പക്ഷേ ഇന്ന് അതല്ല.
ഇന്ന് അവൾ ആരുടെയും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയതല്ല.
ആരും പറഞ്ഞതുമല്ല.
ഈ തീരുമാനം പൂർണ്ണമായും അവളുടേതായിരുന്നു.
അതാണ് അവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്.
അഞ്ജലി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ രാജേഷിന് ആദ്യമായി ഒരു തോന്നൽ ഉണ്ടായി.
ഇത്രയും കാലം താൻ കണ്ടത് അഞ്ജലിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നോ…?
താൻ ഒരിക്കലും അറിയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത മറ്റൊരു അഞ്ജലി കൂടി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ…?
കടലിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ പിന്നിലേക്ക് പറത്തി.
അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ ശക്തമായ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു തീരുമാനം.
അഞ്ജലി ധരിച്ചിരുന്നത് ഒരു കറുത്ത ബിക്കിനിയായിരുന്നു. അവളുടെ കനത്ത വട്ടമുലകളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച ആ ബിക്കിനിയുടെ വള്ളികൾ അവളുടെ കഴുത്തിന് പുറകിലൂടെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. അവളുടെ വെണ്ണക്കൽ പാകിയതുപോലെയുള്ള വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിൾച്ചുഴിയും ആ വെയിലിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ഇടുപ്പിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഒരു സുതാര്യമായ കറുത്ത നെറ്റ് പോലെയുള്ള തുണി മാത്രമാണ് അവൾ ഒരു വശത്തായി കെട്ടിവെച്ചിരുന്നത്. അതിനുള്ളിലൂടെ അവളുടെ വെളുത്തുതുടുത്ത നീണ്ട കനത്ത തുടകളും ഇടുപ്പിന്റെ വക്രതയും പൂർണ്ണമായും കാണാമായിരുന്നു. മുടി മുകളിലേക്ക് വട്ടത്തിൽ കെട്ടിവെച്ച്, തന്റെ നഗ്നമായ കഴുത്തിന് പുറകിൽ കൈകൾ വെയ്ക്കുമ്പോൾ അവൾ തായ്ലൻഡിലെ ഏതോ കാമദേവതയെപ്പോലെ വശ്യമായി തോന്നിപ്പിച്ചു.
ജോൺ തന്റെ സൺഗ്ലാസ് പതുക്കെ താഴ്ത്തി.
ഒരു നിമിഷം അവൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് അത്ഭുതമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ മറ്റൊന്നും.
ബഹുമാനം.
ഇന്ന് രാവിലെ വരെ എല്ലാവരും കരുതിയിരുന്ന അഞ്ജലി അല്ലായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നുവന്നത്.
സ്വന്തം തീരുമാനമെടുത്ത ഒരു അഞ്ജലിയായിരുന്നു.
കാതറിൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
രാജേഷ് അപ്പോഴും അവളെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
എന്നാൽ അഞ്ജലി അവരുടെ ആരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല.
അവൾ നേരെ കടലിലേക്ക് നടന്നു.
ആദ്യമായി…
മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നതിനെക്കാൾ,
താൻ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നതായിരുന്നു അവൾക്ക് പ്രധാനമായിരുന്നത്.
ബീച്ചിലൂടെ അഞ്ജലി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവളുടെ നടപ്പിൽ ഇപ്പോഴും ചെറിയൊരു മടിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും അത് പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ചിലരുടെ നോട്ടം അവളിലേക്ക് തിരിയുന്നത് രാജേഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അടുത്തുകൂടി നടന്നുപോയ ഒരു വിദേശ ദമ്പതികൾ പോലും ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
കാതറിൻ അതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളും അഞ്ജലിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
രാജേഷിന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ വികാരം ഉയർന്നു.
അഭിമാനമോ…
അസ്വസ്ഥതയോ…
അവന് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ ഇതൊന്നും അഞ്ജലി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ…
ശ്രദ്ധിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
അവൾ നേരെ കടലിലേക്ക് നടന്നു.
തിരമാലകൾ വന്ന് അവളുടെ കാലുകളിൽ തട്ടി.
തണുത്ത വെള്ളം കണങ്കാലുകളെ പൊതിഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
കടലിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചു.
ആദ്യമായി…
കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസത്തിനിടയിൽ ആദ്യമായി…
അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം നിറയുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് പ്രധാനമായിരുന്നത് ആരാണ് തന്നെ നോക്കുന്നത് എന്നതല്ലായിരുന്നു.
വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം…
താൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം എന്തോ ഒന്ന് ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധം മാത്രമായിരുന്നു.
ഒരു തിരമാല വന്ന് അഞ്ജലിയുടെ കാലുകളിൽ തട്ടി.
അവൾ ചിരിച്ചു.
മനസ്സിൻ്റെ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു ചിരി.
“തണുപ്പുണ്ടല്ലേ…”
രാജേഷ് അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു.
“കുറച്ചുണ്ട്…”
അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞു.
രാജേഷ് അപ്പോഴും അവളെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.