ആ ദിവസത്തെ ശേഷമുള്ള സമയം മുഴുവൻ, ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ആര്യയെയും ലക്ഷ്മിയെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി തന്നെയായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ… അവരുടെ ചിന്തകൾ… അവരുടെ തുറന്നുപറച്ചിൽ…
“ഇതൊക്കെ ഇപ്പോൾ സാധാരണയാണ്, മെഹറേ…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവർ അവരുടെ ആ സമയം എൻജോയ് ചെയുന്നു……
ഒരു നിമിഷം, അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ… പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്, പതിയെ പറഞ്ഞു
“അവളുടെ ആ ധൈര്യം…” “അതിന്റെ പകുതി എങ്കിലും… എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി. “ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അതിന് അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.
പക്ഷേ… ആ മറുപടി, വാക്കുകളിൽ പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.
അതെന്താണെന്ന് അവൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു… എനിക്കും അറിയാമായിരുന്നു…
കാരണം…. അത്രയ്ക്ക് അടുത്തിരുന്നു ഞങ്ങൾ.
—————————————————————————————–
അന്നത്തെ രാത്രി…
പതിവ് പോലെ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ മെഹറിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു……
“ഉറങ്ങിയോ…?”
അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു
“ഇല്ല…”
ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദം.
പിന്നെ, വീണ്ടും സംഭാഷണം തുടങ്ങി
പല ദിവസങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കാറുള്ളതാണ്……..
പക്ഷേ ഇന്നത്തെ വിഷയം അത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു………………
ലക്ഷ്മി…
ആര്യ…
പറയാൻ താല്പര്യമുള്ള വിഷയങ്ങൾക്ക് മെഹർ തന്നെയാണ് തുടക്കം ഇട്ടത്……
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ്,
ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു
“ആ പകുതി ധൈര്യം കിട്ടുമ്പോൾ… ഒന്ന് പറയണം…”
അവൾ ചിരിച്ചു. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് പോലും ആ ചിരി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“എന്തിനാ…?” അവൾ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം, ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.
“കേൾക്കാൻ വേണ്ടി …”
എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത…
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ പോലും കേൾക്കുന്നതുപോലെ.
“അത് പറഞ്ഞാൽ………..പിന്നെ തിരിച്ച് പോകാൻ പറ്റില്ല…” അവൾ പറഞ്ഞു
“ഇപ്പോൾ പോകാൻ പറ്റുമോ…?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“മനു…”അവളുടെ ശബ്ദം ആദ്യമായി അല്പം വിറച്ചു.
“നമ്മൾ… എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്…?”
ആ ചോദ്യത്തിന്, ഉത്തരം പറയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു ദിക്കിൽ എത്തിപെട്ടിരുന്നു…
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത നീണ്ടു നിന്നു.
മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വാക്കുകൾ, അവൾ എങ്ങനെ പുറത്തെടുക്കണം എന്ന് തിരഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന നിമിഷം.
“മെഹർ…” അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു കുട്ടിയുടേത് പോലെ തോന്നി,
“ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ… നീ എന്ത് ചിന്തിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല………..
“മറുവശത്ത് മൗനം മാത്രം”
ഒരു നിമിഷം. ഞാൻ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു.
“എനിക്ക്…” വാക്കുകൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ് മെഹർ …”
വാക്കുകൾ, വളരെ പതുക്കെ പുറത്തുവന്നതായിരുന്നെങ്കിലും അത് രണ്ടുപേരുടെയും മനസിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു
മെഹർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം… അത് കേൾക്കാൻ അവളും കൊതിച്ചിരിക്കുക ആയിരുന്നു.
കുറച്ച് നേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല……. ആ മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് മെഹർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
“മനു…”
അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു…
“ഹാ …”
“നീ ഇത് പറയുമെന്ന്… എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു…” മെഹർ പറഞ്ഞു
“അതുകൊണ്ടാണോ നീ ഇത്ര നേരം മിണ്ടാതിരുന്നത്…?”
“അല്ല…”
അത് കേട്ടാൽ… ഞാൻ മാറിപ്പോകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…” മെഹർ പറഞ്ഞു
“ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആകരുതെന്ന് ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചെന്ന് അറിയാമോ…?” അവൾ തുടർന്നു.
“ഓരോ തവണയും… ഇത് തെറ്റാണെന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറയാൻ ശ്രമിചിരുന്നു …” അവളുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം അല്പം വിറച്ചു .
“പക്ഷേ… നിനക്കൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് ഞാൻ മറ്റൊരാളായി തോനുന്നു…”
“ഇത്രയും നാൾ ഞാൻ… എന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്…”
“പക്ഷേ നീ വന്നതിനു ശേഷം… എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചത് പോലെ…”
ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് എല്ലാം കേൾക്കുവാൻ ഞാൻ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
“ഇത് സ്നേഹമാണോ… അല്ലയോ……………. എനിക്ക് അറിയില്ല…” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.