രണ്ട് പേർക്കും ഒരേ സമയം വന്നു. അവളുടെ ഉള്ള് നിറയുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു
ആഹ്. ജിത്തു…
കൊച്ചു
മ്മ്
ഇത് പ്രശ്നമാവില്ലേ.
എന്ത്
ഉള്ളിൽ പോയത്
പേടിക്കേണ്ട ഡാ. എനിക്കിപ്പോ സേഫ് പീരിയഡ് ആണ്.
എന്നാലും .
ഒന്നും ഇല്ല ഇനിയും പേടി ഉണ്ടെങ്കിൽ നാളെ ഒരു i -pill വാങ്ങി കഴിക്കാം. അത് പോരെ?
മതി
ഇപ്പൊ മോൻ ഇങ്ങ് വന്നേ…
അവൻ അവളുടെ മേലേക്ക് വീണു.പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു
രാവിലെ ആദ്യം ഉണർന്നത് ജിത്തുവായിരുന്നു.
ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ പടർന്നിരുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു.
പുറത്ത് നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.
മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
ജിത്തു പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ഒരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു ആത്മേയ.
അവളെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നും കരുതലോടെയാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്.
അതിനാൽ തന്നെ, ഇന്നലെ രാത്രി താൻ തിടുക്കപ്പെട്ടോ എന്ന ചിന്ത അവനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആത്മേയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റോ?”
ജിത്തു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൾ ദേഹം പുതപ്പിനാൽ മൂടിയിരുന്നു
ഉറക്കത്തിന്റെ ചെറിയ ക്ഷീണം ഇപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ടെങ്കിലും, അവൾ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഉറക്കം പോയി.”
“എന്തുപറ്റി?”
ജിത്തു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“കൊച്ചു…”
“മ്?”
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞില്ല.
“പറ.”
ജിത്തു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇന്നലെ നടന്നതിനെക്കുറിച്ച്…”
അവൾ ശാന്തമായി അവനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് അറിയില്ല… എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഞാൻ…”
വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ആത്മേയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.
പിന്നെ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിനക്ക് കുറ്റബോധമാണോ?”
ജിത്തു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അത് തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.
ആത്മേയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ ശരിക്കും പഴയ ജിത്തു തന്നെയാണ്.”
“കൊച്ചു…”
“എന്നെ നോക്ക്.”
അവൻ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇന്നലെ എന്തെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി സംഭവിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
“എനിക്ക് വിഷമമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
ജിത്തു മിണ്ടാതിരുന്നു.
ആത്മേയ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈ ചേർത്തു.
“ജിത്തു… ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചത് ഒരു തെറ്റായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല.”
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് ആളുകളാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“പക്ഷേ ഒന്നുമില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം മൃദുവായിരുന്നെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“നാല് വർഷം മുൻപ് പറയാതെ പോയ പ്രണയമാണ് നമ്മുടേത്. ഒരു രാത്രിയുടെ ആവേശത്തിൽ തുടങ്ങിയ ബന്ധമല്ല.”
ജിത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുത്.”
ആത്മേയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി ആ രാവിലെയിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആത്മേയ തുടർന്നു.
“നിനക്കറിയാമോ, ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം എന്താണെന്ന്?”
“എന്ത്?”
“നീ എന്നെ എത്രത്തോളം കരുതുന്നു എന്നത്.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നില്ല.
ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആത്മേയ പറഞ്ഞു.
“മഴ നിന്നല്ലോ.”
ജിത്തുവും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
നനഞ്ഞ വഴികൾ.
ഇലകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ.
ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“നമുക്ക് നഷ്ടമായ നാല് വർഷം തിരികെ കിട്ടില്ല.”
“അറിയാം.”
“പക്ഷേ ബാക്കിയുള്ള വർഷങ്ങൾ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.”