മംഗല്യധാരണം 5

Mangaallyadharanam Part 55 | Author : Nishinoya

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

പെട്ടെന്ന് ചാരുവിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എന്ത് പറയണം എന്നൊരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല സത്യം പറയണോ അതോ…

“… ആദി… ആദി…” ചിന്തയിൽ ആഴ്ന്നിരുന്ന എന്നെ അവൾ തട്ടി വിളിച്ചു.

“… അത് കൃത്യമായി എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല…” എന്തോ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് അങ്ങനെ പറയാനാണ് തോന്നിയത്.

“… അരുണുമായി ഇപ്പോഴും ഫ്രണ്ട്ഷിപ് ഉണ്ടല്ലേ…” അവളെ ഫേസ് ചെയ്യാതെയാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചേ.

ആ സമയത്ത് തന്നെ ചരുവിനു കാൾ വന്നു. അരുൺ ആണ് വിളിച്ചേ ഇവനെ ഒന്നും തല്ലികൊന്നാലും ചാവില്ല. ആ കാൾ വന്നതും ചാരു എന്നെ നോക്കി എന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുച്ഛ ചിരി ഉടലെടുത്തു. അവൾ എന്റെ ഭാവം കണ്ടിട്ട് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു എഴുനേറ്റു മാറിനിന്നു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നീട്ടിയ ചൂളം വിളിയോടെ ട്രെയിൻ ഫ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് അടുത്തു. ഞാൻ ട്രെയിനിൽ കയറാൻ ആയി ബാഗ് ഒക്കെ എടുത്തു. ചാരു ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്ത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“… ഇത്രയും കെയർ തരുന്ന ഒരുത്തൻ ഉള്ളപ്പോ ബാഗ് ചുമക്കാൻവേണ്ടി മാത്രം എന്നെ വിളിക്കണ്ടായിരുന്നു…” സങ്കടമോ നിസ്സഹായതയോ അങ്ങനെ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത വികാരങ്ങൾ എന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചരുവിന്റെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞാൻ ട്രെയിനിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കുറച്ചു നേരം അതെ നിൽപ്പ് നിന്നെങ്കിലും ചാരുവും പിന്നാലെ വന്നു ട്രെയിനിൽ കയറി. തിരിച്ചു പോവൻ സ്ലീപ്പർ സീറ്റ്‌ ഇല്ലാത്തോണ്ട് ജനറലിൽ ആണ് കയറിയത് വല്യ തിരക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്ങനെയോ ഒരു സീറ്റ്‌ ഒഴിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ചാരുവിനെ അതിൽ ഇരുത്തി ഞാൻ ബോഗിയുടെ വാതിലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്റ്റെപ്പിൽ ഇരുന്നു. മുന്നിലെ കാഴ്ചകൾ വളരെ വേഗത്തിൽ എന്നെ താണ്ടി പോയി അതിനനുസരിച്ചു മനസ്സിലെ ഓർമകളും.

ഞാൻ വീണ്ടും പഴയ ആദിയായി മാറിയോ…? കാർത്തി പറഞ്ഞത് ആണ് ശരി ഒരുത്തിയെയും വിശ്വസിക്കരുത്. കാർത്തിക് കൊടുത്ത വാക്ക് പാലിക്കണം ഇവൾക്ക് വേണ്ടി എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീർ പോലും പൊടിയൻ പാടില്ല. ട്രെയിൻ ഓരോ സ്റ്റേഷൻ കടന്നു പൊയ്‌കൊണ്ട് ഇരുന്നു. ഞാൻ മൂകമായ ചിന്തയിലും. തോളിൽ ഒരു കൈ വന്നു പതിച്ചപ്പോഴാണ് ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉയർന്നത് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ ചാരുവാണ്.

“… ആദി ഉള്ളിൽ സീറ്റ്‌ ഉണ്ട് അകത്തേക്ക് വാ…”

“…ഞാൻ വന്നോളാം നീ പൊയ്ക്കോ…” എനിക്ക് പോവാൻ മൂഡ് ഇല്ലായിരുന്നു.

“…പറ്റില്ല എന്റെ കൂടെ അകത്തു വന്ന് ഇരിക്കാൻ നോക്ക്…”

ഇവൾക്ക് പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാവില്ലേ. അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങാൻ ഉള്ളവർ നമ്മളെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെറുതെ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അവൾക്ക് ഒപ്പം പോയി. നേരത്തെ അപേക്ഷിച്ചു ഇപ്പൊ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം സീറ്റ്‌ ഒഴിവുണ്ട്. ഞാൻ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. എനിക്ക് എതിർ വശത്തായി ചാരുവും. അവൾ എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുവാണ്. എനിക്ക് അത് ഒട്ടും അങ്ങോട്ട് പിടിച്ചില്ല. ഹെഡ് സെറ്റ് വച്ച് മ്യൂസിക്കും ഓൺ ആക്കി കണ്ണടച്ചിരുന്നു.രാത്രിയോടെ നാട്ടിൽ എത്തി അച്ഛൻ കാറുമായി ഞങ്ങളെ കൂട്ടാൻ വന്നു. വീട് എത്തിയപ്പോഴേക്കും എല്ലാരും ഉറക്കം ആയിരുന്നു. ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ റൂമിൽ പോയി.

രാവിലെ ഉറക്കം ഉണർന്നപ്പോൾ മൈൻഡ് ആകെ അപ്സെറ്റ്. ഫ്രഷ് ആയി താഴെക്കിറങ്ങി.

“… ട്രിപ്പ്‌ ഒക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നടാ…” കാപ്പി വിളമ്പിക്കൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു.

“… പിന്നെ വളരെ നന്നായിരുന്നു…”

“…എനിക്ക് ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നില്ലേ ഏട്ടാ…” അമ്മു പ്രദീക്ഷയോടെ എന്നെ നോക്കി.

“…നിനക്ക് ഉള്ളത് ഞാൻ എന്റെ റൂമിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട് സമയം കിട്ടുമ്പോൾ വാ ഏട്ടൻ കൈ നിറയെ തരാം…”

“…എന്തിനാടാ നീ അവളോട് ചാടികടിക്കാൻ നിക്കണേ…” അമ്മ ഇടപെട്ടു.