അവൾ പതിയെ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തു.
“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…”
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“നീയും എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.
പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രി…
ആ ചെറിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ…
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കഥകൾ പതിയെ പരസ്പരം പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
സംഭാഷണങ്ങൾ പതിയെ കുറഞ്ഞിരുന്നു.
പറയേണ്ടതെല്ലാം വാക്കുകളായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് പരസ്പരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രമായിരുന്നു.
ജനലിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആത്മേയ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന കാഴ്ചയിൽ അവൾ എന്തോ ആലോചിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ജിത്തു പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
പക്ഷേ അവൻ അടുത്തെത്തിയെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
പുറത്ത് മഴ.
അകത്ത് ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ.
കാറ്റിനൊപ്പം അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണു.
ജിത്തു മടിച്ചുകൊണ്ട് കൈ ഉയർത്തി.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹം.
വളരെ കരുതലോടെ അവൻ ആ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവച്ചു.
ആ സ്പർശനത്തിൽ ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അവന്റെ നേരെ ഉയർന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“കൊച്ചു…”
അവന്റെ ശബ്ദം പതിവിലും മൃദുവായിരുന്നു.
ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവനെ നോക്കിനിന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
അറിയാതെ അവൾ ഒരു പടി കൂടി അടുത്തുവന്നു.
ആ നിമിഷം ജിത്തുവിന് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.
അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
തണുത്ത വിരലുകൾ.
മഴയുടെ തണുപ്പ് ഇപ്പോഴും അവയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ തണുപ്പിനിടയിലും ഒരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ആത്മേയ പതിയെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം ജിത്തു നിശ്ചലനായി നിന്നു.
പിന്നെ വളരെ കരുതലോടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവളുടെ തല അവന്റെ തോളിൽ വിശ്രമിച്ചു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് സമയം പതിയെ നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ ആലിംഗനത്തിൽ തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു.
ജിത്തു അവളുടെ നെറുകയിലേക്ക് മുഖം താഴ്ത്തി.
മൃദുവായി അവിടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
ആത്മേയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അത് ഒരു ചുംബനം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് നൽകിയ ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ മുഖമുയർത്തി.
ഇപ്പോൾ അവർ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
പരസ്പര ശ്വാസം പോലും അനുഭവിക്കാവുന്നത്ര അടുത്ത്.
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നാണമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജിത്തുവിന്റെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴും പേടിയാണോ?”
അവൾ വളരെ പതിയെ ചോദിച്ചു.
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
“കുറച്ചൊക്കെ.”
“എന്തിന്?”
“നീ സ്വപ്നമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മൃദുവായി.
അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ കോർത്തു.
പുറത്ത് ഒരു മിന്നൽ ആകാശം തെളിയിച്ചു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി.
ഒരു നിമിഷം അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് ചായ്ന്നു.
യാതൊരു തിടുക്കവുമില്ലാതെ.
യാതൊരു ആവേശവുമില്ലാതെ.