പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം

Parayan Maranna Pranayam | Author : Vesper

സുഹൃത്തുക്കളെ എൻ്റെ ആദ്യ കഥ ആണിത്. തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുവാൻ അപേക്ഷ .

രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു ജിത്തു. ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയാൽ അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുപോലെയായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയം സോഷ്യൽ മീഡിയ, കുറച്ച് പാട്ടുകൾ, പിന്നെ ഉറക്കം.
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ചില ഓർമ്മകൾ സമയം നിശ്ചലമാക്കിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്.
Hi…
സാധാരണ ഒരു സന്ദേശം.
പക്ഷേ അയച്ച ആളിന്റെ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.
Athmeya
അവൻ ആ പേര് പതിയെ വായിച്ചു.
വീണ്ടും വായിച്ചു.
അറിയാതെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുചിരി വന്നു.
“കൊച്ചു…”
ആ പേര് അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പേരായിരുന്നു.
കോളേജിൽ എല്ലാവരും അവളെ ആത്മേയ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോഴും, ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ അവൾ എന്നും കൊച്ചുവായിരുന്നു.
കാരണം അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓരോ ഓർമ്മയും അവൻ അത്രയും കരുതലോടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
നാല് വർഷം.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഈ നാല് വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ…
അവൻ ഒരിക്കൽ പോലും അവളെ മറന്നിരുന്നില്ല.
ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“Hi…”
അഞ്ച് സെക്കൻഡ്.
പത്ത് സെക്കൻഡ്.
സ്ക്രീനിൽ “Typing…” തെളിഞ്ഞു.
“എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ?”
ജിത്തു അറിയാതെ ചിരിച്ചു.
ചില മനുഷ്യരെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല.
അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പോകില്ല.
അവൻ മറുപടി അയച്ചു.
“മറക്കാൻ പറ്റിയില്ല.”
അവളുടെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു.
“എനിക്കും…”
ആ ഒരു വാക്ക് ജിത്തുവിനെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം.
ക്ലാസിൽ പുതിയ മുഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ജിത്തു പതിവുപോലെ അവസാന ബെഞ്ചിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
അധികം സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു.
ആളുകളുമായി പെട്ടെന്ന് അടുക്കാൻ അറിയില്ല.
അപ്പോഴാണ് ക്ലാസിലേക്ക് അവൾ നടന്നുവന്നത്.
ഇളം നീല ചുരിദാർ.
തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന മുടി.
മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.
അവൾ ക്ലാസിൽ കയറിയ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് പോയി.
ആ നിമിഷം മുതൽ കോളേജിലെ മൂന്ന് വർഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും അവളെ തിരഞ്ഞു.
ലൈബ്രറിയിൽ.
കാന്റീനിൽ.
ക്ലാസ് റൂമിൽ.
ഫെസ്റ്റുകളിൽ.
ടൂർ പോകുമ്പോൾ.
എവിടെയെങ്കിലും അവൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് പോകുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവളോട് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല.
ഒരു “ഹലോ” പോലും പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി.
കൂട്ടുകാർ പലപ്പോഴും ചോദിക്കുമായിരുന്നു.
“എടാ, ആ ആത്മേയയെ നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിഷേധിക്കും.
പക്ഷേ രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അതേ ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കും.
“ഇത് പ്രണയമാണോ?”
ഉത്തരം അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.
ആത്മേയയോടും.
സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളോടും.
സ്വന്തം മനസ്സിനോടുപോലും.

ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?”
ജിത്തു മറുപടി അയച്ചു.
“ഏത് കാര്യത്തിൽ?”
“മിണ്ടാതിരിക്കാൻ…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് അത് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
“കുറച്ചൊക്കെ മാറ്റമുണ്ട്.”
“കള്ളം പറയണ്ട. കോളേജിലും നീ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.”
അവൻ കുറച്ച് നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ?”
മറുപടി വരാൻ അല്പം സമയം എടുത്തു.
“ചില ആളുകളെ മറക്കാൻ പറ്റില്ല ജിത്തു…”
ആ ഒരു രാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചത് പുലർച്ചെ രണ്ടര മണിക്കായിരുന്നു.
സംസാരിക്കാൻ നാല് വർഷത്തെ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
അത് നികത്താൻ ഒരു രാത്രി മതിയാകുമായിരുന്നില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൻ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഗുഡ് മോണിംഗ്…”
അറിയാതെ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
നാല് വർഷം മുമ്പ് ഒരു ദിവസം ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് അത് സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു.
ഇന്ന് അത് യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ അവരുടെ സംസാരം തുടർന്നു.
ജോലിയെക്കുറിച്ച്.
വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച്.
സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ച്.
പഴയ കോളേജ് ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച്.
ഒരു ദിവസം ആത്മേയ ചോദിച്ചു.
“ജിത്തു… ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്ക്.”
“കോളേജിൽ നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”
അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇത്രയും കാലം മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സത്യം ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലായിരുന്നു.
അവൻ കുറച്ച് സമയം ഒന്നും എഴുതിയില്ല.
അവൾ വീണ്ടും മെസ്സേജ് അയച്ചു.
“ഉത്തരം പറയാൻ ഇത്ര ആലോചിക്കാനുണ്ടോ?”
അവൻ പതിയെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ഉണ്ടായിരുന്നു.”
മറുപടി വന്നു.
“ആര്?”
അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
അവസാനം അവൻ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആ സത്യം എഴുതി.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നത് നിന്നോടായിരുന്നു.”
സന്ദേശം അയച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ മാറ്റിവച്ചു.
മനസ്സ് മുഴുവൻ ഭയമായിരുന്നു.
ഒരു പക്ഷേ ഇനി അവൾ സംസാരിക്കില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം വെറുതെയാകും.
ഒരുപാട് സമയം കടന്നു പോയി
പിന്നെ ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
“ഫെയർവെൽ ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“അന്ന് നീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു.”
ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സ് ആ ദിവസത്തിലേക്ക് പോയി.
അതെ.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു.
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനായിരുന്നു.
പക്ഷേ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ധൈര്യം നഷ്ടമായി.
ഒരു “ഓൾ ദ ബെസ്റ്റ്” മാത്രം പറഞ്ഞ് തിരികെ നടന്നു.
ആത്മേയയുടെ അടുത്ത സന്ദേശം വന്നു.
“നീ അന്ന് തിരിച്ചു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ…”
അവൻ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്ത്?”
മറുപടി വന്നു.
“ഞാൻ യെസ് പറഞ്ഞേനെ…”
ആ സന്ദേശം വായിച്ച നിമിഷം ജിത്തുവിന് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.