ശാലീനി ചേച്ചി: വിധി വരച്ച വഴികൾ – 1

Shalini Chechi Vidhi Varacha Vazhikal | Author : Vyshak

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

എന്റെ രണ്ടു കഥകൾ ഈ സൈറ്റിൽ പൂർത്തിയാക്കാനാകാതെ പോയതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും, ‘സർന്റെ അടിമ’ എന്ന കഥ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചതിൽ പലർക്കും നിരാശയുണ്ടായി എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു; ആ കഥയുടെ പ്രചോദനമുൾക്കൊണ്ട് പുതിയ എഴുത്തുകൾ കണ്ടതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്. എന്നാൽ, ചില സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം ആ കഥ ഇനി തുടരാൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും, പുതിയ കഥകളുമായി ഞാൻ സജീവമായി ഇവിടെ ഉണ്ടാകും.

ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു പുതിയ, ചെറിയ കഥ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷമാണ് ഞാൻ വീണ്ടും എഴുതുന്നത്, അതിനാൽ കുറവുകളുണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കണം. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ശാലീനി ചേച്ചി: വിധി വരച്ച വഴികൾ

ഇവിടെ കുറിക്കാൻ പോകുന്ന കഥ, കേവലം ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിയ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റാണ്. ‘കളി’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇതിന്റെ തീവ്രതയെ കുറയ്ക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. കാരണം അതൊരു ബന്ധമായിരുന്നു; ആഴത്തിൽ വേരുറച്ചതും, എന്നാൽ ഓരോ നിമിഷവും പൊട്ടിപ്പോയേക്കാവുന്നതുമായ ഒരു നേർത്ത ബന്ധം.

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാളെ കാണുന്നു, പരിചയപ്പെടുന്നു, ഒടുവിലത് ശരീരങ്ങളുടെയും ആത്മാക്കളുടെയും ഒരു തീവ്രമായ കൂടിച്ചേരലായി മാറുന്നു. എന്റെ പ്രായത്തേക്കാൾ ഒരു പത്തോ പതിനഞ്ചോ വയസ്സ് മൂത്ത ആ സ്ത്രീയിൽ ഞാൻ കണ്ടത് കേവലം കാമമായിരുന്നോ, അതോ പ്രണയമായിരുന്നോ? ഒരുപക്ഷേ,

രണ്ടും കലർന്നൊരു മാദകമായ അനുഭവം. ആ വികാരം അവരിലേക്കും ആളിപ്പടർന്നു; അവർ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കൊടും ഒറ്റപ്പെടൽ, ദാഹിച്ച ഒരു കരുതൽ, തീവ്രമായ ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം – ഇതിനെല്ലാമൊരു ആശ്വാസം, ഒരു ദാഹം ശമിപ്പിക്കൽ, അവർ എന്നിൽ കണ്ടെത്തി. വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും, കൈവിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കോറിയിട്ടതെന്ന്.

എന്റെ പേര് വൈശാഖ്. 27 വയസ്സായി. ഞാൻ എറണാകുളത്ത് ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. രാവിലെ 9 മണിക്ക് കയറിയാൽ വൈകിട്ട് 5:30-6 മണിയോടെ ഇറങ്ങാൻ സാധിക്കുന്ന, അധികം തലവേദനയില്ലാത്ത ഒരു ജോലി. ജോലിക്കും തിരിച്ചും എന്റെ ബൈക്കാണ് കൂട്ട്, എറണാകുളത്തിന്റെ തിരക്കിലൂടെ അതങ്ങനെ ചീറിപ്പായും.

സാധാരണ ദിവസങ്ങളിലെപ്പോലെ, അന്നും ജോലി കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചരയോടെ ഞാൻ ഇറങ്ങി. അഞ്ചര എന്നുപറഞ്ഞാൽ എറണാകുളത്ത് റോഡിൽ കാലുകുത്താൻ പോലും സ്ഥലമില്ലാത്തത്ര തിരക്കാണ്; വണ്ടികൾ പരസ്പരം തൊട്ടുരുമ്മി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന കാഴ്ച.

സിഗ്നലിൽ പച്ച ലൈറ്റ് കണ്ടതും, ഞാൻ ഒരു കണക്കിന് വണ്ടികൾക്കിടയിലൂടെ ഞെരുങ്ങി ജംഗ്ഷൻ കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ജംഗ്ഷൻ എത്തുന്നതിനുമുമ്പേ ചുവപ്പ് ലൈറ്റ് മിന്നി, എന്റെ ശ്രമം പാതിവഴിയിലായി.

ബൈക്ക് നേരെ ഓടിക്കാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഫ്രീ ലെഫ്റ്റ് എടുത്തു, പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

കുറച്ചുമുന്നോട്ട് പോയതും, റോഡിന്റെ ഓരം ചേർന്ന് നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ലോറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ പെട്ടെന്ന് എന്റെ ബൈക്കിന് കുറുകെ ചാടി. എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് വണ്ടി അവരെ മുട്ടിയില്ല. എങ്കിലും ഞാനും അവരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിവിറച്ചുപോയിരുന്നു.

എനിക്കാണെങ്കിൽ നല്ല ദേഷ്യം വന്നു. രണ്ടുവർത്തമാനം പറയണം എന്നോർത്ത് ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ചേച്ചിയുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറിയിരിക്കുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ എന്റെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ഒരു നിമിഷം ആ മുഖം എന്നെ എന്തോ ഒരു കാന്തികശക്തിയാൽ പിടിച്ചുനിർത്തി.

ഞാൻ: “റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടേ ചേച്ചി?!”

ചേച്ചി: “മോനേ, ഞാൻ ഓട്ടോ വരുന്നത് കണ്ട് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിയതാ… കണ്ടില്ല മോനേ, ക്ഷമിക്കണം.”

പെട്ടെന്ന് കേട്ട ആ ക്ഷമാപണം എന്റെ ദേഷ്യം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു.