“ഞാൻ യെസ് പറഞ്ഞേനെ…”
ആ ഒരു വരി അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നാല് വർഷം.
നാല് വർഷമായി അവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടത് സമയം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഒരുപക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു സാധ്യതയായിരുന്നു.
ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.
ആത്മേയയുടെ അടുത്ത സന്ദേശം വന്നു.
“എന്താ മിണ്ടാത്തത്?”
അവൻ കുറച്ച് സമയമെടുത്താണ് മറുപടി അയച്ചത്.
“അത് നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…”
“എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?”
“ഒരുപക്ഷേ നാല് വർഷം മുൻപേ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയേനെ.”
ആത്മേയ ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഇമോജി അയച്ചു.
പിന്നെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു സന്ദേശം.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“നമുക്ക് ഒന്ന് നേരിൽ കാണാമോ?”
ആ ചോദ്യം വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ പോകുകയാണ്.
“എവിടെ?”
“നമ്മുടെ പഴയ കോളേജിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായക്കട ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
ജിത്തു ചിരിച്ചു.
ആ ചായക്കടയിൽ അവൻ എത്രയോ തവണ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്.
അവൾ അവിടേക്ക് വരുന്നത് നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ഒരിക്കലും അടുത്ത് ചെന്ന് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
“ഓർമ്മയുണ്ട്.”
“നാളെ വൈകുന്നേരം?”
“ഞാൻ വരാം.”
—
പിറ്റേന്ന് മുഴുവൻ ദിവസവും ജിത്തുവിന് ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സ് മുഴുവൻ വൈകുന്നേരത്തിലായിരുന്നു.
അഞ്ച് മണിയാകാൻ മണിക്കൂറുകൾ എടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവസാനം വൈകുന്നേരം വന്നു.
ജിത്തു പതിവിലും നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തി.
ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി.
ഓരോ വാഹനവും കടന്നുപോകുമ്പോഴും ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിക്കും.
അഞ്ച് മിനിറ്റ്.
പത്ത് മിനിറ്റ്.
പിന്നെ ഒരു ഓട്ടോ പതിയെ വന്ന് അവിടെ നിന്നു.
അതിൽ നിന്ന് ആത്മേയ ഇറങ്ങി.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ.
കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന മുടി.
മുഖത്ത് അതേ പഴയ ചിരി.
നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ജിത്തുവിന് തോന്നി.
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“ജിത്തു…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“കൊച്ചു…”
രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം ആ നിമിഷത്തിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു അവരുടെ കണ്ണുകൾ.
ഒടുവിൽ ആത്മേയ തന്നെയാണ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചത്.
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”
“നാല് വർഷം മുമ്പ് കാണാതെ പോയ ആളെ ഇപ്പോൾ ശരിക്കും കാണുന്നുണ്ട്.”
അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.
കവിളുകൾ ചുവന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവർ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നു.
സംസാരം തുടങ്ങി.
പക്ഷേ അത് ചാറ്റിലെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.
നേരിട്ട് അവളുടെ ചിരി കാണാൻ കഴിയുന്നത് മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങുന്നത്.
സംസാരിക്കുമ്പോൾ കൈകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്.
ആലോചിക്കുമ്പോൾ മുടി ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കുന്നത്.
ഇതെല്ലാം ജിത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്.
ഇന്ന് അതെല്ലാം തൊട്ടടുത്ത്.
സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോയെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
ആകാശം പതിയെ ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി.
“എനിക്ക് പോകണം,” ആത്മേയ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം.”
“വേണ്ട.”
“എന്താ വേണ്ടേ?”
“ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”
“നാല് വർഷം കാത്തിരുന്ന ആളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
അവസാനം സമ്മതിച്ചു.
—
ആത്മേയ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കയറിയപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിലായി.
അവർ യാത്ര തുടങ്ങി.
സന്ധ്യക്കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
റോഡിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.
കുറച്ച് സമയം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പക്ഷേ ആ മൗനത്തിന് പോലും ഒരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ജിത്തു…”
പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.