ചു. അൻഷുലിനെ കണ്ട ശേഷം മുറിയിൽ നിന്ന് അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി. സ്വാതി അയാൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു.
സ്വാതി: ജയരാജ് സാർ, എനിക്കങ്ങയോട് ഒരു സഹായം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
ജയരാജ്: (പുഞ്ചിരിയോടെ) എന്താ സ്വാതി? എന്തായാലും ചോദിച്ചോളൂ..
സ്വാതി: എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി കുറച്ച് പണം വേണം.
ജയരാജ്: പണമോ? ഉം.. എന്തിനാ പെട്ടെന്ന്?
സ്വാതി: സോണിയയുടെ സ്കൂളിൽ ഫീസ് അടക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
ജയരാജ്: എത്രയാ ഫീസ്?
സ്വാതി: 2000 രൂപ.
ജയരാജ്: അതിത്തിരി കൂടുതലാണല്ലോ സ്വാതി.
സ്വാതി: പ്ലീസ് സാർ.. എങ്ങനെയെങ്ങിലും എനിക്കാ തുക കിട്ടിയേ തീരൂ.
ജയരാജ്: ശെരി, ഒരു വഴിയുണ്ട്.
സ്വാതി: എന്തു വഴി?
ജയരാജ്: ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് 2000 രൂപ തരാം. പക്ഷെ ഉടനെ നിനക്കതു തിരിച്ചു തരാനും കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട്..
സ്വാതി: അതു കൊണ്ട്?
ജയരാജ്: വെയിറ്റ്, നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നാലോ? അവിടെ ആരുമില്ല.. ഞാൻ അവിടെ വെച്ച് പറയാം.
സ്വാതി: അതെന്തിനാ?? പ്ലീസ് ഇവിടെ നിന്നു പറയൂ സാർ.
ജയരാജ്: (ചെറിയൊരു മൗനത്തിനു ശേഷം) ഉം ശെരി.. എനിക്ക് ഒരു 30 മിനിറ്റ് നേരത്തേക്ക് സ്വാതിയുടെ ബ്ലൗസ് തുറന്നൊന്നു കാണണം.. അവിടെയുള്ളത് രണ്ടും എന്റെ നാവു കൊണ്ട് നുകരണം.. അതിനു ശേഷം ഞാൻ നിനക്കാ രൂപ തരാം.
സ്വാതി: എന്താ പറഞ്ഞെ??!