മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും
Mashine Pranayicha Teacherum Kuttikalum | Author : Sami

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

പുലർകാല സൂര്യന്റെ പുഞ്ചിരി ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ പടർന്നു തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ കളകൂജനം ഒരു മനോഹര സംഗീതം പോലെ തോന്നി.
ഓരോ നാദവും പുതിയൊരു ദിവസത്തിന്റെ വരവറിയിക്കുന്ന വിളംബരങ്ങളായിരുന്നു.

പ്രകൃതി മുഴുവൻ പുതുജീവനിലേക്ക് ഉണർന്നപ്പോഴും, ആ വീട്ടിലെ ഒരു മുറി മാത്രം ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ശീതീകരിച്ച ആ മുറിക്കുള്ളിൽ, പുറംലോകത്തെ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമറിയാതെ അവൻ മടിയോടെ കിടന്നു.
ജനൽവിരികളെ ഭേദിച്ച് വെളിച്ചം ഉള്ളിലെത്താൻ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ കൺപോളകൾ അപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ആ പ്രഭാതത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ നിന്ന് ഉണരാൻ അവന് ഒട്ടും മോഹമില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ നഗ്നതയിൽ ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആ ചൂടിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ നിശ്വാസത്തിന്റെ താളം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി നിന്നപ്പോൾ, പുറംലോകം അർത്ഥശൂന്യമായി അവന് തോന്നി.

അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്ത് തഴുകി തലോടിയപ്പോൾ, സമയം ഇവിടെ വച്ച് നിലച്ചുപോയെന്ന് അവൻ വെറുതെ മോഹിച്ചു.
ഈ സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ, അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടറിയാൻ പിന്നെയും രണ്ടാഴ്ച കാത്തിരിക്കണം. രണ്ടാഴ്ച എന്നത് ചെറിയൊരു കാലയളവാണെങ്കിലും, അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് വർഷങ്ങൾ പോലെ നീണ്ടതായിരുന്നു.

വേനലവധി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ തുറക്കാൻ ഇനി അധികം ദിവസങ്ങളില്ല. അവൾ അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്; ആ ചിന്ത അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിരഹവേദനയായി പടർന്നു.

“നമുക്ക് ഇനി എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ കിടക്കാൻ പറ്റും?” കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തന്നെ അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.

“സമയം നിൽക്കുന്നതുവരെ…” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ മറുപടി നൽകി.
പക്ഷേ, കാലം ആർക്ക് വേണ്ടിയും കാത്തുനിൽക്കില്ലെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

പുറത്ത് പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകൾക്ക് വേഗത കൂടി. ജനൽവിരികൾ ഭേദിച്ച് സൂര്യപ്രകാശം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചെത്തി. ആ വെളിച്ചത്തോടൊപ്പം, വരാനിരിക്കുന്ന വേർപാടിന്റെ നിഴലും ആ മുറിയിലേക്ക് മെല്ലെ പടർന്നുകയറുകയായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ പ്രഭാതം എത്ര മനോഹരമാണെങ്കിലും, അത് ഒരുപക്ഷേ ഒരു വിടവാങ്ങലിന്റെ നൊമ്പരമാകും….

ഒരു ദിവസം കൂടെ തനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നൂടെ…….. അവൻ കെഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു

ഒരു ദിവസം ഒരു ദിവസമെന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ട് ദിവസമായി ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നു……. അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ സ്നേഹത്തോടെ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു പോയത് അറിഞ്ഞുപോലുമില്ല…… അവളെ മാറോട് ചേർത്ത്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു

ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ ആകെ പ്രശ്നമാകും……….. അവൾ കൊഞ്ചി പറഞ്ഞു

“അറിയാം…” അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു,

പക്ഷേ ആ ഒരു വാക്കിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് സമ്മതവും നിസ്സഹായതയും ചേർന്ന ഒരു വികാരമായിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും അവന്റെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി…… അവിടെ ഒരു കുട്ടിയുടെ പോലെ വിടാൻ മനസ്സില്ലാത്ത ഒരു പിടിവാശി.

“പോകേണ്ടതാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും… പോകാൻ മനസ്സില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൻ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ചെറിയൊരു വേദന മറഞ്ഞിരുന്നു.

“എനിക്ക് അറിയാം… അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്… ഒരുദിവസം കൂടി…”
അവൾ തലകുനിച്ചു.

“ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ… വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ചോദ്യം വരും… കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളും ബാക്കിയുണ്ട്… എല്ലാം ഞാൻ തന്നെയല്ലേ നോക്കേണ്ടത്…”

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പതുക്കെ തന്റെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ വച്ചു.

ഒരു നിമിഷം അവർ തമ്മിൽ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞുപോകാത്ത വാക്കുകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.