അവൻ അറിയാതെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അവനെ കണ്ടതും അനുരാധ ഞെട്ടി. നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് സാരി വലിച്ചിട്ട് അവൾ ശരീരം മറച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം തിളച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് ലജ്ജയില്ലേ? ഒരു മര്യാദയുമില്ലേ? ഈ വീട്ടിലെ നിയമങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ബാധകമല്ലേ?” അവൾ അലറി.
അർജുൻ നിശബ്ദനായിരുന്നു. ആ വാക്കുകളുടെ തീവ്രതയിൽ അവൻ്റെ ഹൃദയം ചുരുങ്ങി. ഒരു വാക്കുപോലും മറുപടി പറയാതെ, ദുഃഖഭാരത്തോടെ അവൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. താൻ ചെയ്തത് തെറ്റല്ലെങ്കിലും, അവളെ വേദനിപ്പിച്ചതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി.
അവർക്കിടയിൽ അടുപ്പം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ അവർ ബോധപൂർവം ഒഴിവാക്കി. ബന്ധുക്കളുടെയും കസിൻസിൻ്റെയും വീടുകളിൽ മാത്രം പോയി. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് പോകാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി.
അനുരാധ തൻ്റെ ഭാര്യയായിരിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം അർജുൻ്റെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തി. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ തന്നോട് ഇത്ര പരുഷമായി പെരുമാറുന്നതെന്നും, അവൻ്റെ നേർക്ക് ഹൃദയം തുറക്കാത്തതെന്നും അവന് അറിയണമായിരുന്നു. അവൻ്റെ അമ്മയുടെ ഉപദേശം അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: സത്യം അറിയുക.
ഒരു ദിവസം അവൻ അനുരാധയുടെ കസിനും താൻ പഠിച്ച കോളേജിലെ അധ്യാപികയുമായ രേണുകയെ കാണാൻ പോയി.
”ഞാൻ എൻ്റെ വിവാഹ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനാണ് വന്നത്, രേണു,” അർജുൻ തുടങ്ങി. “അനുരാധ… അവൾ തീരെ അടുക്കുന്നില്ല. എന്നെ വെറുക്കുന്നതുപോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. ഈ പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ എന്താണ് കാരണം എന്ന് എനിക്കറിയണം. അവളുടെ ഭൂതകാലത്തിൽ എന്തെങ്കിലും…”
അർജുൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രേണുകയുടെ മുഖം വിഷാദഭരിതമായി. “നിങ്ങളിത് അറിയണം, അർജുൻ. ഇത് നിങ്ങളുടെ തെറ്റല്ല.” അവൾ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത് ആ സത്യം അവനോട് പറഞ്ഞു: “കോളേജ് പഠനകാലത്ത് അനുരാധയ്ക്ക് മോശം അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരു യുവാവ് അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതിനുശേഷം അവൾ പുരുഷന്മാരെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ഭയമാണ് അവളെ ഇങ്ങനെ അകറ്റി നിർത്തുന്നത്. അവൾ ആരെയും സ്നേഹിക്കാനോ അടുപ്പിക്കാനോ തയ്യാറല്ല.”
അർജുൻ തകർന്നുപോയി. അവൻ്റെ പ്രണയത്തിന് പകരം അവൾക്ക് ലഭിച്ചത് ഭയമായിരുന്നു. അവൻ്റെ അമ്മയുടെ ഉപദേശം വീണ്ടും മനസ്സിൽ വന്നു: അവളെ എല്ലാ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും നീ സംരക്ഷിക്കണം.
അതേ ദിവസം, അനുരാധ തൻ്റെ ഓഫീസിൽ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തും വിശ്വസ്തയുമായ മാലിനി അവളെ കാണാൻ വന്നു.”എന്തായി നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം?” മാലിനി തമാശയായി ചോദിച്ചു.
അനുരാധയുടെ മുഖം കടുത്തു. “എനിക്കൊരു ദാമ്പത്യമില്ല, മാലിനി. ഞാനിപ്പോഴും ആ പഴയ പേടിയിൽ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. എൻ്റെ കഴിഞ്ഞ അനുഭവം നിനക്കറിയാമല്ലോ. എന്നേക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ എൻ്റെ ഭർത്താവുമായി ഒരു ശാരീരിക ബന്ധത്തിന് എനിക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.”
മാലിനി കോപത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “അനുരാധ! അവൻ എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? നീ എപ്പോഴെങ്കിലും അവനോട് മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
അനുരാധ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. “ഇല്ല. പക്ഷെ… ഒരിക്കൽ അവൻ എന്നെ രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ കോളേജിൽ ലക്ചററായിരുന്നപ്പോൾ.”
മാലിനിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഞാനോർക്കുന്നു ആ ദിവസം. അത് ടോണിയുടെ സംഘമായിരുന്നു. സ്ത്രീകളെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഏറ്റവും മോശം ആളുകൾ. ആ ഭീകരമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് നിന്നെ രക്ഷിച്ചത് അർജുനാണ്. നിനക്ക് മോശം അനുഭവം ഉണ്ടായി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ നീ മുന്നോട്ട് പോകണം. അവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം.”
മാലിനി ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “എൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, അവൻ നിൻ്റെ പണത്തിനോ സ്ഥാനത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല നിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ നിനക്ക് മാത്രമാണ് സ്ഥാനമുള്ളത്. അവൻ്റെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ അവൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. നീ ഇപ്പോൾ അവൻ്റെ ഭാര്യയാണ്. അവൻ അർഹിക്കുന്ന സന്തോഷം നീ നൽകണം. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം… നിനക്ക് അവനെ നഷ്ടപ്പെടും.”