മലപ്പുറത്തേക്കുള്ള ബസ് കാത്ത് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുകയാണ് മെഹർ,
ചുറ്റും ആളുകൾ തിരക്കോടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ഒരാളും മറ്റൊരാളുടെ കഥകളറിയാതെ.
മെഹർ തന്റെ തട്ടം ഒന്ന് നേരെയാക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഉറങ്ങാത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു……
അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ ചിന്തയുടെ നിറം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ഫോൺ vibrate ചെയ്തു.
“Reached?”
ഒരു ചെറിയ message.
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“സ്റ്റാൻഡ് എത്തി …”
അവൾ റിപ്ലയ് ചെയ്തു.
ബസ് ഉണ്ടോ ഇപ്പോൾ … അടുത്ത മെസ്സേജ്
ആ ചാറ്റിങ് കുറച്ചു നേരം തുടർന്നു…..
അവൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വാക്കുകൾ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു —
അവ ആ സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാൻ പോകുന്നവയല്ലെന്ന്…………………..
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
വിന്ഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ, പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
പച്ചപ്പിന്റെ ഇടയിലൂടെ പായുന്ന റോഡ്… പുലരിയുടെ മഞ്ഞ് അലിഞ്ഞുപോകുന്ന കാഴ്ച…
എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരിടത്ത് എന്തോ ഉരുകാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവനോടുത്തുള്ള നിമിഷങ്ങൾ , അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന്റെ കൈയുടെ സ്പർശം… അവളുടെ മുടിയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന വിരലുകൾ…
“ഒരു ദിവസം കൂടി…” എന്ന അവന്റെ ശബ്ദം…
എല്ലാം വീണ്ടും അവളുടെ മനസിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
ആദ്യമായിട്ടല്ല അവനുമൊത്ത് ഇതെല്ലാം… സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിനങ്ങളിൽ ഫിസിക്സ് ലാബിൽ പലപ്പോളും ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചിട്ടുണ്ട്..
ഇത് പക്ഷേ……. ഒരുമിച്ചു ഒരു വീട്ടിൽ ഇരു രാവും പകലും……… അത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു……….. ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മായ്ക്കാനും മറക്കാനും കഴിയാത്ത രണ്ട് ദിനങ്ങൾ,
സ്കൂൾ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് അഡ്മിഷന്റെ അവസാന ഘട്ട കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് എല്ലാ ടീച്ചർമാരെയും വിളിപ്പിച്ചത്,
രണ്ട് ദിവസത്തെ കാര്യമായത് കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടിയെ തന്റെ ഉമ്മയെ ഏല്പിച്ചാണ് മെഹർ എത്തിയത്, എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് സ്കൂളിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തീർന്നു, രണ്ട് ദിവസം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നതിനാലാണ് അവനോടൊപ്പം അവന്റെ വാടക വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചത്, ഏറെ നാളത്തെ ആഗ്രഹവുമായിരുന്നു, അതെല്ലാം നടന്നു….. അതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരിപ്പ് അവളിൽ ഉയർന്നു…..
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്…..
ശരിയായ സമയത്ത് തെറ്റായ ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടിക്കുന്നു…
അല്ലെങ്കിൽ,
തെറ്റായ സമയത്ത് ശരിയായ ആളുകളെ.
മെഹർ അത് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
ഒരു ടീച്ചർ ആയിരുന്നിട്ടും ഇത്രയേറെ പക്വത ഉണ്ടായിട്ടും താൻ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്തു പോയല്ലോ……
തന്റെ മക്കളെ പോലെ കരുതേണ്ട കുട്ടികളെ വരെ…………. തെറ്റല്ലേ അതൊക്കെ….. അവൾ സ്വയം കൂട്ടി കുറയ്ക്കലുകൾ നടത്തി…….. കാരണം അതിന്റെയൊക്കെ കുറ്റബോധം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്…..
എന്തൊക്കെ ആയാലും താൻ ഒരു പെണ്ണല്ലേ….. എത്രനാൾ ഇങ്ങനെ സഹിക്കും……. അവൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു
അവൻ വന്നതിൽപിന്നെയാണ് ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയത് തന്നെ…..
മൂന്ന് വർഷമായി താൻ ഈ സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിട്ട്, മലപ്പുറത്ത് നിന്നും ദൂരെ ആയതിനാൽ ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് എടുത്തു, കുട്ടിയേയും ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു ഇവിടെ സ്കൂളിൽ ചേർത്തി…
ഇതിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഹസ്ബൻഡ് ഇവിടേക്ക് വന്നിട്ടില്ല തന്റെ കൂടെ നിന്നിട്ടില്ല….
ആദ്യം ആദ്യം എല്ലാ ആഴ്ചയിലും വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു…… പിന്നെ പതിയെ അത് രണ്ട് ആഴ്ചയായി പിന്നെ അത് മാസകണക്ക് ആയി, അതിലൊന്നും ഹസ്ബന്റിന് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല, ,
അവൾ അതോർത്ത് നൊമ്പരപെട്ടു…..
മനു….
അവന്റെ വരവാണ്… എല്ലാം മാറ്റി മറിച്ചത്.
കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു കൊല്ലം ആകുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ജൂൺ…
അന്നാണ് അവൻ ആദ്യമായി സ്കൂളിലേക്ക് എത്തിയത് .
റിട്ടയർ ആയ തുളസി ടീച്ചറിന് പകരം, മാനേജ്മെന്റ് സീറ്റിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യാപകൻ വരുമെന്ന് കേട്ടിരുന്നു