“ഇങ്ങനെ നോക്കി ഇരിക്കാതെ വേണമെങ്കിൽ പോയി കുളിച്ചോ…”
അവൾ കടലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പോയിക്കോ.”
അതിന് ശേഷം ഒരു നിമിഷം പോലും അവൻ മടിച്ചില്ല.
“അപ്പോൾ ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.”
അതും പറഞ്ഞ് രാജേഷ് എഴുന്നേറ്റു.
“നീ വരുന്നില്ലേ…?”
എന്ന് പോലും ചോദിച്ചില്ല.
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി നിന്നു.
രാജേഷ് നേരെ കാതറിന്റെയും ജോണിന്റെയും ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
അൽപസമയത്തിനകം കാതറിനൊപ്പം ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന അവനെ അവൾ കണ്ടു.
അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അറിയാതെ ഒരു കയ്പുള്ള പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഒരിക്കൽ…
ഒരു തവണ മാത്രം…
“നീ വരുന്നില്ലേ?” എന്നൊരു ചോദ്യം.
അത്ര മാത്രം മതിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതുപോലും അവൻ ചോദിച്ചില്ല.
അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു.
കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ പേപ്പർ ബാഗിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണു.
അത് വാങ്ങുമ്പോൾ പോലും താൻ എന്തിനാണ് വാങ്ങുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
അതിന്റെ കാരണം അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി ദൂരെയിരുന്ന രാജേഷിനെ വീണ്ടും ഒന്നു നോക്കി.
അവൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
തന്നെ മറന്നതുപോലെ.
ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പതുക്കെ ഉറച്ചു.
കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസമായി…
തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ കൊണ്ടായിരുന്നു.
ഈ യാത്ര.
ആ ക്ലബ്.
ആ രാത്രി.
ഈ പ്രഭാതം പോലും.
പക്ഷേ ഇനി വേണ്ട.
ഒരിക്കലെങ്കിലും…
ഒരു തീരുമാനമെങ്കിലും…
തന്റേതായിരിക്കണം.
അഞ്ജലി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
പിന്നെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗ് മുറുകെ പിടിച്ച് പതുക്കെ changing room ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
Changing roomന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞതും അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പുറത്ത് കടലിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പർ ബാഗ് അവൾ പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ വസ്ത്രം പുറത്തെടുത്തു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ അത് നോക്കിനിന്നു.
ഇത് വാങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ധൈര്യം ഇപ്പോൾ എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
“ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്…?”
അവൾ അറിയാതെ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ രാവിലെ രാജേഷ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
“ഇതൊന്നും അവളുടെ സ്റ്റൈൽ അല്ല.”
അഞ്ജലി പതുക്കെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
എത്ര വർഷങ്ങളായി മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞ അഞ്ജലിയെയാണ് താൻ ജീവിച്ചത്…?
നാടൻ അഞ്ജലി.
പാവം അഞ്ജലി.
ഇത് ചെയ്യാത്ത അഞ്ജലി.
അത് ധരിക്കാത്ത അഞ്ജലി.
ആദ്യമായി…
ആ അഞ്ജലിയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് താനാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അഞ്ജലി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
പിന്നെ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നിരുന്ന സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
ഇത്തവണ അവൾ നോട്ടം മാറ്റിയില്ല.
രാജേഷ് കടലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് എന്തോ പറയുകയായിരുന്നു.
കാതറിൻ അത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്നുണ്ട്….
അപ്പോഴാണ് അവളുടെ നോട്ടം രാജേഷിന്റെ തോളിന് പിന്നിലൂടെ എവിടെയോ പതിഞ്ഞത്.
അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാറി….
ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതം.
പിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാവം…
“Raj…”
അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
രാജേഷ് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
“Raj…”
ഇത്തവണ കാതറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
രാജേഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“എന്താ…?”
കാതറിൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം
അകലെയുള്ള ഒരിടത്തേക്ക് കണ്ണുകൊണ്ട് കാണിച്ചു.
രാജേഷ് ആ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ വായ അറിയാതെ തുറന്നുപോയി.
അവൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
താൻ കാണുന്നത് ശരിക്കും അഞ്ജലിയാണോ എന്ന് പോലും അവന് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.
രാജേഷ് കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഞ്ജലിയിൽ നിന്നും മാറിയില്ല.
Clubലേക്ക് പോകുന്ന ദിവസം അവളെ കുറച്ച് modern dress ധരിപ്പിക്കാൻ താനാണ് നിർബന്ധിച്ചത്.