അറിയാതെ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വന്നു.
“ഇപ്പോഴും ഇത് സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?”
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്ന ആത്മേയ അത് കണ്ടു.
“അതെ.”
“എന്തിന്?”
അവൾ കുറച്ച് നേരം ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
“ചില ഓർമ്മകൾ കളയാൻ തോന്നില്ല.”
ജിത്തു അവളെ നോക്കി.
അവൾ ഫോട്ടോയിൽ വിരൽ വെച്ച് പറഞ്ഞു.
“ഇത് നോക്ക്.”
അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
ഫോട്ടോയിലെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ഇവിടെ നീ.”
പിന്നെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക്.
“ഇവിടെ ഞാൻ.”
അവർ തമ്മിൽ കുറച്ച് അടി ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
ആത്മേയ ചിരിച്ചു.
“അന്ന് നമ്മൾ ഇത്ര അകലെയായിരുന്നു.”
ജിത്തു പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ അല്ല.”
ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
—
അവർ ചായയുമായി ജനലരികിൽ ഇരുന്നു.
പുറത്ത് മഴയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ശമനമില്ല.
സമയം പതിയെ മുന്നോട്ട് പോയി.
സംഭാഷണവും.
പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക്.
ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്.
സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭാവിയിലേക്ക്.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആത്മേയ മിണ്ടാതെയായി.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?”
ജിത്തു ചോദിച്ചു.
അവൾ കുറച്ച് നേരം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഒരുപാട് തവണ ഞാൻ നിന്നെ മെസ്സേജ് ചെയ്യാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ജിത്തു അവളെ നോക്കി.
“ശരിക്കും?”
“അതെ.”
“പിന്നെ?”
“പേടി.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നിനക്കോ?”
“അതെ.”
“എന്തിന്?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്നെ മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്ന്.”
ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
നാല് വർഷമായി അവൻ അനുഭവിച്ച അതേ ഭയമായിരുന്നു അത്.
“ഞാൻ മറക്കില്ലായിരുന്നു.”
ആത്മേയ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ അറിയാം.”
പുറത്ത് ഒരു ഇടി മുഴങ്ങി.
ജനൽച്ചില്ലുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു.
അറിയാതെ ആത്മേയ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
ജിത്തു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഇപ്പോഴും ഇടിമിന്നൽ പേടിയാണോ?”
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“നിനക്ക് അത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“കോളേജ് ടൂറിന് പോയപ്പോൾ ഒരു രാത്രി മഴ പെയ്തത് ഓർമ്മയില്ലേ?”
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“അത് നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“എനിക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയുണ്ട്.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചില നിമിഷങ്ങൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ആ നിമിഷത്തിൽ വർഷങ്ങളുടെ ദൂരം ഇല്ലാതായതുപോലെ തോന്നി.
—
പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നിട്ടും മഴ നിന്നില്ല.
ആത്മേയ സോഫയുടെ ഒരു വശത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ജിത്തു മറുവശത്തും.
പക്ഷേ അവരുടെ സംഭാഷണം ഇപ്പോൾ പഴയ സൗഹൃദത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നു.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“നീ സത്യം പറഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി.”
“പറ.”
“ഞാൻ നിനക്ക് ശരിക്കും അത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ അത് ചോദിക്കുകയാണോ?”
“ഉത്തരം പറയ്.”
ജിത്തു ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിലും വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
“കൊച്ചു…”
“മ്?”
“കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ശീലം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“നീ വരുന്നതിന് മുമ്പ് ക്ലാസിൽ എത്തും.”
“അതെന്തിന്?”
“കാരണം നീ ക്ലാസിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ആ കുറച്ച് സെക്കൻഡ് കാണാൻ.”
ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.
“ഫെസ്റ്റിന് വരാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ആ ദിവസം മുഴുവൻ എനിക്ക് എന്തോ നഷ്ടമായതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.”
“ജിത്തു…”
“ഫെയർവെൽ ദിവസം വീട്ടിലെത്തി ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അവൾ ഞെട്ടി.
“എന്തിന്?”
“ഇനി നിന്നെ കാണാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നി.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
ആത്മേയ പതിയെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം ആ വാക്കുകളിൽ അതിശയോക്തിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
അത് വർഷങ്ങളായി പറയാതെ കിടന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു.